De baslijn gooit me twintig jaar terug in de tijd.
Ik was 15, het regende die zomer aan de kust en ik had geen geld. Zo was ik een banneling in Knokke-Heist. Michael Hutchence hing boven het bed van zowat de helft van de meisjes die ik kende, en sinds de saxsolo van Never Tear Us Apart had ik daar vrede mee.
De dagen regen zich aaneen met lange wandelingen over natte gele tegetljes langs de dijken. Af en toe slenterde ik naar het Lunapark om de highscores van het karate- en een autorace spelletje te checken: met 20 frank had ik die elke dag van de week kunnen kloppen — thuis speelde ik maar twee spelletjes wanneer er een kermis in de buurt was.
Maar mijn laatste 50 frank waren naar tabak en blaadjes gegaan: in de zomer van 87 leerde ik mezelf rollen.
De tweede week maakte ik vrienden bij een paar skaters, de laatste dag kuste ik een mooi meisje op een natgeregende bank. De sax van Never Tear Us Apart klonk uit een café op de dijk.
Zo waren de dagen, toen.
Sommigen van ons zouden hun vleugels uitslaan.
de haartjes op mijn huid komen ervan recht ;-)
The summer of 87 was great, zoals elke zomer in de 80's.
Met het geld dat ik in die Lunaparken opgedaan heb had ik mij nen auto kunnen kopen, matchbox welterverstaan.
Roken deed ik toen nog niet maar sax van INXS zit nog in mijn hoofd al vind ik die van Lilly was here beter.