april 2008 Archieven

Ine van mo(nu)ments gaf me een meme door. In de oertijd van de blogosfeer (de dieren spraken nog, in twee uurtjes had je alle Nederlandstalige blogs gelezen en Sabena bestond nog) noemden wij die virale opdrachtjes nog gewoon stokjes. Ik was gek op stokjes en hou nog altijd van memes.

De opdracht van deze meme:
1. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 of meer pagina's.
Dat is dan: Clarkson on cars, van Top Gear presentator Jeremy Clarkson.

2. Open het boek op pagina 123 en vind de vijfde zin.

I have never seeen such a spectacular bit of Mediterranean coastline either.

3. Post de volgende 3 zinnen:

You can keep your northern Majorca and the South of France. Furthermore, I didn't see so much as a gram of feta cheese and there were no Union Jack shorts, no discos and best of all, no lilo shops. There weren't even any CCs, and if you want to know what they are, broaden your mind and send an SAE.

En dan moet je de meme natuurlijk nog doorsturen naar drie mensen. Vangen:

1. Naar Pietel, omdat ik hem in Cannes een slaapplaats in onze badkamer beloofd heb, en mij er dan toch van wil verzekeren dat hij zich in die oncomfortabele slaappositie tenminste van goede literatuur vergezeld weet.
2. Naar Babettes feest, omdat dat een madam is met kloten aan haar lijf, het hart op de pen en Tango onder de knie.
3. Tot slot naar bitch, lover, child, mother, sinner, saint Clo Willaerts, omdat ze een van de volste boekenrekken heeft die ik ooit bij een vrouw gezien heb én omdat ik nog een beetje goed bij haar moet staan omdat ze mij nog Ran cadeau ging doen.

Wij zijn benieuwd.

Dat ik nu zoveel jaren telde als er zwarte toetsen op een pianoklavier staan, had in de uitnodiging gestaan. En dat druppels voor de gelegenheid maar 's bubbels mochten zijn.
Hoe dat voelt, die leeftijd, vraagt de schone op het feestje.

Alsof er nog muziek in zit, zeg ik.

Wanneer de golven van mijn eerste verzoeknummer over onze tafel aanspoelen, sluit ik de ogen en waan me op de oevers van de Mississippi waar het altijd zomert. Mijn vrienden zwaaien vanop een houten stomer en heffen mijn credo aan. In gedachten hef ik het glas Bourbon en toast op deze broeierige mannenwereld waar negerinnen in katoenvelden met de heupen wiegen. En met een slok bij de borrel plaatst een reus van een neger een dijk van een kanttekening en ik open de ogen. In deze wereld drink ik Cava. Hier zie ik de barkruk waar zij ooit zat.

“Jij leidt?” vraagt de kwezel wanneer ik haar bij de hand neem voor een trage dans.
“Altijd”, zeg ik en de vrouw wordt een meisje aan de toppen van mijn vingers terwijl ik mij haar in zwarte lingerie verbeeld. Vrouwe, leidt mij in bekoring, verlos haar van het brave. Een paar minder meegaande vrouwen volgen tot de maten versnellen.

Wanneer ik mijn ogen laat ronddwalen zie ik mensen dansen, lachen, drinken. Het is een goed jaar geweest. Ik kus en schud handen ten afscheid. Met een Masai schild, een rituele staf, twee Afrikaanse maskers en een boek onder de arm ga ik weg.

Thuis streel ik de hond. In de wetenschap dat er ook dit jaar gefeest wordt, slaap ik in.
Zij die gaan rocken, groeten u.