december 2006 Archieven

De wind sluit het jaar passend af: 2006 was een stormachtig jaar. Dorre takken breken af in het voortuintje. Soepele stengels groeien uit dezelfde wortels.
Voor 2007 wens ik u dan ook toe:

• de soepelheid van de jonge stengels, waar de wind geen vat op heeft,
• de moed om te zeggen Ik Zie U Graag en daar niets voor terug te verwachten,
• de kracht om terug recht te staan nadat u tegen een muur bent gelopen,
• de ruimte waarin u fouten mag maken,
• een sterke geest,
• een zacht hart,
• zo'n paar nachten (zij het dan liefst wél met een andere partner).

Rest ons dit jaar niets anders meer dan de benen onder de feestdis te gaan schuiven — waar wij voor een keertje naar uitkijken trouwens, er gaan geruchten over buikdanseressen om het festijn wat op te luisteren.

Cheers!

Met twee tot aan de poorten van het geluk strompelen
En haar daar in de ogen kijken.

Wakker worden en met je vingertoppen
De droom beroeren die naast je ligt.

Moeder daarom leven wij.

Peter passes me a meme: ‘Five Things You Probably Don't Know About Me.’ Seems to be an international meme, so I'll do it in English, one more time. Here we go:

1. At the age of 10 till 13-14, I sang in a boys choir. Think Belgian version of the Wiener Sangerknaben. We wore a uniform that included grey bermudas, white shirt and a burgundy red pre-knotted tie. I sang alto and soprano and quit just before my voice broke.
2. Inspite of popular belief, I never did drugs. Yes, occasionally, I smoked a joint when it was passed on to me. It always made me sick, or at least dizzy. One time, it made me laugh to the point it became scary. But there was a huge amount of alcohol involved as well. Since then, I also laid off Tequilla.
3. I left home at seventeen, to go and live with a girl. Since then, I've lived together four times. Thus, some people think of me as an expert on the subject. Personally, I think the better conclusion to draw is that I really suck at it.
4. I still can't cook. As in: I can bake an egg. I know how to bake a steak. And there's one kind of spaghetti I can make if I follow the book carefully. At the age of 34, I still eat at my parents a couple of times a week. For everything else, I take care of myself pretty well.
5. I've owned a house for exactly three weeks. Then we broke up. I find it an amusing story to tell nowadays.

And to you guys: catch!

• Karin met een k...
• Kantersteen (just found this blog today, so I'm curious)
• Loosen, because he/she has kind of my life-motto on top of his/her page now.

We are 36 countries and we're bloody angry. Angry because we were sold out. Yes, Loïc, you sold us out. You promised us the new web. You gave us old-fashioned propaganda.

I was surprised really, when you told us that Shimon Peres was going to address us this morning. I thought it rather odd that mr. Peres was even remotely interested in the evolution of online communities. But okay, you had invited a Swedish professor yesterday, and he turned out to be one of the most interesting speakers — an achievement really, considering the outstanding speakerslist. So I thought, what the hell, maybe mr. Peres will surprise me as well. And yes, I rather enjoyed his talk, were it irrelevant to the seminar and a little biased to my taste when it came to the subject of the Middle-East. But some worldly wisdom and a couple of sharp oneliners always make a great substitute for breakfast. And okay, after that great party you threw yesterday, we weren't as sharp as we like to be on seminars. So, we forgave you Shimon Peres. We were even a bit glad you managed to invite him.

But we still wondered.
Why?

It became even more confusing afterwards. When a François Bayrou was announced, I was truly puzzled. When you told us that Nicolas Sarkozy was going to show up, I was beyond confusion: I was shocked. Really.
Three politicians? In a seminar that is supposed to discuss online trends? Where visions should be shared about the new webparadigms? A seminar you so boldly dared call Le Web 3? We pay you good money to hear what experts think the future of the internet will look like and you give us people who probably have their emails read out loud to them? Even worse, you have the attendees we came to see shorten their speech? No time for the Second Life demo because Sarkozy is coming? The great guys from World of Warcraft have to wrap it up faster then we can read their slides for him? For a man who comes and tells us to impose values on the net? Values of which I'm sure that he and I have a whole different set? A man who's reading out loud from some notes in front of him when he's talking about the Internet? A man who's addressing 36 countries but can't do it in English? A man who's giving a speech like he's addressing his voters and doesn't have a clue what the audience does?

Forget shocked. Think angry now.

Somebody told me that you are going into politics. That would explain it, wouldn't it? You get yourself an audience of 1300 people (your figures). From 36 countries (again your figures). You tell those hotshot politicians that the audience represents 60 million people, because they represent the blogging community (Technorati figures).
That figures.

You win of course, because you make yourself look important to these politicians. Politicians that don't have a clue of what we represent. And you are the guru who understands. You know how to play the 5th power. You, Loïc Lemeur, will tell them. And if they buy it, you win.

They lose, however. They lose, because you pissed of a lot of people by turning what could have been a great event into propaganda. You lose, because they talked about it on the backchannel on IRC. You lose, because of Technorati. You lose, because of posts like this one.

Allow me to give you a quote I've always liked. You'll like it, because it's from a politician as well. It says: “You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time.”

With bloggers, you can only do it for a short time.

Thanks for day one though; that was really great. And so was the party.

Crossposted on These Days blog



Sorry voor de regelmatige lezers, dit moest er even af. Hierna terug naar de orde van de dag.

Met een roestig corsaatje, een wegenkaart en het adres van een hotel op zak Parijs tegemoet rijden. Een Nikkormat mee om wat gebouwen te trekken. Afspraak met J ergens in de namiddag. Langs landweggetjes om de péage te ontwijken. Op de hellingen voorbijgestoken worden door vrachtwagens omdat het Corsaatje niet sneller kan. Revanche nemen wanneer het bergaf gaat. Een keer of zes-zeven de weg vragen omdat je je na Charles de Gaule al op de Périphérique waant.

Geïntimideerd worden door agressieve claxons terwijl je straatnamen van de bordjes probeert af te lezen. Een ruit die opengaat. “Casse-toi, pauv' Belge! Merde alors!” Opgefokt worden omdat je geen rijvakken ziet in 10 rijen kriskrassende auto's aan het rond punt van place Charles De Gaule.
Twee uur te laat aankomen in het hotelletje. Chips en cola op het bed. Bougiekabel op de grond — de Corsa is je ticket terug. Een dronken vrouw zich zien uitkleden op het midden van de straat. Haar zien omvallen. Zien dat niemand ervan opkijkt.

's Avonds gaan wandelen met de Nikkormat op je zij. Het toestel bijna kwijtraken aan een Arabier. Getuige zijn van een Parijzenaar die de klappen incasseert die voor jou waren. Er niks aan kunnen doen omdat er honderd man bij staat te supporteren. Bij thuiskomst merken dat je de film niet goed had opgelegd en je geen enkele foto hebt.

Meer dan een decennium later vanuit je hotelkamer uitkijken op de Seine terwijl je een stukje typt op een weblog. Digitale foto's van het etentje en het stukje jazzconcert op de laptop gooien. Even lachen bij de foto van J, in hetzelfde hotel voor hetzelfde seminarie.

Tevreden zijn met de loop van de Seine en de dingen.

“Iedereen heeft recht op een vergissing,” zegt J tegen S en mij wanneer een ex van hem binnenkomt. “Toch waar he, Fredo?”
Zij gniffelen en ik knik instemmend. Blij dat zij er maar één naam opplakken. Wij zijn weer even het triumviraat van in het college van nu al een half leven geleden.

Wij drinken Vedett en koffie en warme choco.

Het gaat over voetbal. S zegt: “Gisteren constant gezapt tussen AZ en Brugge. Dat verschil! Nederlanders en Belgen op een voetalveld: dat verhoudt zich als de Bende van Nijvel tot een scoutsgroepje.”

Wij bestellen koffie en een pint en een warme choco.

Het gaat over Dedecker: “Bij de VLD zullen ze nogal gelachen hebben. NV-A haalt daar even hun paard van Troje binnen.”
Het gaat over het college. Over de leraar die ons drie onze allereerste retenu had aangesmeerd. Dat die ondertussen zelfmoord heeft gepleegd, zeg ik.

Wij bestellen koffie en koffie en niets.

Het gaat over een andere ex van J. Die hij tegen het lijf was gelopen in het zwembad. Over nog een ander, waarvan hij het weblog had gevonden. Over die ene, die wij op een kwis waren tegengekomen.

Wij rekenen af en willen naar buiten gaan.

De vergissing van J gaapt ons na als we buitengaan. Er wordt geen knikje uitgewisseld. Wij hebben nergens spijt van.

Behalve van die ene vergissing misschien, maar daar hadden we recht op.