Dag dromen

Met open ogen zie ik de mensen. De strever die het hoge woord voert maar zich geen mening durft te veroorloven. Het koppel in het restaurant, hij kijkt op zijn horloge, zij kauwt de jaren monotoon weg. Het meisje dat een paar decibels te hard lacht en champagne bestelt in een café. De oude vrouw die zich over het zebrapad haast om niet te lang in de weg te staan van mensen die nog ergens te laat kunnen komen. De ogen van de politicus die redding zoekt in zijn entourage en een seconde te laat naar de camera wuift wanneer hij zijn rug al gedraaid heeft.

De vriend die te laat wegkijkt en van onderwerp verandert — ik heb de verontwaardiging gezien. Een stem die even beeft bij een verhaal over vroeger. Het gespannen trekje om de mond bij de zalvende woorden, net te snel uitgesproken. De beet op de onderlip voor de zin die begint met: “Dit is geen verwijt, maar...” De stap die haar ritme verliest wanneer zij voorbij mijn tafel komt. De hand die zich ogenblikkelijk herstelt wanneer zij naast de fles grijpt. De oogleden die lang dichtblijven wanneer hij een ferme slok neemt. Een acteur die de schaterlach uit zijn keel wringt.

Met de ogen dicht zie ik haar volmaakt en val in slaap.