Kroniek van een nacht

08:34 PM, 18 February 2007 | Lijflog

Hij wordt gedropt aan het station met een auto van de federale politie.
Zijn loop geeft het weg. Snel, kaarsrecht en rechtdoor. Haar en baard op de halve milimeter nauwkeurig getrimd. Hij is onderweg naar iets buiten mijn gezichtsveld. Fluo politievest aan, maar hij is geen ordinaire stadsflik: geen wapen zichtbaar, geen handboeien en knuppel aan een gordel. Sneakers aan zijn voeten. Hij loopt de hoek om en vijf minuten later komt een ambulance met gierende banden aangereden. Twee minuten later nog een.

(In een film zou je hem nu de straat zien uitwandelen met achter hem een laaiende vuurzee. Zou dan de leading lady kussen en zijn licentie naar zijn overste gooien. Of zeggen dat hij zijn papierwinkel 's morgens wel zal doen. Dan The End.)

In dit leven wandelt de flik afgemeten naar een zwarte undercover VW die vlakbij geparkeerd staat. Hij draagt de fluo vest niet meer. Ik verlies hem uit het oog wanneer een serveuse drank komt brengen.

Wanneer ik buiten ben begint een banaal gevecht. Twee mannen, twee keer teveel op. Ze kondigen aan dat ze op mekaars gezicht gaan slaan om hun vrienden de kans te geven hen tegen te houden. Een paar van die vrienden zijn te laat: een paar vuistslagen gaan over en weer. Vanuit mijn ooghoek zie ik een boomlange toeschouwer. Hij heet A: ik ken hem vanop de lagere school. Toen al een slechte reputatie. Cocktail van vurig temperament, verkeerde vrienden, karrevrachten lef en een lijf om dat waar te maken. Na school: strafinstellingen.
Ik schat dat hij hier voorwaardelijk staat en hoop dat hij niet teveel gedronken heeft.

Hij heeft teveel gedronken.

Stapt op het gevecht af.
Hij is op vier meter wanneer zijn vriendin — blond, benen tot aan mijn oksels — voor hem springt. Smekend. Dat hij het voor haar moet laten. Hij kijkt haar secondenlang indringend in de ogen: waar moei jij je mee?
Dan glijdt de spanning van zijn schouders. Een glimlach. Haar gezicht verdwijnt in zijn reuzehanden. Kus op haar voorhoofd.
Het gevecht loopt ook af en wij gaan terug naar binnen: hier zijn geen rampen gebeurd.

A stelt mij voor aan zijn vriendin: “Deze gast is een brave: nooit iemand kwaad gedaan in zijn leven.” Ik ben er niet zeker van dat hij mij zich herinnert of gewoon beleefd wil zijn.
Ik feliciteer haar, zeg dat ze vanavond waarschijnlijk veel voor hem gedaan heeft.
Buiten zie ik een zwarte VW onopvallend van een verdoken parkeerplaats wegrijden. Ook voor het silhouet met het gemilimetreerde haar is de nacht nu voorbij.

Zij heeft vanavond meer voor jou gedaan dan jij ooit gaat weten, zeg ik tegen A. Hij knipoogt en ik sluit de nacht af.

TrackBack URL voor dit stukje:
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/994

Technorati Tags: nachtverhaal