januari 2007 Archieven

Je bent zo stil, waarom zeg je niets? Ik heb liever dat je roept. Word 's kwaad ofzo. Je bent zo... onverschillig. Heb je dan niks te vertellen? Waarom verdedig je je niet? Wil je dan niet vechten voor mij? Je bent de liefste onverschillige klootzak die ik ken. Ja, je bent lief, maar maak je geen zorgen: ik vertel het niet verder. Waarom ween je niet nu? Is dat weer niet je idee van man zijn? Weet je: je hebt hele revoluties gemist. De nieuwe man, de metroseksuele man, en we zijn nog een man of twee verder nu. En die mogen allemaal wenen. Misschien moet je maar 's gewoon volwassen worden. Een interieur kopen. Een huis, op 30 jaar. En een salontafel. En je verzekeren voor het leven en schade aan derden. En kabel in huis halen. Nee, ik verwijt je niks, maar je mag niet eeuwig student zijn. Bekijk me niet zo, je maakt me zenuwachtig. De muziek is op. Zet je iets anders op? Goed, ik zal 't zelf wel doen. Er hangt stof op je CD's, weet je dat? Nee, ik moet niks meer drinken. Rood is niks voor mij. Misschien ligt het daaraan:
Jij drinkt rood.
En ik liever wit.

Het leger van 12 000 man wordt gek als het fluitsignaal klinkt. Onze ploeg heeft een eersteklasser uit de beker gewipt. Het stadion davert minutenlang: “Mechelen-Mechelen!”
Wanneer de spelers de supporters gaan groeten, wordt er om stilte gevraagd: een nieuwe traditie van dit seizoen. Eerst klinkt er ‘shhhhhht.’ Dan begint het lied. “The Malinwa... is everything...” Ik maak een filmpje met mijn GSM om het moment te vatten.
12 000 mensen worden gek omdat er 11 mannen beter tegen een balletje hebben getrapt dan de andere 11, en ik ben een van de 12 000.

Ook hier en nu sta ik tussen een leger van 12 000 man. Zij zijn altijd stil. Op de zerk voor mij staat: “Known to God.” Leven gegeven voor God-Glorie-Vaderland, maar geen mens die zijn naam wist. Niet van hem, niet van zijn buurman. Uit het leven gewist door mosterdgas, kogels, granaten, vrieskou, longontsteking, ontstoken rattenbeten. Voor generaals die centimeters bevochten. En de Britten, they stood their ground. Samen met de Canadezen, Zuid-Afrikanen, Tunesiërs, Marokkanen en Nieuw-Zeelanders die hier over de grond verspreid liggen. Flanders Fields als gastland voor een mondiaal toernooi.

500 000 zouden er vallen in die vier jaar. Meer dan 300 per dag. Hier past enkel de shhhhhhht.

De stilte.
En dan een gedicht.

Terwijl ik alhier even een stukje begin te tikken om de stilte te verbreken, verwijs ik u graag door naar een paar foto's die ik afgelopen weekend gemaakt heb. Eerlijk: ik ben er zelf trots op, en ik ben benieuwd wat u ervan vindt.