maart 2007 Archieven

“Never bet on the white guy,” schiet het door mijn hoofd wanneer ik de boksers in mijn zoeker heb. De bleekste van de twee hangt met de handschoenen omhoog in de touwen voor mij. Vuisten en ellebogen tegen mekaar, hij kan niet aanklampen. Wanneer de scheidsrechter breakt, haal ik de camera van mijn oog. Ik zie bloedspatten op mijn schoenen, op de mouw van mijn vest, op de lens van mijn camera en op het programmablad.
“Boksers: boks!”

Na vier rondes is de beslissing van de jury unaniem: verlies op punten. Geen discussie mogelijk.

In een volgende finale vechten een Armeniër en een Tsjetsjeen tegen mekaar. Het publiek wordt nog wilder dan ze al waren, ik ben blij dat ik aan de andere kant van het dranghekken sta. Het benenwerk van de man met de witte schoenen is stukken beter dan dat van zijn Tsjetsjeense tegenstander. Ook hier weer sta ik te kijken dat zij alletwee vier rondes halen; sommige klappen komen keihard aan.

Ook hier een unanieme en logische beslissing.

De volgende kamp is een van de drie redenen waarom ik hier ben. Kurt Wuyts zal voor de Vlaamse Ligakampioenschappen vechten tegen Ahmed El Goulbzouri. Ik had Wuyts al eens het Belgisch kampioenschap Thaiboks zien winnen en was onder de indruk geweest van zijn bokstechniek. Nu zou ik zien hoe hij het deed in een zuivere boksmatch: zonder lowkicks, zonder knieën, zonder ellebogen. Ahmed is een lokaal talent van 19 jaar en torenhoog favoriet als het van de zaal afhangt. Ik wis zoveel mogelijk foto's van mijn geheugenkaart om hier niets te moeten missen. Een flard van het gesprek achter mij dringt plots door.
“Neergestoken of wat?” echoot het. Ik draai mij om.
Twee jonge Marokkanen hebben het over een steekpartij. Hier ergens.
Ik vraag om details. Zij denken dat ik journalist ben en druipen af.

Op dat ogenblik komt Ahmed de zaal binnen. De hel in de zaal breekt los. Wuyts wordt onthaald op gefluit, boegeroep en regelrechte scheldpartijen. Het deert de vechter niet; zijn kamp wordt zometeen binnen de koorden gevochten.

Kenden de vorige kampen een afgetekend overwicht, deze wedstrijd wordt een demonstratie. Wuyts vecht verstandig, maar komt tekort. In mijn zoeker zie ik Ahmed dansen. Wuyts probeert de afstand te verkleinen. Wanneer hij daarin slaagt, duikt Ahmed onder de slagen door. Draait hij zijn bovenlichaam rond de slagen. Om dan terug te komen met combinaties die doel raken.
Wuyts krijgt zijn tien tellen in de tweede ronde. Zuivere K.O.
Ahmed is onbetwistbaar Vlaams ligakampioen.

Wanneer ik naar buiten loop, zie ik een verpleegster van de MUG met bebloede witte handschoenen uit een van de kleedkamers lopen. Blauwe flikkerlichten van ambulances en politiewagens vullen de straat. Een agent vraagt ons of wij beelden hebben van het publiek, zij hebben ze nodig. Ik wijs naar de cameraploeg van RTV, met wie ik ben meegekomen.
De steekpartij waar de jongens het over hadden. Absurd. Zij hadden het erover gehad als een aardig weetje. Ik had mij meteen op het gevecht geconcentreerd, op mooie foto's.

Hier ligt een man dood te bloeden. Neergestoken door supporters van de Tsjetsjeen. Fanatici aan de andere kant van de dranghekken die zich liever buiten de ring bewijzen, met messen. (Later zal de politie nog een Armeen vinden op een trottoir in de stad, ook neergestoken.
Hij vecht nu nog voor zijn leven.)

Zaterdag.
Bloody zaterdag.

Meer hier:
Fotoverslag op Flickr
RTV nieuws: In en buiten de ring
HLN.be: Twee personen in levensgevaar na boksmatch in Mechelen
De Standaard Online: Bokswedstrijd loopt uit op vechtpartij

• Nummer 17! Dat is hetzelfde cijfer als de ietwat belachelijke speurder uit Robert & Bertrand.
• Mijn burgemeester was naar eigen zeggen niet op de hoogte van een nogal fout fuifje in onze stad; ondergetekende wist het al weken, zonder connecties in het organiserende clubje.
• Veroordelen wil ik geenszins, maar ik begrijp deze man niet.
• Mijn moeder kreeg vandaag 100 € in de handen gestopt van een vrouw die te bang is om een vluchthuis te bellen. “Voor wanneer hij mij iets doet,” sprak ze met een Russisch accent. “Zorgt u dan voor mijn kind?”
• “Wat ga je in godsnaam in Luxemburg doen?” vroeg ik aan de schijnbaar fragiele Chinese schone.
  ”Ik ga hem neuken,” antwoordde ze en ze vroeg of ik nog iets wilde drinken.

Bij u gaat het leven ook zo zijn gangetje?

© Patrick de Spiegelaere

Hij haalde de persfotografie in ons land uit de middeleeuwen.

Michiel Hendryckx over Patrick De Spiegelaere.

Fuck.

Ondergetekende wanneer hij de plotse dood van zijn eerste fotoheld verneemt.

Eten. Vrouw. Twee argumenten die het hem hadden gedaan.
“Ja,” hadden lijf en leden gezegd. De rede op snelheid geklopt.
143 kilometer voor een etentje. Op een weekdag. Met een vrouw waarvan hij enkel een fotootje van 100 bij 100 pixels had gezien. Hij was gek.
Eten. Vrouw. Fuck it: hij was een Mc Donalds voorbijgereden. Kreeg zin in steak. Seignant, met ruwe peper. Wijn erbij. Dan slapen. En hij wist zeker: zij is nu geen steak aan het bakken, niet Een Vrouw op een Eerste Date. Wel een of ander culinair hoogstandje. Een ingenieus slaatje vooraf met een dure naam die ze van een menukaart of een kookboek had. Hij zou dan grappig en charmant en innemend moeten zijn. Complimentjes geven over haar kookkunst. Goedkeurend knikken bij het etiket van de witte wijn. Bijschenken. Complimentjes geven over haar looks. Iets zeggen over de muziek.
Eten. Vrouw.
Steak. Rode wijn.

Hij gaf een ruk aan zijn stuur bij de afrit voor Breda, de auto brak even uit. Claxon achter hem van een grijze wagen die nog 50 meter achter hem reed. En 40 per uur trager. Hij claxonneerde even terug. Beeldde zich een opgestoken middenvinger in maar had de hand nodig om terug te schakelen.

Het miezerde bij Breda. Er waren wegenwerken aan de gang. File, hij zag het einde niet. Reed een volle witte lijn over toen hij terugkeerde richting autosnelweg. Linea recta terug naar huis.

Verkeerde oprit: hij kon zichzelf slaan. Sloeg zichzelf met de vlakke hand tegen de kaak. Hij reed richting vrouw en slaatje-met-een-dure-naam. Bach en de donkere snelweg, hij verzoende zich met zijn lot.

Er scheen geen licht door het raampje van haar voordeur. Hij hoorde niets. Met een nonchalante polsbeweging zag hij dat hij 47 minuten te laat was. Zij zou niet meer opendoen. Hij belde aan en draaide zich op zijn hielen. Klikte het slot van de auto los en werd onderbroken in zijn stap door een hand op zijn schouder.
In een gespleten seconde sprak de hand heelder boeken. Dit was geen klauw die hem zou openrijten als hij toch zou verder wandelen, nu niet, nooit niet. Ze woog niet op zijn schouders. Zij mondde niet uit in de knoken van een allesverslindende honger.
De hand gaf hem de keuze om te wandelen of te blijven en de hand gaf hem de rust om te kiezen. De hand van een vrouw die hem wilde voeden.

Hij had kunnen huilen. Hij moest glimlachen. Pakte haar vingers tussen de zijne en draaide zich om. Kuste haar langzaam en eenvoudig op de mond, haar hoofd deinsde niet terug.

“Ik heb honger,” zei hij.
“Ik heb kip,” antwoordde zij. “Met sambal.”

Eten. Vrouw.

Vrouw.