januari 2008 Archieven

Die ochtend in de krantenwinkel
Wissel ik het laatste nieuws
Van de morgen voor een euro
Die ochtend in de krantenwinkel
Wikkel ik een foto van jou
In het bedrukt papier hier

Met mijn hand verkrampt om de krant
Waar een broodschrijver de pols voelt
Van de spraakmakers van gisteren
Dansen kapitalen voor mijn ogen
Anders dan jij diep vannacht
In een ritme dat ik niet bevat

In een paleis houdt een vorst
Het been protocollair stijf
In een woestijn ontploft een mens
En de stukken raken mij niet
Zoals jouw lenige onderrug mijn hand
Voor jouw borsten gegoten

Die ochtend geef ik mij
Over aan de orde van de dag
En vergeet ik hij en jij en nog 's hij
Die ochtend versmelten feitjes
Van gisteren met dromen van de nacht
In een vuilnisbak aan de krantenwinkel

(Omdat het vandaag Internationale Gedichtendag is.)

Zij is een prinsesje met lange gouden haren en een plastieken kroontje. Morgen gaat zij trouwen met haar prins, karton gekroond. In afwachting van de plechtigheid gaan zij samen in bad.

Het water spettert dat het een lieve lust is, en af en toe roepen zij om het hardst hun mama's.

Ondertussen luister ik in zachte kussens gelegen naar vioolconcerto's van Mozart. Muziek voor koningen. Een mama schenkt champagne bij in mijn glas en wordt in de badkamer geroepen. Ik sluit de ogen. Dit had niet in mijn kaarten gestaan, dat ik mij de koning te rijk ging voelen. Misschien moest ik nu maar 's echt werk gaan maken van een comfortabel salon. Misschien moest ik 's wat anders van Mozart gaan kopen dan zijn requiem.

De kroon is ontbloot wanneer zij de living binnenloopt: een plastieken koninkrijk gesneuveld in een badkamer. Zij onderbreekt de zoektocht naar haar prins abrupt wanneer zij de muziek hoort. Drie-vier maten wiegt zij mee op de strijkers.
Dan zoekt ze verder.

Wanneer haar prins gaat slapen, speelt zij met een rood lichtje. “Met Halloween gekregen,” zegt de moeder. Het kind proeft het licht. Houdt het lichtje tegen de binnenkanet van haar wang die rood oplicht. Dan ruikt zij het licht. Dan kirt het kind.

Dan gaat het lichtgevende prinsesje slapen.
Morgen wacht haar een zware dag.
Mozart zou er een mis voor moeten schrijven.

2008 is al een uur of acht oud wanneer ik het ziekenhuis binnenwandel met een nerveuze serveuse aan mijn zij. De vrouw aan de infobalie verwijst ons door naar de spoed: daar staat haar vriendje, windels rond het hoofd, bloed op zijn shirt. Zichzelf het nieuwe jaar laten inslaan.

Zelf hadden wij goed gevierd. Vijf gangen, Champagne en wijn. Na het restaurant naar de feestzaal, net op tijd voor de Countdown. Daar het meisje gaan opzoeken dat over mij aan tafel had gezeten, haar met drie kussen een schitterend 2008 toegewenst. Dan de twee vrienden vervoegd die zich tijdens de aftelling van een plaatsje aan de toog hadden verzekerd. Daarna: gedanst, gedronken, gerookt, geflirt, gedanst, gedronken. Een meisje wandelen gestuurd dat mij op het hart drukte dat ik niet zo verlegen moest zijn. Dan ging ik de stad veroveren.

Plots gaat de deur van de wachtkamer open: drie jongens strompelen binnen. Gezichten lelijk toegetakeld, pijnlijke grimassen bij elke beweging, bloed op hun kleren. Net in mekaar geslagen door een paar mannen. Zij weten niet waarom. Ik wens hen, de serveuse en haar vriendje het beste en rij naar de bakker om koffiekoeken.

In de stad was het feest nog volop aan de gang geweest op de Vismarkt. Een vriend had staan dansen met een discobal op zijn hoofd en een sigaar in de mond. Het meisje dat ik had willen kussen zei dat ze sinds twee dagen een nieuwe vriend had. Wat later had ik met de serveuse in de auto gezeten, langzaam op weg naar de spoed.

Thuis lees ik op mijn scherm de aanzet van een stukje. Dat in 2007 het geweld dichterbij was gekomen, stond er. Met een paar voorbeelden erbij: de zaak Van Themsche, de MP3 moord, de moord voor een paar sigaretten. Ik moet lachen wanneer ik lees hoe ik me had vastgeschreven. Er staat iets hoogdravend over de radicalisering van standpunten als oorzaak van dat toenemend geweld. Zo'n zinnen beginnen schrijven wanneer je binnen een half uur op restaurant verwacht wordt, is een gegarandeerd recept om je eigen deadlines niet te halen.

In 2008 is het geweld dan al dichtbij gekomen, tot dusver had het met ideeën niet veel uitstaans. Met testosteron daarentegen des te meer. Dat er wat meer oestrogenen 2008 mogen binnensijpelen, wens ik dan, druppelsgewijs.