Voormiddag
Saotome Sensei is ook een gedegen karateka, en hij laat dat graag zien. Irimi, bezweert hij ons: in de aanval stappen, nooit vluchten. Daar moet jij staan, in het centrum van de beweging.
“Be!” zegt hij, “Go there, and be!”
Het is de Matrix-les van Morpheus aan Neo: “Don’t think you are. Know you are.”
In dat centrum besluit sensei deze les steevast met een trap of een vuistslag. Al zijn op dat ogenblik alle opties eigenlijk open. Ik probeer nog ’s een paar hoge trappen en ben er even trots op dat ik ze nog uit mijn benen kan schudden, hoewel ik er al jaren niet meer op train.
Na een tijdje wil ik liever de zuivere aikidobewegingen terug doen, het lijkt teveel op een halfzachte karatedemonstratie. Ik zal mijn zin niet krijgen: de hele voormiddag zullen wij voornamelijk blijven slaan en trappen, en kopstoten geven.
Een Fransman zegt me dat zij een naam hebben voor die laatste beweging: “yokomen uchi Zidane.”
Namiddag
Peter en ik hopen op wapenwerk voor de namiddag, maar ook die wens wordt niet verhoord. Er is nog meer slaan, en nog meer trappen. Af en toe een worp met een zware val ertussen. Naast mij kermt een vrouw met zwarte gordel het uit van de pijn na zo’n val. Na de training zie ik haar met een dikke enkel de dojo verlaten ondersteund door haar wapenstok. Voor haar is de stage afgelopen. Met meer dan 300 man op de mat is er nauwelijks plaats om te werpen; het zal me verbazen als zij de enige zal zijn. Er wordt hard maar vaak onvoldoende gecontroleerd geworpen.
Wanneer Sensei afgroet, ben ik blij dat het voorbij is.
What is the point of power without control, power is nothing without control and the fight ends with lack of warriors.