juni 2007 Archieven

De bariton leidt beheerst het geweld van de koperblazers in van de Libera Me. Buiten schuiven heldere zilveren wolken voor het donker gelig grijs. Er hangt electriciteit in de lucht, zegt zij.

Dan breekt de hemel. Dan blazen de kopers.

Water klettert op de straat voor mijn deur. Bliksems krassen littekens in de lucht. Het koor zingt nu uit volle borst en ik verlang naar de bergen. Doorweekt van de regen die door waterdichte kledij dringt. Speelbal van de elementen terwijl ik de ene voet voor de andere plaats. Overgegeven aan de almachtige willekeur terwijl ik neerkijk op de wolken in het dal naast mij.
Op het dak van de wereld geraken en tranen voelen opwellen wanneer de wolken plaats maken voor de zon om mij, stipje, even dit wonderschoon te laten overschouwen.

Op zee wil ik zijn. Het water diepgroen, de lucht loodzwaar. Schuimende toppen op verrimpelde golven, zover het oog reikt. De horizon kwijt, het kompas aangedampt en de wind sterk maar wispelturig. De hoge golf nemen om de volgende boven ons te zien uittorenen. Het zeil proberen lezen terwijl de regen zout in de ogen strooit. Het schip vertrouwen, het ritme vinden, de richting voelen.
Een streepje ontwaren aan stuurboord. Het streepje wordt streepjes wordt staketsel. Ongehavend de haven binnenlopen.

De stem van de bariton sterft zachtjes uit terwijl de strijkers hem naar het graf dragen. De regen is opgehouden, het water dampt op de straten. Het koor zingt In Paradisum.

“Mooi meisje,” zeg ik.
“Die, dat is een hoer!” is dan zijn standaard antwoord. En dan een grijns.
Vaak: “Allemaal! Hoeren!” er nog achteraan. En een nog vettere grijns.

Zo niet vandaag: “Ja, zij komt bij mij eten volgende week.”
Er komt bier uit mijn neusgaten: “Come again!?”
Hij grijnst en knikt.
“Of er dessert is?” wil ik weten.
Dat ik daar weer ben met mijn halfbakken dessert theorie. Dat het enkel om een etentje gaat — “Gewoon eten, De Vries, kent ge dat?” Dat er een vriendin bij is. En nee, dat hij geen foto's gaat maken, dat ze alleen in films samen naar boven gaan.

Waarna het even over films gaat. En lang over voetbal. En dan over politiek, en vandaar weer naar de hoeren: naadloos als de overgang van het sleutelbeen in de hals van het mooie meisje. De vrouw waar hij geen hoer in ziet.

In die gespleten flits van een seconde vallen de maskers af. Dan, wanneer de punt van het zwaard naar beneden komt, is het ogenblik van de waarheid daar. Het zwaard liegt nooit.

Verkramp en je bent dood.
Vlucht en je bent dood.
Stap dwaas in en je bent dood.
Twijfel en je bent dood.
Knipper met de ogen en je bent dood.

Ontspan, maar blijf alert. Ga nergens vanuit. Denk niet dat je goed bent, het verzwakt je. Onderschat jezelf niet, het beperkt je. Onderschat hem niet, je wordt overmoedig. Overschat hem niet, het maakt je bang. Met de moederhand beweeglijk en de vaderhand vastberaden. Wortel de voeten in stilstand. Zweef lichtvoetig in beweging. Train de basis. Train de variaties. Train de basis, train de basis. Vertrouw jezelf op het moment van de waarheid. Bedrieg jezelf niet. Sta open voor de ander. Het verleden bestaat niet. De toekomst is fictie. Het zwaard bestaat enkel nu.

Leef het leven nu.