juli 2008 Archieven

En dan onder het maanlicht ja roepen. Je longen eruit schreeuwen in een woord, met de sterren een een straatkat als getuige. De laatste noot van een tango horen uitsterven over natte kasseien.

Ja, ik wil.

Ondeelbaar, eenduidig, rechtdoor. Als de eerste aanzet van de strijkstok op de viool. Als het staal dat het riet doorklieft. Als de pijl die de boog verlaat. Opgebouwde spanning tot ze ondraaglijk wordt, en dan de lucht doorklieven in een simpele lijn. Loslaten terwijl je uitademt.

In die ondeelbare tijd hopen op een zuiver akkoord, op riet dat niet knakt, op de pijl die zijn weg naar doel vindt. Weten dat je niet meer kan bijsturen. Maar vertrouwen op de ontspanning. Onderweg zijn.

Rechtdoor, de eenvoudige weg, stap voor stap na stap. Ja denken. In stilte, nu.

De straatkat vals horen miauwen.

Moi, je n'y crois pas, au discours de la haine. Je n'y crois pas, à l'intolérance. Je n'y crois pas, aux gens qui pointent toujours un doigt accusateur sur l'autre mais ne se remettent jamais en question.

Moi, j'en ai marre.

J'en ai marre des personnes qui se croient hommes d'Etat mais ne sont pas capables de se faire élire sans blâmer ‘l'autre’ moitié du pays. J'en ai marre des gens qui se prennent pour des visionnaires mais ne pensent pas plus loin que les prochaines élections. J'en ai marre des hommes politiques qui parlent de solidarité mais ne savent que dire non. J'en ai marre des grands discours débités par des petits esprits.

Moi, je rêve.

Je rêve d'hommes politiques qui s'occuperaient des problèmes au delà des prochaines élections. Je rêve d'hommes politiques qui, occasionnellement, oseraient dire que l'autre a raison, même s'il est d'un autre parti, même s'il se trouve de l'autre côté de la frontière linguistique.
Je rêve d'hommes politiques qui sauraient sachent que le monde dépasse leur circonscription électorale. Je rêve d'hommes politiques qui auraient le courage de risquer leur popularité d'aujourd'hui pour améliorer notre destin de demain. Je rêve d'hommes politiques qui seraient assez forts pour admettre leurs erreurs sans que cela les empêche de continuer à travailler. Je rêve d'hommes politiques qui auraient les yeux tournés vers l'avenir plutôt que vers la passé.

S'ils existent, qu'ils se lèvent. Qu'ils commencent à gouverner le pays. Qu'ils sachent que je n'ai cure de la langue qu'ils parlent.

Moi, je rêve l'impossible rêve.

(Met dank aan Jonathan voor de revisie)

Zij kijken uit over kaarsen bij een fles oude port. Rachmaninov wispeltuurt op de achtergrond. Een zwaard rust bij het raam.

Constant vuur, zegt de dichter, en hij kijkt naar het plafond.

De vechter rookt. Knikt. Waakvlammetje nu, zegt hij.

Zij weten hun beider schat boven onder het dons geborgen.
Luttele uren ervoor had zij de wonden van de dichter gelikt zoals haar vlammen zijn ziel: hij had ijdele woorden gesproken. Daarna had zij de vechter ontwapend toen die zich over zijn vriend ontfermde. Beiden hadden teruggedeinsd voor de allesverterende hitte van het vuur.

De dichter had geroepen.
De vechter had een vuist gemaakt.

Het vuur was hoger opgelaaid en de vlammen zouden de dichter en de vechter verteerd hebben als zij zich niet hadden verenigd in de minnaar die hield van de hitte. Die niet bang was van brandwonden. Die vuur met vuur bluste.

Die daarna geniet van Rachmaninov, oude port en kaarslicht.

Vers uit de mailbox: een reactie van een bevriend slachtoffer op de uiteindelijke veroordeling van Gie Laenen in beroep gisteren. Trouwe lezers kennen het verhaal. De anderen vinden onderaan links naar de vorige stukjes.

Thx!
Ja, ik was er ...
De rechter was bijzonder scherp, maar anderzijds is de Cools (advocaat van GL, nvdr.) toch voor een stuk in zijn opzet geslaagd: ongeveer de helft van de gevallen is verjaard verklaard.
In de jaren tachtig moest je binnen de 3 jaar aangifte doen (nu is dat 10 jaar te rekenen vanaf 18 jaar).
Dit wil zeggen dat tussen de verschillende slachtoffers uit de jaren tachtig, er nergens meer dan 3 jaar tussen mocht zitten.
Aangezien er nooit precieze data waren, werd daarbij altijd van de meest gunstige hypothese voor Laenen uitgegaan.
Het punt is: de laatste keer dat ik naar Laenen ben geweest was rond oktober 1985 (begin 2e middelbaar). En alle feiten vóór 1 november 1985 zijn verjaard...

Laenen heeft ook nog eens twee jaar strafvermindering gekregen in vergelijking met de uitspraak in eerste aanleg. Omdat “de redelijke termijnen” overschreden waren.
Dat het zo lang heeft geduurd heeft natuurlijk te maken met Cools zelf, die regelmatig gevraagd heeft om de zitting te verdagen (ben minstens vijf keer voor niets naar de rechtbank gegaan denk ik).

Nog iets opmerkelijks: de man die voor Laenen berecht werd, werd onmiddellijk in de boeien geslagen. Zijn misdrijf: diefstal van een rol koperdraad. Laenen mocht daarentegen weer naar huis.

Maar al bij al toch een goede uitspraak, beter 4 jaar dan niets!

Alle Laenen stukjes op druppels:

• Het recht in kinderhanden, 18 December 2004
• Het recht in kinderhanden (II), 15 Januari 2005
• Het recht in kinderhanden (III), 29 Januari 2005
• Journalist zoekt slachtoffers Gie Laenen, 4 maart 2005
• Gie Laenen krijgt zes jaar, 11 Maart 2005
• Gie Laenen (V), 4 November 2005
• Gie Laenen (VI), 14 December 2005
• Gebeten om te reageren, 3 Januari 2006