Bruce Lee in voice-over over Martial Arts: soms komt een elegant stukje waarheid uit onverwachte hoek. Het citaat komt uit 'The Art of Action,' een documentaire over krijgskunsten in de film, uitgegeven door Starz Encore Entertainment. Niet enkel voor de martial arts liefhebber een must, ook ten zeerste een aanrader voor de cinefiel, al was het maar voor de commentaar van Samuel L. Jackson.
De foto is overbelicht. Haar voeten staan in een zee van wit zand, zwarte schoenen en handtas ernaast. Vogelperspectief: ik had op een golfbreker gestaan. Ik had erbij gestaan en ernaar gekeken en op de ontspanner gedrukt zonder de instellingen te controleren. Vanzelf.
Ik zit erbij en kijk ernaar.
Wat wil ik dat meisje van op de foto vertellen over gisteren, over het meisje dat glanzende lipgloss had aangesmeerd en had gevraagd of het mooi was. En nee, dat ik nog steeds niet van blinkende lippen hou, maar dat ik het gemeend had toen ik had gezegd dat zij schitterend was — toen had zij mij vragend aangekeken en dan was die glimlach gekomen.
Die glimlach zei: een man wordt nooit oud genoeg voor een vrouw die het kleurenpalet van haar kledij kan harmoniëren met haar teint en oogschaduw. Laat andere mannen een vrouw van de wereld wanneer ik dit meisje met de glanzende lippen meeneem.
En ik vertel de fout belichte foto hoe het een toestand was geweest, met mij die daar in de modder stond met een fles nieuwe Beaujolais, aan mijn vuile schoenen voelend dat de timing niet goed zat. En dat zij dat ook had gevoeld en dat het maar beter zo was geweest, want dat de timing deze keer juist moet zijn.
Precies, tot op een fractie van een honderdste van een seconde. Zo juist dat ik niets meer hoef op te biechten aan een foto waarvan de timing minstens twee volle stops ernaast was geweest, waarvan alle nuances nog maar een vage herinnering zijn die nooit het negatief gehaald hebben.
Uit de mailbox deze ochtend:
Geachte Meneer De Vries,
mijn naam is XXXXX XXXXX en ik ben acteur.
Nu heb ik een vraagje voor u,ik heb u monoloog gelezen van DE OGEN VAN BERNARD.Ik vind deze monoloog SUPER,maar echt SUPER!!!Nu is mijn vraag;mag ik deze monoloog voordragen op mijn audities,aangepast in verschillende dialecten?Natuurlijk komt bij elke auditie u naam terug en staat u schriftelijk vermeld.Ik weet dat deze monologen u eigendom zijn en daarom deze vraag,ik hoop echt dat u ermee instemt en ik vind het formidabel hoe u de dingen neerschrijft.Als u wenst kan ik u een voice sample toesturen van u monoloog.In afwachting van een positief mailtje,wacht ik op u reactie.Met vriendelijke groet,
XXXXX XXXXX
Dat dat zeker mag, natuurlijk. Dat druppels aldus écht multimediaal gaat. En dat we erg benieuwd zijn naar die voicesample.
Een blad valt en waait
Weg van de kastanjeboom
De traan in haar oog!
“Ik heb van jou gedroomd,” zegt de cafébazin wanneer zij mijn Corona op tafel zet, en het idee maakt mij vrolijk, want zij, zij is een mooie vrouw. En ik had haar zenuwachtig gemaakt, in haar droom: ik had om een cocktail gevraagd die zij niet kon maken. (Zo ben ik dan wel weer, en al zeker in andermans dromen.)
En ik, die zelf nagenoeg nooit droom, of ze mij dan toch nooit kan herinneren, ik had een paar dagen daarvoor van een ander gedroomd. En die ander, dat waren er eigenlijk twee geweest: een ex en een meisje dat ik pas had leren kennen. Dat meisje deed mij hard denken aan die ex. Die twee gingen dan naadloos in mekaar over in de droom: dat was erg mooi geweest, zoals het alleen in een goeie droom of een slechte film gebeurt.
Drie koffies na het ontwaken had die idiote grijns nog altijd om mijn lippen gespeeld. Dan was de nevel stilaan opgetrokken, de wolken hadden vaste contouren gekregen. De ex werd terug een ex, en het meisje terug een vrouw die veel te vroeg een scheiding aan het verwerken was.
Gelukkig waken een duivel en een god er in gemeenschappelijk front over dat ik niet te vaak droom. Een vriend vertelde mij een paar dagen geleden dat de ex ondertussen getrouwd was, nu nog geen maand geleden. “Voor het huis,” voegt hij eraan toe, “de notaris had gezegd dat dat beter was.”
“Tot de spauwmuur ons scheidt, in tijden van verbouwingen en overstromende kelders,” hadden de geloften geluid.
Nu dorst ik naar zoet vuur om een droge keel te laven. De white russian die ik bestel, staat niet op de kaart. Ik krijg een passionele middenvinger van de mooie cafébazin.
Recente reacties