februari 2007 Archieven

Hij wordt gedropt aan het station met een auto van de federale politie.
Zijn loop geeft het weg. Snel, kaarsrecht en rechtdoor. Haar en baard op de halve milimeter nauwkeurig getrimd. Hij is onderweg naar iets buiten mijn gezichtsveld. Fluo politievest aan, maar hij is geen ordinaire stadsflik: geen wapen zichtbaar, geen handboeien en knuppel aan een gordel. Sneakers aan zijn voeten. Hij loopt de hoek om en vijf minuten later komt een ambulance met gierende banden aangereden. Twee minuten later nog een.

(In een film zou je hem nu de straat zien uitwandelen met achter hem een laaiende vuurzee. Zou dan de leading lady kussen en zijn licentie naar zijn overste gooien. Of zeggen dat hij zijn papierwinkel 's morgens wel zal doen. Dan The End.)

In dit leven wandelt de flik afgemeten naar een zwarte undercover VW die vlakbij geparkeerd staat. Hij draagt de fluo vest niet meer. Ik verlies hem uit het oog wanneer een serveuse drank komt brengen.

Wanneer ik buiten ben begint een banaal gevecht. Twee mannen, twee keer teveel op. Ze kondigen aan dat ze op mekaars gezicht gaan slaan om hun vrienden de kans te geven hen tegen te houden. Een paar van die vrienden zijn te laat: een paar vuistslagen gaan over en weer. Vanuit mijn ooghoek zie ik een boomlange toeschouwer. Hij heet A: ik ken hem vanop de lagere school. Toen al een slechte reputatie. Cocktail van vurig temperament, verkeerde vrienden, karrevrachten lef en een lijf om dat waar te maken. Na school: strafinstellingen.
Ik schat dat hij hier voorwaardelijk staat en hoop dat hij niet teveel gedronken heeft.

Hij heeft teveel gedronken.

Stapt op het gevecht af.
Hij is op vier meter wanneer zijn vriendin — blond, benen tot aan mijn oksels — voor hem springt. Smekend. Dat hij het voor haar moet laten. Hij kijkt haar secondenlang indringend in de ogen: waar moei jij je mee?
Dan glijdt de spanning van zijn schouders. Een glimlach. Haar gezicht verdwijnt in zijn reuzehanden. Kus op haar voorhoofd.
Het gevecht loopt ook af en wij gaan terug naar binnen: hier zijn geen rampen gebeurd.

A stelt mij voor aan zijn vriendin: “Deze gast is een brave: nooit iemand kwaad gedaan in zijn leven.” Ik ben er niet zeker van dat hij mij zich herinnert of gewoon beleefd wil zijn.
Ik feliciteer haar, zeg dat ze vanavond waarschijnlijk veel voor hem gedaan heeft.
Buiten zie ik een zwarte VW onopvallend van een verdoken parkeerplaats wegrijden. Ook voor het silhouet met het gemilimetreerde haar is de nacht nu voorbij.

Zij heeft vanavond meer voor jou gedaan dan jij ooit gaat weten, zeg ik tegen A. Hij knipoogt en ik sluit de nacht af.

Naief? Druppel op een hete plaat? Kan zijn. Waarschijnlijk zelfs. Maar gaat u die petitie toch maar tekenen. Lees Verder klikken om te zien waarom. Maar gelooft u mij voor een keertje maar 's op mijn woord: u wil de beelden niet gezien hebben en u wil die petitie getekend hebben. Niet voor gevoelige kijkers. Hell, niet voor mensen met een greintje gevoel.

“Praatjes vullen geen gaatjes,” dat kan zijn, maar hoe denkt de man die vader werd door een prikactie bij Durex daarover? Gezegdes zeggen niets, zoveel is zeker. Nee, dan maar de wetenschap. Big Bang, Zwart Gat, Relativiteit. Bitter: een heel leven studeren, een kromme rug van uren-dagen-nachten over boeken en notities te buigen, ogen kapotgetuurd door een telescoop, excuus van een huwelijk met een vrouw die thuis elk apparaat saboteert om haar gaten te laten vullen door de klusjesman van dienst — zo stel ik me dat dan ongeveer voor — om dan na een jaar of 50 tot het inzicht komen: er is een Zwart Gat in het Universum. Een leven in dienst van waarheid en wetenschap, en dan zo'n conclusie: eerst was een oerknal, en nu hebben we een zwart gat.
Na een kwarteeuw aan de universiteit des levens was een vriend ook al 's tot die bevinding gekomen toen wij naar Jackie Brown aan het kijken waren: “Laat mij dat zwart gat van Pam Grier exploreren en ge zou daar godverdomme een oerknal krijgen die ze in Keulen horen donderen.” Nee, hij heeft daar geen Nobelprijs voor gekregen. Want hij zei dat niet in de juiste ruimtelijke context: dat is dan weer relativiteit. Zo krijgen ze alles uitgelegd, die wetenschappers. Jezuïeten zijn 't.
Dan de waarheid die in de krantenwinkel geponeerd wordt op een loze zaterdagnamiddag: “Zie dat lachen op de voorpagina. Ja, met die haar pree zou ik ook kunnen lachen. Politiekers! Zakkenvullers zijn het, allemaal, ja meneer ge moet daar niet mee lachen, als ge zo oud zijt als ik zult ge 't ook wel snappen.” Als ik geen agnosticus was, ik zou dan bidden dat ik niet zo oud moet worden, maar bedenk in plaats daarvan dat praatjes dan misschien geen gaten dan toch wel zakken vullen. Dat is dan: als er wat te zeggen valt voor volkswijsheid. De laatste verkiezingsuitslagen indachtig voel ik dan toch weer de aandrang om te gaan bidden. Of mantra's te gaan afratelen, of een voodoo ritueel te gaan uitvoeren, met veel wijn erbij. En als daar dan een haan voor moet afgeslacht worden, dan moet dat maar; had hij maar een kieken moeten worden. En als daar dan zoals in Angel Heart, het zwart gat van Lisa Bonnet bij moet, dan mag ik niet vergeten die vriend uit te nodigen, al zou ik zelf van Lisa ook niet vies zijn natuurlijk. En ex-boyfriend Lenny mag daar dan gerust You've got to let love rule bij komen zingen.
Want dat is wel waar, natuurlijk. Dat en dat zwart gat in mijn universum.