De derde

Zij kijken uit over kaarsen bij een fles oude port. Rachmaninov wispeltuurt op de achtergrond. Een zwaard rust bij het raam.

Constant vuur, zegt de dichter, en hij kijkt naar het plafond.

De vechter rookt. Knikt. Waakvlammetje nu, zegt hij.

Zij weten hun beider schat boven onder het dons geborgen.
Luttele uren ervoor had zij de wonden van de dichter gelikt zoals haar vlammen zijn ziel: hij had ijdele woorden gesproken. Daarna had zij de vechter ontwapend toen die zich over zijn vriend ontfermde. Beiden hadden teruggedeinsd voor de allesverterende hitte van het vuur.

De dichter had geroepen.
De vechter had een vuist gemaakt.

Het vuur was hoger opgelaaid en de vlammen zouden de dichter en de vechter verteerd hebben als zij zich niet hadden verenigd in de minnaar die hield van de hitte. Die niet bang was van brandwonden. Die vuur met vuur bluste.

Die daarna geniet van Rachmaninov, oude port en kaarslicht.