36 en twee weken

Dat ik nu zoveel jaren telde als er zwarte toetsen op een pianoklavier staan, had in de uitnodiging gestaan. En dat druppels voor de gelegenheid maar 's bubbels mochten zijn.
Hoe dat voelt, die leeftijd, vraagt de schone op het feestje.

Alsof er nog muziek in zit, zeg ik.

Wanneer de golven van mijn eerste verzoeknummer over onze tafel aanspoelen, sluit ik de ogen en waan me op de oevers van de Mississippi waar het altijd zomert. Mijn vrienden zwaaien vanop een houten stomer en heffen mijn credo aan. In gedachten hef ik het glas Bourbon en toast op deze broeierige mannenwereld waar negerinnen in katoenvelden met de heupen wiegen. En met een slok bij de borrel plaatst een reus van een neger een dijk van een kanttekening en ik open de ogen. In deze wereld drink ik Cava. Hier zie ik de barkruk waar zij ooit zat.

“Jij leidt?” vraagt de kwezel wanneer ik haar bij de hand neem voor een trage dans.
“Altijd”, zeg ik en de vrouw wordt een meisje aan de toppen van mijn vingers terwijl ik mij haar in zwarte lingerie verbeeld. Vrouwe, leidt mij in bekoring, verlos haar van het brave. Een paar minder meegaande vrouwen volgen tot de maten versnellen.

Wanneer ik mijn ogen laat ronddwalen zie ik mensen dansen, lachen, drinken. Het is een goed jaar geweest. Ik kus en schud handen ten afscheid. Met een Masai schild, een rituele staf, twee Afrikaanse maskers en een boek onder de arm ga ik weg.

Thuis streel ik de hond. In de wetenschap dat er ook dit jaar gefeest wordt, slaap ik in.
Zij die gaan rocken, groeten u.