The very last Samurai (dag 5)

Voormiddag
“Tanto,” wordt er van ons gevraagd, het korte mes. Peter heeft zijn tanto niet bij, en met de preek van de Sensei over de zwaarden in het achterhoofd, besluit hij de mat niet op te komen. Hij zal de les bekijken vanop de tribune.
Sensei opent de les met het hara-kiri ritueel. En hij benadrukt weer erg hard dat we de houten messen moeten zien als ‘live blades.’ Dat we eigenlijk dood zijn wanneer onze techniek niet correct is. Sensei krijgt maar niet genoeg van het vertellen over de warrior- of Samurai-spirit.
De technieken die we leren zijn ontwapeningsoefeningen. Zaak van binnen- of buitenkant te kiezen, partner eventueel afleiden met een slag dan de techniek uit te voeren. Mijn partner vindt het vooral zaak om de klemmen hard aan te zetten en veel tijd te besteden aan de immobilisatie op de grond. Zelf probeer ik vooral ogenblikkelijk een kant te kiezen, op de juiste afstand te komen en controle te krijgen over de arm die het mes vasthoudt.
Na de pauze gaat de Sensei verder met de ontwapeningstechnieken, maar legt hij de nadruk op de ‘Aiki’ in de beweging. Vanuit een onbevreesde houding direct instappen in de aanval en de baas te blijven in heel de beweging.
De houding lukt me, het baas worden meestal niet; telkens de aanval ingezet wordt, krijg ik een stressmoment dat mijn beweging breekt.
Peter vat mijn prestatie samen als: “twee bewegingen deed je volledig verkeerd en je krampt nog altijd even samen voor je de beweging inzet: veel aiki was daar niet bij.”
Ik hoop dat onze enige vrije namiddag van de stage mij goed zal doen.