Van dromen en witte russen

“Ik heb van jou gedroomd,” zegt de cafébazin wanneer zij mijn Corona op tafel zet, en het idee maakt mij vrolijk, want zij, zij is een mooie vrouw. En ik had haar zenuwachtig gemaakt, in haar droom: ik had om een cocktail gevraagd die zij niet kon maken. (Zo ben ik dan wel weer, en al zeker in andermans dromen.)

En ik, die zelf nagenoeg nooit droom, of ze mij dan toch nooit kan herinneren, ik had een paar dagen daarvoor van een ander gedroomd. En die ander, dat waren er eigenlijk twee geweest: een ex en een meisje dat ik pas had leren kennen. Dat meisje deed mij hard denken aan die ex. Die twee gingen dan naadloos in mekaar over in de droom: dat was erg mooi geweest, zoals het alleen in een goeie droom of een slechte film gebeurt.

Drie koffies na het ontwaken had die idiote grijns nog altijd om mijn lippen gespeeld. Dan was de nevel stilaan opgetrokken, de wolken hadden vaste contouren gekregen. De ex werd terug een ex, en het meisje terug een vrouw die veel te vroeg een scheiding aan het verwerken was.

Gelukkig waken een duivel en een god er in gemeenschappelijk front over dat ik niet te vaak droom. Een vriend vertelde mij een paar dagen geleden dat de ex ondertussen getrouwd was, nu nog geen maand geleden. “Voor het huis,” voegt hij eraan toe, “de notaris had gezegd dat dat beter was.”
“Tot de spauwmuur ons scheidt, in tijden van verbouwingen en overstromende kelders,” hadden de geloften geluid.

Nu dorst ik naar zoet vuur om een droge keel te laven. De white russian die ik bestel, staat niet op de kaart. Ik krijg een passionele middenvinger van de mooie cafébazin.