De stilte op druppels was dan als de Schreeuw van Munch: de longen uit het lijf roepend maar niemand die het hoort want een schilderij is stom. Dan weer was ze de aangeslagen toets van een Steinway waarvan de snaar gebroken was na de derde marathon van Rachmaninow. Meestal was de stilte het geluid van een man die niets te vertellen had.
Want er waren geen juiste woorden.
Woorden hadden geen zin. Woorden waren niet verantwoord want konden maar kwetsen. Zinnen dienden met de hand gestreeld in plaats van getikt op een toetsenbord. Woorden dienden gewikt en gewogen. Dan nog smaakten ze vaak bitterder dan de tranen die ik 's nachts van haar schokkende wang likte.
Was het begonnen met een dans, wij moesten verder op een slap koord. Krampachtig evenwicht. Staand applaus van de omstaanders toen wij vielen, elk in ons eigen vangnet. De Marche Funèbre als soundtrack voor twee bange beginners in het circus van de minnende clowns.
En wij lachten doorheen de tragedie van alle tijden terwijl wij onze wonden likten toen niemand toekeek.
Wij lachten tranen.
Tot wij de vier juiste woorden vonden lachten wij.
Met de vier juiste woorden braken wij de stilte. Met die vier woorden blaas ik druppels weer tot leven.
Ik zie u graag.
Recente reacties