Overbelicht

De foto is overbelicht. Haar voeten staan in een zee van wit zand, zwarte schoenen en handtas ernaast. Vogelperspectief: ik had op een golfbreker gestaan. Ik had erbij gestaan en ernaar gekeken en op de ontspanner gedrukt zonder de instellingen te controleren. Vanzelf.

Ik zit erbij en kijk ernaar.

Wat wil ik dat meisje van op de foto vertellen over gisteren, over het meisje dat glanzende lipgloss had aangesmeerd en had gevraagd of het mooi was. En nee, dat ik nog steeds niet van blinkende lippen hou, maar dat ik het gemeend had toen ik had gezegd dat zij schitterend was — toen had zij mij vragend aangekeken en dan was die glimlach gekomen.
Die glimlach zei: een man wordt nooit oud genoeg voor een vrouw die het kleurenpalet van haar kledij kan harmoniëren met haar teint en oogschaduw. Laat andere mannen een vrouw van de wereld wanneer ik dit meisje met de glanzende lippen meeneem.

En ik vertel de fout belichte foto hoe het een toestand was geweest, met mij die daar in de modder stond met een fles nieuwe Beaujolais, aan mijn vuile schoenen voelend dat de timing niet goed zat. En dat zij dat ook had gevoeld en dat het maar beter zo was geweest, want dat de timing deze keer juist moet zijn.

Precies, tot op een fractie van een honderdste van een seconde. Zo juist dat ik niets meer hoef op te biechten aan een foto waarvan de timing minstens twee volle stops ernaast was geweest, waarvan alle nuances nog maar een vage herinnering zijn die nooit het negatief gehaald hebben.