Voormiddag
Een slag naar je hoofd ontwijken door naar je aanvaller toe te stappen en tegelijk rond je as te draaien in tegengestelde richting van de slag: het is een beproefde verplaatsing die mij altijd moeite kost. Het vraagt een zelfoverwinning: je stapt in tot voor de aanvaller en keert hem op het moment van de slag zelf je rug toe terwijl je wegkijkt van de aanval. Het lijkt allemaal onlogisch, maar wanneer de timing en afstand juist zitten, kom je op een erg interessante plaatsing ten opzichte van de partner.
De afwerking die erop volgt, is vaak een vuistslag, trap, elleboogstoot of een harde worp. Ook nu weer gaat een meisje wenend de mat af. Tijdens de pauze horen wij een leraar klagen dat hij wat oud wordt voor dit soort werk. Af en toe zie ik twee aanvallers hard op mekaar botsen, gelukkig zonder al te ernstige gevolgen.
Ik hoop dat de namiddagsessie anders wordt: mijn karate kid obsessie ligt al meer dan een decennium achter mij.
Op het einde van de training merk ik wel dat ik de instapbeweging ondertussen vlot en zonder aarzeling maak: misschien precies door dat snelle trappen en slaan?
Namiddag
“Boken!” kondigt Saotome aan, werk met het houten oefenzwaard.
Sensei geeft een donderpreek wanneer hij merkt dat er mensen zonder wapens naar de stage zijn gekomen. Dan vraagt hij de yudansha wat hun dangraden voor hen betekenen. “You here for show-off or you real martial artists? Prove it to me.” Mijn voeten zijn gevoelloos van het lange op de knieën zitten wanner de sensei eindelijk met de oefeningen begint.
Het is weer werk dat wij wekelijks trainen: het is onder andere hiermee dat Saotome een bijzondere bijdrage geleverd heeft aan aikido: de kumi-iai reeks. Je krijgt een zwaardaanval terwijl jouw zwaard nog in de schede zit. Vaak is het trekken van het zwaard en de tegenaanval één tijd. Altijd is timing, precisie en feilloos trekken van het zwaard. Sensei bekijkt ons geamuseerd en verwonderd tegelijk wanneer wij de oefening vlot doorlopen.
Het zijn bewegingen met inhoud en zij vragen veel gevoel voor timing en druk; een zachte controle aan de binnenkant van het zwaard wordt meteen een dodelijke slag zodra partner zich wil onttrekken aan de verdediging of agressieve tegendruk geeft: zelfs voor deze vastgelegde reeksjes heb je een erg open geest nodig die voortdurend moet reageren op verandering.
Wie dit onder druk van een reëele agressie met geslepen staal kan opbrengen, is een bijzonder mens: dit moet zowat het hoogste zijn dat er in krijgskunsten bestaat.
Uiteindelijk demonstreert Sensei een paar iaido-basiskata’s, die op zich met aikido geen uitstaans hebben. Peter loopt die kata’s wekelijks op zijn iaido les: hij werkt ze stuk voor stuk vlotjes af. Ik probeer hem zo goed mogelijk te volgen en merk dat iedereen achter en naast mij precies hetzelfde doet. Sensei blijft Peter in het oog houden, blijkbaar verwonderd. Hij besluit met een kata die hij schijnbaar op dat ogenblik zelf uit de mouw schudt. Peter toont er drie variaties van.
Idd Saotome zijn frustratie en preek zijn terecht want een wapen is een tuig om de tegenstander van mening te doen veranderen. I'm all in favor of keeping dangerous weapons out of the hands of fools. Let's start with computers.
Monkey see monkey do. Maar in dit geval wil ik voor Peter een grote uitzondering maken en hem de bewondering geven die mss niet in Saotome zijn ogen te zien, maar hopelijk wel aanwezig was.