Met Sambal
Eten. Vrouw. Twee argumenten die het hem hadden gedaan.
“Ja,” hadden lijf en leden gezegd. De rede op snelheid geklopt.
143 kilometer voor een etentje. Op een weekdag. Met een vrouw waarvan hij enkel een fotootje van 100 bij 100 pixels had gezien. Hij was gek.
Eten. Vrouw. Fuck it: hij was een Mc Donalds voorbijgereden. Kreeg zin in steak. Seignant, met ruwe peper. Wijn erbij. Dan slapen. En hij wist zeker: zij is nu geen steak aan het bakken, niet Een Vrouw op een Eerste Date. Wel een of ander culinair hoogstandje. Een ingenieus slaatje vooraf met een dure naam die ze van een menukaart of een kookboek had. Hij zou dan grappig en charmant en innemend moeten zijn. Complimentjes geven over haar kookkunst. Goedkeurend knikken bij het etiket van de witte wijn. Bijschenken. Complimentjes geven over haar looks. Iets zeggen over de muziek.
Eten. Vrouw.
Steak. Rode wijn.
Hij gaf een ruk aan zijn stuur bij de afrit voor Breda, de auto brak even uit. Claxon achter hem van een grijze wagen die nog 50 meter achter hem reed. En 40 per uur trager. Hij claxonneerde even terug. Beeldde zich een opgestoken middenvinger in maar had de hand nodig om terug te schakelen.
Het miezerde bij Breda. Er waren wegenwerken aan de gang. File, hij zag het einde niet. Reed een volle witte lijn over toen hij terugkeerde richting autosnelweg. Linea recta terug naar huis.
Verkeerde oprit: hij kon zichzelf slaan. Sloeg zichzelf met de vlakke hand tegen de kaak. Hij reed richting vrouw en slaatje-met-een-dure-naam. Bach en de donkere snelweg, hij verzoende zich met zijn lot.
Er scheen geen licht door het raampje van haar voordeur. Hij hoorde niets. Met een nonchalante polsbeweging zag hij dat hij 47 minuten te laat was. Zij zou niet meer opendoen. Hij belde aan en draaide zich op zijn hielen. Klikte het slot van de auto los en werd onderbroken in zijn stap door een hand op zijn schouder.
In een gespleten seconde sprak de hand heelder boeken. Dit was geen klauw die hem zou openrijten als hij toch zou verder wandelen, nu niet, nooit niet. Ze woog niet op zijn schouders. Zij mondde niet uit in de knoken van een allesverslindende honger.
De hand gaf hem de keuze om te wandelen of te blijven en de hand gaf hem de rust om te kiezen. De hand van een vrouw die hem wilde voeden.
Hij had kunnen huilen. Hij moest glimlachen. Pakte haar vingers tussen de zijne en draaide zich om. Kuste haar langzaam en eenvoudig op de mond, haar hoofd deinsde niet terug.
“Ik heb honger,” zei hij.
“Ik heb kip,” antwoordde zij. “Met sambal.”
Eten. Vrouw.
Vrouw.
http://druppels.be/movableType/mt-tb.cgi/995
Reacties (9)
Chapeau!!! :-)
ow, maat...
zo cinematografisch alweer ;-) mooi mooi mooi...
hopelijk was de kip niet al te pikant, met die sambal moet je oppassen ;-)
Voor die 47 minuten te laat mocht er wel wat extra sambal in, vind ik ;-)
sprak Kristel op March 2, 2007 10:37 AMEn?
Hebben ze nog geneukt?
sprak Deejz@y! op March 2, 2007 3:11 PMNen belg die om iets te eten naar Nederland rijdt vindt ik wel fictie maar wel een mooi staaltje straffe schrijfstijl.
Als de ene sam noemt hoe noemt de andere dan, welke naam heeft zijn het geven?
Next time take two friends with you, Tom and Tom :p
Now there's a man with an open mind - you can feel the breeze from here!
Aha, eentje die kan koken! Dat opent perspectieven voor een etentje zou ik zegggen. :)
glimlach
U weet waar het toe kan leiden, toch?
sprak Yuri Maanzand op March 11, 2007 7:25 PM@Yuri: de hereniging der Nederlanden? Brel meets Liesbeth List? Gedeelde hosting?
Overigens getuigt de comment van uw wederhelft op dat andere log van een exquise smaak, wat dan ook weer als een compliment voor uzelve mag worden opgevat.
Plaats zelf een reactie
