Recent verschenen in de categorie Actueel

Moi, je n'y crois pas, au discours de la haine. Je n'y crois pas, à l'intolérance. Je n'y crois pas, aux gens qui pointent toujours un doigt accusateur sur l'autre mais ne se remettent jamais en question.

Moi, j'en ai marre.

J'en ai marre des personnes qui se croient hommes d'Etat mais ne sont pas capables de se faire élire sans blâmer ‘l'autre’ moitié du pays. J'en ai marre des gens qui se prennent pour des visionnaires mais ne pensent pas plus loin que les prochaines élections. J'en ai marre des hommes politiques qui parlent de solidarité mais ne savent que dire non. J'en ai marre des grands discours débités par des petits esprits.

Moi, je rêve.

Je rêve d'hommes politiques qui s'occuperaient des problèmes au delà des prochaines élections. Je rêve d'hommes politiques qui, occasionnellement, oseraient dire que l'autre a raison, même s'il est d'un autre parti, même s'il se trouve de l'autre côté de la frontière linguistique.
Je rêve d'hommes politiques qui sauraient sachent que le monde dépasse leur circonscription électorale. Je rêve d'hommes politiques qui auraient le courage de risquer leur popularité d'aujourd'hui pour améliorer notre destin de demain. Je rêve d'hommes politiques qui seraient assez forts pour admettre leurs erreurs sans que cela les empêche de continuer à travailler. Je rêve d'hommes politiques qui auraient les yeux tournés vers l'avenir plutôt que vers la passé.

S'ils existent, qu'ils se lèvent. Qu'ils commencent à gouverner le pays. Qu'ils sachent que je n'ai cure de la langue qu'ils parlent.

Moi, je rêve l'impossible rêve.

(Met dank aan Jonathan voor de revisie)

Vers uit de mailbox: een reactie van een bevriend slachtoffer op de uiteindelijke veroordeling van Gie Laenen in beroep gisteren. Trouwe lezers kennen het verhaal. De anderen vinden onderaan links naar de vorige stukjes.

Thx!
Ja, ik was er ...
De rechter was bijzonder scherp, maar anderzijds is de Cools (advocaat van GL, nvdr.) toch voor een stuk in zijn opzet geslaagd: ongeveer de helft van de gevallen is verjaard verklaard.
In de jaren tachtig moest je binnen de 3 jaar aangifte doen (nu is dat 10 jaar te rekenen vanaf 18 jaar).
Dit wil zeggen dat tussen de verschillende slachtoffers uit de jaren tachtig, er nergens meer dan 3 jaar tussen mocht zitten.
Aangezien er nooit precieze data waren, werd daarbij altijd van de meest gunstige hypothese voor Laenen uitgegaan.
Het punt is: de laatste keer dat ik naar Laenen ben geweest was rond oktober 1985 (begin 2e middelbaar). En alle feiten vóór 1 november 1985 zijn verjaard...

Laenen heeft ook nog eens twee jaar strafvermindering gekregen in vergelijking met de uitspraak in eerste aanleg. Omdat “de redelijke termijnen” overschreden waren.
Dat het zo lang heeft geduurd heeft natuurlijk te maken met Cools zelf, die regelmatig gevraagd heeft om de zitting te verdagen (ben minstens vijf keer voor niets naar de rechtbank gegaan denk ik).

Nog iets opmerkelijks: de man die voor Laenen berecht werd, werd onmiddellijk in de boeien geslagen. Zijn misdrijf: diefstal van een rol koperdraad. Laenen mocht daarentegen weer naar huis.

Maar al bij al toch een goede uitspraak, beter 4 jaar dan niets!

Alle Laenen stukjes op druppels:

• Het recht in kinderhanden, 18 December 2004
• Het recht in kinderhanden (II), 15 Januari 2005
• Het recht in kinderhanden (III), 29 Januari 2005
• Journalist zoekt slachtoffers Gie Laenen, 4 maart 2005
• Gie Laenen krijgt zes jaar, 11 Maart 2005
• Gie Laenen (V), 4 November 2005
• Gie Laenen (VI), 14 December 2005
• Gebeten om te reageren, 3 Januari 2006

Politics is the art of looking for trouble, finding it everywhere, diagnosing it incorrectly and applying the wrong remedies.

— Groucho Marx

Een jongen vecht voor zijn leven. Ongelukje op de eerste schooldag: mes in de nek omdat hij een andere jongen niet wilde helpen met een meisje. We hadden al gehad: een moord voor een sigaret, een moord voor een MP3 speler.

Op de achtergrond gaat Suez samen met Gaz de France. Een miljardenfusie: al onze energie is nu in handen van een Frans consortium, dat aan België een kleine afnemer heeft. Ondertussen pompen de Centrale Banken wereldwijd miljarden in zwalpende beurzen. Geld dat niet voor Darfur vrijgemaakt kan worden.

Ondertussen warmt de aarde op. Wordt het Suez kanaal te klein. Is er nog geen hint voor een oplossing in Irak, Afghanistan, Palestina.

Tot zover de faits-divers.
Over naar de échte problemen.

Wat vijf minuten politieke moed zou vragen, duurt ondertussen 88 dagen. De onderhandelingen zitten muurvast, heet het. Ga maar 's vragen in Berlijn hoe vast dat staat, zo'n mauer. En ook: niemand wil gezichtsverlies lijden. Sire, geef mij 100 politici met een gezicht dat ze nog kunnen verliezen. Sire, zeg dan: “Ich bin ein Belgier.”
Want, sire, Brussel-Halle-Vilvoorde is een wereldprobleem.

Ceci n'est pas une blague.

“Never bet on the white guy,” schiet het door mijn hoofd wanneer ik de boksers in mijn zoeker heb. De bleekste van de twee hangt met de handschoenen omhoog in de touwen voor mij. Vuisten en ellebogen tegen mekaar, hij kan niet aanklampen. Wanneer de scheidsrechter breakt, haal ik de camera van mijn oog. Ik zie bloedspatten op mijn schoenen, op de mouw van mijn vest, op de lens van mijn camera en op het programmablad.
“Boksers: boks!”

Na vier rondes is de beslissing van de jury unaniem: verlies op punten. Geen discussie mogelijk.

In een volgende finale vechten een Armeniër en een Tsjetsjeen tegen mekaar. Het publiek wordt nog wilder dan ze al waren, ik ben blij dat ik aan de andere kant van het dranghekken sta. Het benenwerk van de man met de witte schoenen is stukken beter dan dat van zijn Tsjetsjeense tegenstander. Ook hier weer sta ik te kijken dat zij alletwee vier rondes halen; sommige klappen komen keihard aan.

Ook hier een unanieme en logische beslissing.

De volgende kamp is een van de drie redenen waarom ik hier ben. Kurt Wuyts zal voor de Vlaamse Ligakampioenschappen vechten tegen Ahmed El Goulbzouri. Ik had Wuyts al eens het Belgisch kampioenschap Thaiboks zien winnen en was onder de indruk geweest van zijn bokstechniek. Nu zou ik zien hoe hij het deed in een zuivere boksmatch: zonder lowkicks, zonder knieën, zonder ellebogen. Ahmed is een lokaal talent van 19 jaar en torenhoog favoriet als het van de zaal afhangt. Ik wis zoveel mogelijk foto's van mijn geheugenkaart om hier niets te moeten missen. Een flard van het gesprek achter mij dringt plots door.
“Neergestoken of wat?” echoot het. Ik draai mij om.
Twee jonge Marokkanen hebben het over een steekpartij. Hier ergens.
Ik vraag om details. Zij denken dat ik journalist ben en druipen af.

Op dat ogenblik komt Ahmed de zaal binnen. De hel in de zaal breekt los. Wuyts wordt onthaald op gefluit, boegeroep en regelrechte scheldpartijen. Het deert de vechter niet; zijn kamp wordt zometeen binnen de koorden gevochten.

Kenden de vorige kampen een afgetekend overwicht, deze wedstrijd wordt een demonstratie. Wuyts vecht verstandig, maar komt tekort. In mijn zoeker zie ik Ahmed dansen. Wuyts probeert de afstand te verkleinen. Wanneer hij daarin slaagt, duikt Ahmed onder de slagen door. Draait hij zijn bovenlichaam rond de slagen. Om dan terug te komen met combinaties die doel raken.
Wuyts krijgt zijn tien tellen in de tweede ronde. Zuivere K.O.
Ahmed is onbetwistbaar Vlaams ligakampioen.

Wanneer ik naar buiten loop, zie ik een verpleegster van de MUG met bebloede witte handschoenen uit een van de kleedkamers lopen. Blauwe flikkerlichten van ambulances en politiewagens vullen de straat. Een agent vraagt ons of wij beelden hebben van het publiek, zij hebben ze nodig. Ik wijs naar de cameraploeg van RTV, met wie ik ben meegekomen.
De steekpartij waar de jongens het over hadden. Absurd. Zij hadden het erover gehad als een aardig weetje. Ik had mij meteen op het gevecht geconcentreerd, op mooie foto's.

Hier ligt een man dood te bloeden. Neergestoken door supporters van de Tsjetsjeen. Fanatici aan de andere kant van de dranghekken die zich liever buiten de ring bewijzen, met messen. (Later zal de politie nog een Armeen vinden op een trottoir in de stad, ook neergestoken.
Hij vecht nu nog voor zijn leven.)

Zaterdag.
Bloody zaterdag.

Meer hier:
Fotoverslag op Flickr
RTV nieuws: In en buiten de ring
HLN.be: Twee personen in levensgevaar na boksmatch in Mechelen
De Standaard Online: Bokswedstrijd loopt uit op vechtpartij

© Patrick de Spiegelaere

Hij haalde de persfotografie in ons land uit de middeleeuwen.

Michiel Hendryckx over Patrick De Spiegelaere.

Fuck.

Ondergetekende wanneer hij de plotse dood van zijn eerste fotoheld verneemt.

We are 36 countries and we're bloody angry. Angry because we were sold out. Yes, Loïc, you sold us out. You promised us the new web. You gave us old-fashioned propaganda.

I was surprised really, when you told us that Shimon Peres was going to address us this morning. I thought it rather odd that mr. Peres was even remotely interested in the evolution of online communities. But okay, you had invited a Swedish professor yesterday, and he turned out to be one of the most interesting speakers — an achievement really, considering the outstanding speakerslist. So I thought, what the hell, maybe mr. Peres will surprise me as well. And yes, I rather enjoyed his talk, were it irrelevant to the seminar and a little biased to my taste when it came to the subject of the Middle-East. But some worldly wisdom and a couple of sharp oneliners always make a great substitute for breakfast. And okay, after that great party you threw yesterday, we weren't as sharp as we like to be on seminars. So, we forgave you Shimon Peres. We were even a bit glad you managed to invite him.

But we still wondered.
Why?

It became even more confusing afterwards. When a François Bayrou was announced, I was truly puzzled. When you told us that Nicolas Sarkozy was going to show up, I was beyond confusion: I was shocked. Really.
Three politicians? In a seminar that is supposed to discuss online trends? Where visions should be shared about the new webparadigms? A seminar you so boldly dared call Le Web 3? We pay you good money to hear what experts think the future of the internet will look like and you give us people who probably have their emails read out loud to them? Even worse, you have the attendees we came to see shorten their speech? No time for the Second Life demo because Sarkozy is coming? The great guys from World of Warcraft have to wrap it up faster then we can read their slides for him? For a man who comes and tells us to impose values on the net? Values of which I'm sure that he and I have a whole different set? A man who's reading out loud from some notes in front of him when he's talking about the Internet? A man who's addressing 36 countries but can't do it in English? A man who's giving a speech like he's addressing his voters and doesn't have a clue what the audience does?

Forget shocked. Think angry now.

Somebody told me that you are going into politics. That would explain it, wouldn't it? You get yourself an audience of 1300 people (your figures). From 36 countries (again your figures). You tell those hotshot politicians that the audience represents 60 million people, because they represent the blogging community (Technorati figures).
That figures.

You win of course, because you make yourself look important to these politicians. Politicians that don't have a clue of what we represent. And you are the guru who understands. You know how to play the 5th power. You, Loïc Lemeur, will tell them. And if they buy it, you win.

They lose, however. They lose, because you pissed of a lot of people by turning what could have been a great event into propaganda. You lose, because they talked about it on the backchannel on IRC. You lose, because of Technorati. You lose, because of posts like this one.

Allow me to give you a quote I've always liked. You'll like it, because it's from a politician as well. It says: “You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time.”

With bloggers, you can only do it for a short time.

Thanks for day one though; that was really great. And so was the party.

Crossposted on These Days blog



Sorry voor de regelmatige lezers, dit moest er even af. Hierna terug naar de orde van de dag.

He held a Kalashnikov rifle and he spoke with a voice
like a boy
He was an excellent student, he studied so hard, it
was as if he had a future
He told his mother that he had a test that day out
along the road to peace

Tom Waits, Along the Road to Peace
Volledige tekst hier.
Download MP3.

Voorwoord: In het toilet bij mijn ouders hing vroeger een cartoon van Zak. Op de cartoon stonden een paar mannen rond een vergadertafel. Uit het tekstbalonnetje boven een van de lachende mannen stond: “Ok, laten we de wereld nu al weten dat we erg bezorgd zijn of gaan we eerst een hapje eten?” Bush & Blair speelden de cartoon treffend na op de G8 top afgelopen week. Zo treffend dat ik er niet meer om kan lachen in het licht van de gebeurtenisssen van de afgelopen dagen. In het niet-lachen schreef ik dit stukje. Het is geen goed stukje. Het is een kwaad stukje. De foto's bij het stukje zijn niet grafisch verantwoord. De foto's zijn foto's van de slachtingen in Libanon in de afgelopen dagen.

De Verenigde Naties vragen om een humanitaire wapenstilstand in Libanon van 3 dagen. Een wapenstilstand die geen uitspraak doet over het Grote Gelijk. Een wapenstilstand nodig om gewonden, kinderen en ouderen uit het oorlogsgebied te evacueren. Israel zegt No Way. Israel zegt Fuck You tegen een nog maar eens verdeelde VN.

Ondertussen kauwt de machtigste man van de planeet op een sandwich en begroet zijn schoothondje: “Yo Blair!”

De Partij van Allah sluit de uitvalswegen van het oorlogsgebied in Libanon af. Hezbollah gijzelt zo de burgers van Libanon, vaak hun eigen kiezers. Als ratten in de val.
600 zijn er al dood. De meesten burgers. 200 daarvan kinderen.
And counting.

Niemand telt de gewonden. De afgerukte armen en benen. De brandwonden voor het leven. Niemand telt, maar het is een veelvoud van het aantal doden.

De machtigste man van de planeet lacht een staakt het vuren weg.

Een Belgisch-Libanese prof beschuldigt Israel van het gebruik van chemische wapens in het oorlogsgebied. Een Nederlands weblog rapporteert over knikkerbommen van Hezbollah. Een reageur meldt spijkerbommen in de Gazastrook.
Verontwaardiging! Want ook in een oorlog zijn er regels. Beschaafde landen ondertekenen daarvoor conventies. Je mag dan niet: bommen gooien met plastic scherven erin. Je mag dan wel: mensen doden door bommen op hun huizen te gooien zodat ze creperen onder het puin. Op parachutisten van de vijand mag je niet schieten terwijl ze nog in de lucht hangen: je wacht daarmee tot ze geland zijn. Beschaafde landen geloven dat je beschaafd oorlog kan voeren.
Nog beschaafder zou zijn: elk jaar een fair-play prijs uitdelen onder de oorlogsvoerende landen. Het winnende land wordt dan het volgende jaar automatisch gekwalificeerd om een oorlog naar keuze uit te vechten zonder dat het daarvoor een VN resolutie riskeert.

In de nastank van de loopgraven riep de wereld om Nooit Meer Oorlog. Elk deelnemend land had een zoon teveel begraven. Vijfendertig jaar later had één natie in vijf jaar tijd 6 miljoen Joden uitgeroeid. Zes miljoen: alle Vlamingen tesamen. Wég. Rook door een schouw.
Weer een halve eeuw later gelooft datzelfde volk in een logica waartegen die van oog om oog, tand om tand verbleekt.

(Terwijl ik dit stukje typ, zijn er nog meer dan 50 doden gevallen in Qana, “onder wie tientallen kinderen.” Een Israelisch woordvoerder zei dat de bevolking al lang vertrokken had moeten zijn. “In bijna alle reacties klonk de oproep door voor een onmiddellijk, onvoorwaardelijk staakt-het-vuren. Alleen Washington en Londen onthielden zich hiervan,” meldt het nieuwsbericht.)

De machtigste man ter wereld zegt dat het ironisch is. Dat Syrië de shit maar moet oplossen.
Zijn schoothondje zet de mikrofoon uit.

Tenslotte hoorde ik een stem, die mij vroeg: “Wat zoek je eigenlijk?” (Ik denk dat het Gods stem was). Ik antwoordde: “Ik zoek het Mysterie, waarvan ik geloof, dat het de Liefde is.” De stem vroeg; “En wat wil je dan doen, als je die vindt?” Ik antwoordde: “Er voor knielen.” Toen werd ik wakker, in tranen. Ik heb deze droom aan niemand verteld, behalve aan Tijger. “Knielen”: al mijn strijd, al mijn agressie & al mijn veroveringszucht vertolken in laatste instantie slechts mijn diep & onstilbaar heimwee & verlangen naar overgave.

Gerard Reve, in: Brieven aan Josine M. 1959-1975, Amsterdam 1981, p.232

“De spelers zijn hun leeuwenhart kwijt. Daarom hebben we de trainer buitengesjot.”
Dixit Club voorzitter DHooghe over het ontslag van Jan Ceulemans. Dus Caje koudweg buiten. En olé! Viva Ferrera!

Excuse me?

Ze willen bij Brugge een leeuwenhart en dan gooien ze Ceulemans buiten? De Caje die op het WK in '82 met een rush van 50 meter zijn eigen Brugse Metten uitvocht met de Hongaren? (Caje was Jan Breydel zélf op dat veld. Vanachter de middenstip vertrokken, het middenveld en de verdediging van de Hongaren op zijn eentje opgerold. Na de rush van Maradonna tegen Engeland was die van Caje de indrukwekkendste eenmansguerillia die ik ooit heb gezien. Met als belangrijkste verschil: Maradonna deed het op talent. Jan ging op karakter, hij kon eigenlijk niet eens geweldig dribbelen. Maar hield hem maar 's van de bal: twee Hongaren aan zijn shirt, Jan liep door. Een schouderram van opzij: ketste simpelweg af op dat reuzenlijf van Jan. Moordtackle dan maar: Jan ging neer, checkte even of alle ledematen er nog aanhingen en kroop weer recht. Strompelde met bal aan de voet en een Hongaar in zijn nek tot in de grote carré. En gaf de assist voor de goal.
Geen kat die nog weet wie hem erin heeft gelegd.
Geen Hongaarse voetbalkijker die Caje niet meer kent.)

Caje was de duivel onder de Duivels van Guy Thijs. In een rijtje met Gerets, Millecamps, Van Moer en ja: zelfs Pfaff. Ceulemans is godverdomme de definitie van een leeuwenhart.

Zelfs de spelers steken nu de hand in eigen boezem en in het vuur voor Jan, zowaar nog nooit vertoond.

En het bestuur van Club, zij stellen Ferrera aan. Emilio Ferrera.
De man die hier voor KV Mechelen kwam tekenen en onderweg naar Mechelen een telefoontje kreeg met een beter bod van concurrent Lierse en dus gewoon vijftien kilometer verder reed om daar te gaan tekenen. For a few euros more.
‘Leeuwenhart’ Ferrera noemde vandaag een hoogdag.

Vanderelst begon erbij te wenen, en zelden heb ik de tranen van een man op TV ontroerender gevonden.

“Islam. Is lam: het woord zegt het zelf, toch? Te lui om te werken.” Zij vond dat dan heel goed gevonden, dat woordspelinkje. Zij was een bange blanke lerares in het vijfde middelbaar, en in onze klas zaten geen Islamieten.
Een meisje van mijn klas vertelde het tijdens de pauze verontwaardigd aan haar Marokkaanse vriend. Hij was even stil en bloedernstig. Dan ontspande zijn gezicht. “Klopt,” zei hij, “Is lam, mo slim.” Daarop schaterde hij het uit en wij lachten mee.

Het kan je maar spijten dat zo'n jongen geen Imam wordt.

Wat zou Mozart aan het doen zijn als hij vandaag had geleefd? Het lijkt een pertinente vraag.

Het antwoord ligt nochtans voor de hand. Hij zou vastzitten. In een streng bewaakte instelling, want zijn advokaat had ontoerekeningsvatbaarheid gepleit. Even had hij met de idee gespeeld om tijdelijk onvermogen in te roepen, maar twee minuten met Wolfgang hadden hem overtuigd dat er geen jury te lande zou geloven in de voorbijgaande aard van de waanzin.

Arme Leopold.
Nuja... arm? Achteraf bekeken was 't een tijdsbom die begon te tikken met de geboorte van Wolfgang.
Leopold was voor Wolfgang wat papa Williams voor Serena en Venus betekende: een tyran die zijn pensioen verzekerd zag in zijn nageslacht. Een Wunderkind ging het zijn, en eerlijk: hij had geluk met de kleine Wolfgang. Met het verschil tussen de zusjes Williams en Amadeus dat de laatste geen broertje had om de de last over twee paar schouders te verdelen — en laten we eerlijk wezen: hij had nu ook niet meteen van die sterke negerinnenschouders, dus eigenlijk telde zijn last wel drie tot vier keer zoveel.

Was er nog die rottige timing.

Wolfgang was Rammstein aan het beatmixen met een stukje dat hij zelf bij mekaar had gekrabbeld: Eine kleine Nachtmusik. Klonk geweldig.
“Ich durfte keine Nippel lecken!” (Mozart was weg geweest van die tekst) Beetje echo versterken, fade out en dan dat pianootje. Pam-pampam-paddapadapadam! Pam-pampam-paddapadapadam! Misschien beter met strijkers, dacht hij nog even toen hij enthousiast op de toetsen ramde.

Toen was die pianosnaar gebroken.

Wolfgang stond nog onder de vleugel toen Leopold binnenkwam.
“Ben je nu weer met die rotzooi bezig!? Terwijl ik mij uitsloof ben jij je tijd en mijn geld aan het verkwanselen met die puberale onzin! Ik hoop dat je al iets klaarhebt voor ons optreden van morgen; en ik raad je aan niet met dat soort teksten aan te komen, want Angela Merkel zit ook in de zaal. En zoals je wellicht weet, verstaat dat mens ook Duits.”
Waarop hij de vleugel van de glimmende Steinway nog even op het hoofd van de moegeteisterde Wolfgang liet vallen.

Toen brak er nog meer dan een snaar.

Twee van Leopolds ribben om te beginnen: hij was domweg blijven staan terwijl een wild spartelende Mozart zich vanonder het deksel probeerde murwen. Een stampende hiel had de ribben geraakt. Een tweede was in zijn Toverfluit terechtgekomen. Waardoor de anders immer beheerste Leopold even zijn zelfcontrole verloor.
“Wil je na je moeder nu ook nog mij van kant maken?”
Dat had hij beter niet gezegd tegen een Amadeus met een pianosnaar in zijn hand. Een Amadeus waar Rammstein nog vers in het gehoor lag.

De jury had hem een gevaarlijke gek gevonden. De aanklager had hem een explosieve cocktail van Snoop Dog en de Eminem van de lage landen genoemd. Levenslang in een gesloten psychiatrische inrichting was het verdict geweest.

Binnen die muren zou Mozart de mooiste muziek van de komende drie eeuwen maken.

Het begint er sterk op te lijken dat 2006 een goed jaar wordt.
Sharon is druk bezig de pijp aan Jahweh te geven en in the process doen zijn dokters hem een beetje pijn om zijn reflexen te testen. Ik vermoed dat een paar overlevenden van Sabra en Shatila er wàt voor over zouden hebben om de sterkte van de stroomstoten te mogen regelen.

Exit Daems ook. Dat je als VLD-fractieleider geen graten ziet in een innige toenadering tot de PS, daar kan de partijtop niet mee lachen. Zelfs niet als dat enkel de beter gesmoelde exemplaren van die partij betreft. Want u kent dat van dat slapen met die vlooien en die hond. Vraag is maar of de PS er in dat geval niet meer bij te verliezen had dan de VLD. Mij zou het bijvoorbeeld niet verbazen als nu zou blijken dat eigenlijk de handtekening van madame Pécriaux prijkt onder het fameuze Francorchamps akkoord: de Daems signatuur erachter is bijna onmiskenbaar als je even vergelijkt met de Sabena-onderhandelingen.

Zelfs het schielijke heengaan vorige week van alweer een moederbord ten huize De Vries zien wij deze dagen als een goed signaal. Het betekende een mooie gelegenheid om de 32 bits van Intel te verwisselen voor een 64 van AMD. 2006 dient zich onmiskenbaar aan als het jaar van de verdubbelde fun.

Wedden dat zelfs de nouveau Beaujolais te drinken zal zijn dit jaar?

Bij deze: het laatste stukje in de reeks. Gie Laenen is vandaag ook in beroep veroordeeld voor wat hij was, is en voor altijd zal blijven: een pedofiel, een manipulator, een kinderlokker, een leugenaar en een lafaard.

Leedvermaak daarom? Neen. Gerechtigheid? Ja, als u dat invult met: binnen het kader van de wet. Beste oplossing? Ik betwijfel het. Mij lijkt het nog altijd wenselijker om zo iemand in een gesloten psychiatrische instelling te behandelen.

Voor de slachtoffers is vandaag in ieder geval een hoogdag. Ook in de ogen van het Hof van Beroep waren zij dan toch niet de op geld beluste labielen waar de verdediging hen graag voor afschilderde. De verdediging, die zich vaker gedroeg als de aanklager van de slachtoffers, bijt onherroepelijk in het zand. De slachtoffers werden gehoord en geloofd.

Daarnaast maak ik mij geen illusies: ik durf aannemen dat de supporters in de woestijn zullen blijven roepen.

Het zal daar eenzaam zijn, in de woestijn.
Bijna zo eenzaam als voor hun idool.

Eerder:
Gie Laenen (V)
Gie Laenen krijgt zes jaar
Journalist zoekt slachtoffers Gie Laenen
Het recht in kinderhanden (III)
Het recht in kinderhanden (II)
Het recht in kinderhanden

(Lees ook: Gie Laenen krijgt zes jaar, Journalist zoekt slachtoffers Gie Laenen, Het recht in kinderhanden (III), Het recht in kinderhanden (II) en Het recht in kinderhanden.)

Gie Laenen is in beroep gegaan. Uit de inbox een verslag van de verdediging, zoals eergisteren genoteerd door een van de slachtoffers die zich burgerlijke partij heeft gesteld. Aan het woord is Meester Cools, advokaat van de beschuldigde. En het eindigt met de bedenking van het slachtoffer, zoals hij mij die heeft doorgemaild.

(...) Zonder afbreuk te doen, Mijnheer de voorzitter, aan het evidente feit dat het ontegensprekelijk zo is dat niet het subjectieve gevoel van de dader, of, dat wens ik toch te onderstrepen, a fortiori van de mínstens evenzeer subjectieve gevoelens van de vermeende slachtoffers van tel is bij het uitvoeren van de bijzonder moeilijke taak die u is opgedragen, te oordelen of er in enige mate sprake zou kunnen zijn van grensoverschrijdend gedrag, een taak die des te moeilijker is daar het Belgisch recht geenszins een sluitende definitie geeft van wat kan worden beschouwd als "aanranding van de eerbaarheid", een begrip dat - zo u het mij toestaat - naar mijn allerbescheidenste mening toch tenminste de notie zou moeten inhouden van het ontbreken van de toestemming van de zogezegde slachtoffers, waarbij ik dien op te merken dat die pubers, zoals uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken, toch verondersteld wordt te beschikken over een zekere mate van natuurlijke assertiviteit en dus te allen tijde over de mogelijkheid beschikten om neen te zeggen in het hypothetische geval dat mijn cliënt ook maar enigszins over de schreef zou zijn gegaan, quod non, zeker gelet op de immer open en hartelijke sfeer die altijd heerste in de Leopoldstraat, ik verwijs naar stukken 629.bis en 1223a) te meer daar er, zoals ten overvloede is gebleken uit de, mag ik wel zeggen, pakkende en eerlijke getuigenis van mevrouw Martens, die ik tijdens de voorbije drieënzestig minuten heb voorgelezen, maar wat ik dus wilde stellen, Mijnheer de Voorzitter, zelfs indien het enige criterium bij het beoordelen van dit al dan niet grensoverschrijdend gedrag mag zijn wat de maatschappij (die destijds, in het pre-Dutroux-tijdperk toch geenszins te vergelijken was met de op heksenjachten beluste sensatiemaatschappij van vandaag), als eerbaar vooropstelt, verzoek ik u toch ten stelligste rekening te houden met de ingesteldheid van mijn cliënt bij het bekijken van het dossier in zijn ganse en volledige totaliteit, en ik heb er het volste vertrouwen in, Mijnheer de Voorzitter, dat u dit zult doen "avec l'objectivité et l'impartialité qui constituent les fondements mêmes du droit", hetgeen dat amateuristisch boerken van een eerste rechter natuurlijk, ondanks mijn herhaalde aandringen, niet heeft willen begrijpen." (...)

En tijdens dat honderd minuten lang geneuzel van Meester Cools had ik zin om naar voren te komen en te roepen: "Maar hij heeft wel in mijn broekje gezeten, de oude viespeuk".

Aan sommige stukjes hoef je niets toe te voegen.

(AP Photo/Christophe Ena)

“Yellow wakes me up in the morning. Yellow gets me on the bike everyday. Yellow has taught me the true meaning of sacrifice. Yellow makes me suffer. Yellow is the reason I'm here.”

Lance Armstrong,
zevenvoudig tourwinnaar

“Finally, I wish to speak directly to those who came to London today to take life. [...]

In the days that follow look at our airports, look at our sea ports and look at our railway stations and, even after your cowardly attack, you will see that people from the rest of Britain, people from around the world will arrive in London to become Londoners and to fulfil their dreams and achieve their potential.

They choose to come to London, as so many have come before because they come to be free, they come to live the life they choose, they come to be able to be themselves. They flee you because you tell them how they should live. They don't want that and nothing you do, however many of us you kill, will stop that flight to our city where freedom is strong and where people can live in harmony with one another. Whatever you do, however many you kill, you will fail.”

Ken Livingston,
Mayor of London

Je zal je maar in je koffie verslikken bij zo'n krantenkop boven een fotootje van Jean-Marie Dedecker. Het toppunt van Westvlaamsche machocultuur blijkt androgyn? Tweeslachtig, akkoord, maar ook tussen de benen? Een sportarts bevestigt een en ander, zo lees je in vogelvlucht.

Je scant diagonaal en de naam Frank Vandenbroucke valt. Mja, eigenlijk zou dat niemand mogen verbazen. Dan mist je hart een paar tellen: dit kan niet waar zijn! Niet de grootste der Groten, niet de leeuw zelf! Niet Robert Vandewalle! Je smeekt dat het niet klopt; niet de laaste rots in de branding van de metroseksuele maatschappij!
Moet die voddegazet zijn. Dan maar naar de krant van spammer P. Vandermeersch. En jawel, ook daar de senator op de een.
Gelukkig kopt De Standaard duidelijker dan haar plebejische zus: “Frontale Aanval op dopingbeleid” laat zich niet zo snel foutlezen als “Hematocriet of hypocriet”

Het Nieuwsblad lezen kan ernstige gevolgen hebben. En al zeker voor je die vijfde koffie van de ochtend binnen hebt.

Externe links
HNO > OPEN BRIEF: Hematocriet of hypocriet
DSO > Frontale aanval op dopingbeleid

De rechter is het OM over de hele lijn gevolgd: jeugdschrijver Gie Laenen is veroordeeld tot zes jaar effectief voor het misbruik van minstens 25 kinderen. Hij moet daarnaast alle geëiste schadeclaims betalen. Mieke Martens, de vrouw van Gie Laenen, krijgt een jaar voorwaardelijk wegens schuldig verzuim.

Vriend J danst hier in huis van vreugde.
“Na jaren van mij klein voelen, krijg ik nu erkenning,” zegt Sven, een ander slachtoffer. “Niet ik ben gek, hij is gestoord.” Gie Laenen probeerde Sven's geloofwaardigheid gedurende het proces te ondermijnen door hem als onevenwichtig af te schilderen.
Ook Sven's moeder wordt even geïnterviewd op TV. Op de vraag of zij het misbruik al opgemerkt had toen de feiten bezig waren, antwoordt zij: “Maar neen, Sven heeft dat pas durven vertellen na de Dutroux affaire.” Al die jaren ertussen heeft hij alleen geworsteld met zijn probleem.

Ook aanwezig op het proces: Telefacts journalist Tim Verheyden. Hij is de journalist die op zoek was naar slachtoffers. Sven zal in Telefacts zijn verhaal doen.

Vandaag is er recht gesproken.

Zie ook op dit weblog:
Het recht in kinderhanden (III)
Het recht in kinderhanden (II)
Het recht in kinderhanden

Een journalist van een gereputeerde nieuwsinstelling wil graag in contact komen met slachtoffers van Gie Laenen. Wie geïnteresseerd is, stuurt mij een berichtje. Uiteraard zal van mijn kant alles met het nodige respect voor uw privacy gebeuren. Ook het medium waarvoor de journalist werkt, heeft een degelijke reputatie op dat vlak.

Sorry voor de vaagheid van een en ander, maar het kan even niet anders.

Afgelopen week was ontegensprekelijk de week van Marcel Heymans en zijn IFPI in Belgisch weblogland. Dominiek bracht de bal aan het rollen, nadat hij door het IFPI werd aangemaand om links naar MP3 bestanden te verwijderen. Dominiek merkte fijntjes op dat het IFPI al lik op stuk had gekregen van de Raad voor de Journalistiek; toen Heymans ermee dreigde De Morgen te vervolgen voor het publiceren van links naar illegale muziekbestanden, besliste de Raad voor de Journalistiek dat dat onder persvrijheid valt. Als een krant die links mag publiceren, waarom mag een weblogger dat dan niet?

De logica hierachter volgens het IFPI: op papier mag het wel, op een website mag het niet. Lees tussen de lijntjes: de traditionele media zijn juridisch goed vertegenwoordigd, de doorsnee weblogger heeft geen advokaat fulltime in dienst.

Logland prompt op zijn achterpoten: Luc, Peter Forret, Pol, Michel Vuijlsteke en een hoop anderen wijdden een stukje aan de Heer Heymans. Dit weblog viel al maanden geleden in Heymans' ongenade. Het verschil was toen dat ik linkte naar muziekbestanden op mijn server. Dat de man zich in zijn hetze tegen de webloggers hopeloos belachelijk maakt, hoeft geen betoog. Wie echt met auteursrechten begaan is, pakt de Kazaa's en de E-mule's van deze wereld aan: daar gebeurt het, met gigabytes per minuut. Maar dàt ligt technisch en juridisch natuurlijk nog een pak moeilijker dan de traditionele media. Dan pak je dus maar beter die webloggers aan.

Wel doet het vragen rijzen over de fond van de zaak: ben je verantwoordelijk voor de inhoud van de websites waar je naar linkt?
Zelf mag ik vinden dat sommige webloggers hierin extreem ver gaan. Ooit zag ik bij Reet een link naar een filmpje met de onthoofding van een gijzelaar in Irak. Of naar foto's van een kinderlijkje dat het slachtoffer was geworden van moord en verkrachting. Dat is op zijn zachtst gezegd bedenkelijk. En ja, dan mag ik vinden dat je met een link mee verantwoordelijk bent voor die inhoud.
Of je dat in een wettelijk kader kan gieten? Lijkt me sterk. Websites zijn als kameleons: de volgende keer je ernaar kijkt, zijn ze weer veranderd. Vraag maar 's aan linkdumpers hoeveel van hun links na een half jaar nog aankomen op hun oorspronkelijke bestemming. En wat doe je met een Google? Afschaffen? Manueel gaan monitoren? Laat me niet lachen.
Je kan dus wel vinden dat iemand ‘een kans heeft laten liggen om niet te linken naar’, maar daar houdt het bij op. De enige echte juridische verantwoordelijke is degene die de inhoud op zijn server aanbiedt. En dan heb ik het niet over de ISP's, maar over degene die de inhoud daar plaatst.

Linken naar vertelt wel degelijk iets over jezelf. Maar het maakt je geen crimineel.

Pa zegt: “Een van mijn leerlingen heeft het nieuws gehaald.”

Het is het soort nieuws waar je even stil van wordt. Het is het soort nieuws dat voor het Midden- en het Verre Oosten compenseert. Het is het soort nieuws waarvan er te weinig is.

De held van dit weekend heet Joke Dillen.

Pa zegt: “Al weet ik niet of ik haar dit jaar zal terugzien. Zij heeft bij de val een ruggenwervel gebroken.”

Update: Voor diegenen bij wie de link niet werkte: linken naar VRTnieuws is niet evident, zo blijkt. Eenmaal het item van de homepage verdwenen, verhuist ook het artikeltje zelf. Soit, de link naar het nieuwsitem is hersteld.

U reageerde niet op deel I, noch op deel II, dus ik betwijfel of u er wakker van ligt. Toch even het vervolg: Gie Laenen — ik kan nu gerust zijn naam noemen — riskeert zeven jaar voor pedofilie. Zijn vrouw hangt een jaar boven het hoofd wegens schuldig verzuim. Voor de rest laat ik krant De Morgen voor zich spreken, die er vandaag een paginagroot artikel aan wijdt: “Kom eens naar mijn studio”.

Update: Ik heb net de vrij expliciete copyright notice op de pagina gezien en besluit het artikel er maar weer af te halen in afwachting van een eventuele schriftelijke toestemming, waarvoor de mail nu onderweg is. In afwachting kan u natuurlijk ook gewoon de krant kopen.

Update 2: De Morgen heeft na 2 mails en meer dan 24 uur nog niet geantwoord, dus ik link maar even naar twee artikels die u wel gratis kan raadplegen uit Het Nieuwsblad: Gie Laenen riskeert zeven jaar cel en “Ik wilde het beste voor de jongens.”

Begint u nu ook spontaan te grinniken als u het citaat van Patrick Dewael leest op de homepage van de VLD?
[screenshot VLD Homepage, 28 januari, 12.23 uur]

Zo cynisch dat je Hugo Coveliers ervan verdenkt dat hij het citaat er zelf geplaatst heeft.

Rood (P. Forret)

Later dan, als ze me vraagt,
wie is nu toch die vrouw
(ze heeft het over jou)
die je zo in je hart draagt.
Dan zeg ik, ieder leeft in perioden,
en zij, dat was mijn rode.

Diep rode passie, die ons heeft verslind,
Liefde die ons voortstuwde en deed zweven
Wachtend op groen om eindelijk door te gaan met leven
Rood bloedend hart dat niet genoeg werd bemind.

En dan verzin ik voor haar een kleinigheid,
als ze wil weten wat voor kleur zij heeft.
Blauw, schat, zoals je ogen, of nee, groen van al wat leeft.
En denk ik in mezelf: welke kleur heeft spijt?

“Ik ben 1 van de slachtoffers van GL, zo heet dat officieel. Ik ben dus een schandknaap, een onteerde jongen, intussen volwassen maar toch nog emotioneel geroerd door het naderende proces van deze jeugdschrijver.”

Getekend: een jongen
(Citaat uit proces GL)

Het proces heeft plaatsgevonden, maar is nog niet afgelopen. Op 28 januari zal de verdediging haar slotpleidooi houden. De aanklager heeft zeven jaar gevraagd. Mij lijkt dat weinig voor iemand die door de psychologische experts van het Openbaar Ministerie ongeneselijk ziek verklaard is. Voor de vrouw van de pedofiel heeft het OM een jaar effectief gevraagd.

Een van de slachtoffers houdt een weblog bij. Hij heeft het naar verluidt op de rechtbank erg moeilijk gehad.
De pedofiel zelf verloor zijn cool maar eenmaal. Hij vloog uit tegen een getuige: “Je had het zelf graag genoeg! Je was bijna zestien, en je wist goed genoeg: bij mij was alles bespreekbaar...”

De beklaagde houdt ook een weblog bij. Op een andere website kan u Victoriaanse dozen met kortverhalen en gedichten van zijn hand bestellen. De handel met kinderspeelgoed heeft hij sinds kort van het web verwijderd.

“Ik em met den Beiker in mijn handen gestopt.” Den beiker was de Beker der Landskampioenen. Finale in '91. Winst in '93. Op eenenzeventigjarige leeftijd met Olympique. Ze klappen er in Marseille nog Brussels van.

Den Tuuveneir. Raymond La Science. Raymond-met-de-sigaret-in-de-mondhoek-Goethals. Roepend en tierend langs de zijlijn tot ver voorbij de pensioengerechtigde leeftijd: ons grootste nationale voetbalmonument. Een trainer.

De laatste keer ik hem zag ging het over Real Madrid.
“Das gien pluug hein? Da zen vedette. Balrecuuperoosje: njet. Zidan, pazoep, wereldklasse, mor niet defensief quoi. Bekkam: schuune veurzet, mor deine luupt niet. Figgo, dribbelt veur Zidan zen vuuten. Carlós: dei zit mier vanveu dan vanachter, en das eullezen back links!”
Raymond legde als strateeg zelfs een Cruyff nog het vuur aan de schenen. Als taalvirtuoos kwam Decroo nog niet tot aan zijn hielen. En den tuuveneir had meer entertainergehalte in zijn kleine teen dan Hoste in een eindjaarsshow.

In een ziekenbed op de dag van Sinterklaas is hij gestorven. Waarschijnlijk met het haar geverfd en een sigaret in de mondhoek. Vast en zeker roepend op Dein Arbiter Van Mijn Kluuten.

Update: Op VRTNieuws is er een Forum geopend met legendarische uitspraken van de coach. De geestigste als voorproever: “Toen hij Cantona een keer op de bank plaatste bij Marseille, zei die: "Cantona kan je niet op de bank zetten". Raymond zei: "Bon, alors Eric, tu te mets par terre." Cantona zei onlangs in een interview dat hij geen enkele mens zoveel respecteerde als Raymond.”

Ik had hem bijna niet herkend, vandaag op de Zevende Dag. Het babyvet lijkt eindelijk afgelegd: dezer dagen kan je VLD voorzitter Bart Somers door een ringetje halen. Resultaat van een Spartaanse voorbereiding op de Olympische Spelen 2020? Vergeet het maar.

"De Somers lei boate bè ze woaf en em aaft naa aan me zen secretares in 't Varkesstreke," zo legde ons een anonieme bron de oorzaak uit. Voor de niet-Mechelaars onder u: "De huwelijksperikelen van Somers noodzaakten de VLD voorzitter tot realoccatie van zijn inboedel naar de domicilie van woordvoerdster Kristl Strubbe op een niet nader genoemd adres."

Uit andere hoek wordt aangevuld: "Ja, ik zag die twee deze week samen lopen in Leuven en Somers vroeg aan Strubbe of hij vijfitg € kon lenen. Want hij had alleen zijn visa op zak. Hij noemde haar Kristlke."

Tel A en B op en een paar conclusies dringen zich op:

1. Kristl Strubbe gaat voor Bekende Vlamingen, maar verkiest in deze dan toch de Bekende Mechelaar (geef haar ongelijk);
2. Als het aan Somers ligt, blijft onze begroting toch nog even in evenwicht; hij doet alvast zijn duit in het zakje om de uitgaven onder controle te houden;
3. Emancipatie is binnen de VLD geen loos begrip;
4. Niet alle politici zwaaien te pas en te onpas met hun Visa kaart;
5. Inspanningen dienen geleverd te worden door iedereen, óók door de ondergeschikten;
6. Dat de liefde van de man door de maag gaat is wel degelijk een mythe;
7. Mechelen lééft!

Een mens zou het anders wel gaan denken: FBI haalt Indymedia server uit de lucht.

Anderhalf uur aan de telefoon gehangen. Bezet, nummer onbeschikbaar, bezet en weer terug. Niet eens iemand aan de lijn gehad. Om dan via Stubru te vernemen dat de tickets ondertussen uitverkocht zijn.

Willen de negen honderd gelukkigen nu opstaan en mij even haarfijn uit de doeken doen hoe de fuck zij binnengeraakt zijn?

1. Er was opvallend veel eensgezindheid tussen de organisatoren van de betoging enerzijds en de federale politie anderzijds over het aantal betogers: een primeur!
2. Zelfs de meest paranoïe burger vond dat er gisteren genoeg blauw op straat was.
3. Tot slot ging het er allemaal erg netjes aan toe: de ordediensten hebben op geen enkel moment overwogen om in te grijpen.

U mag mij niet verdenken van veel sympathie richting kersvers ex-VLD voorzitter Karel De Gucht. Mij doet hij daarvoor teveel denken aan de apparatsjiks van een ondertussen teloor gegaan regime. Het ontbreekt hem voornamelijk aan de bontmuts om dat plaatje af te maken.

Maar dat mag u mij meer aanrekenen dan Karel: hij kan er ook niets aan doen dat rare verbanden zich op gezette tijden aan mij opdringen.

Inhoudelijk is het dan weer wel allemaal zijn schuld: de regularisering van de zonevreemde woningen, de fiscale amnestie, en als klap opde vuurpijl — of in zijn geval: als kapmes op het blok — zijn onverbiddelijk verzet tegen het migrantenstemrecht.

De Gucht heeft de afgelopen legislatuur dus voornamelijk gezegd: wij knijpen wel een oogje dicht voor wie de regels jaren geleden aan zijn laars heeft gelapt. Een villaatje met haar veranda op landbouwgrond, ach, wie kraait er naar? Een half miljoen nooit aangegeven euro's op een rekening bij de KB Lux? Kom, de fiscus ziet dat graag door de vingers.

Maar migranten laten stemmen? Daar maken ze een breekpunt van. Want wie weet respecteren die onze regeltjes niet. Dus hop, eerst Belg worden. En dan meteen een echte: zonevreemd woninkje optrekken. Geld op een rekening in het oorspronkelijke vaderland laten staan. Vooral niet angeven. Dat principe heet integratie. En dan mag je stemmen, geen seconde eerder.

Dat is de boodschap die Karel De Gucht met veel verve de wereld heeft ingestuurd. En aan zo'n boodschap heb ik er dus geen.

Maar wat nu gebeurd is, heeft De Gucht niet verdiend.

Verraden worden door de machtigste man binnen je partij omdat je doet wat je is opgedragen: het standpunt van de partij verdedigen. Verraden worden door je eigen premier, die je door dik en dun hebt gesteund, is walgelijk. En je mag zeggen wat je wil, je kan De Gucht niet verdenken van een persoonlijke agenda in deze hetze. Het migrantenstemrecht lag zwaar op de maag van de VLD jongeren, die er een heuse petitie tegen organiseerden. En er was de afscheuring van Beysen. Later de ruzie met Coveliers.

De Gucht voerde naar beste vermogen uit wat zijn partij hem had opgedragen. Niet meer en niet minder. Dat daardoor het werk van Verhofstadt bemoeilijkt wordt, spreekt voor zich. Een staatsman manoevreert zich daar uit. Verhofstadt pleegt daarvoor broedermoord. En zoiets schokt het vertrouwen in de politiek meer dan een uit de bokshandschoen gelopen randfenomeen als het Vlaams Blok.
Het besef dat de zogenaamd democratische partijen met al hun prachtige beginselen in de eerste plaats geregeerd worden door veelal mensen met een paar heel kleine kantjes. Met ego's als zonevreemde huizen zo groot.

En ik beeld mij een eenzaam skiër in die langs een witte helling naar beneden slalomt. Met zo'n rare bontmuts op zijn hoofd. De laatste apparatsjik, een VLD-er. En als hij valt, vervloekt hij even heel hard Da joenk, en kijkt hij vlug even rond om zich ervan te vergewissen dat niemand hem gehoord heeft.

Aprils fool day valt wel heel erg vroeg dit jaar, dunkt me.

Vlaanderen: een dorp. Vlaanderen 2016: het Olympisch dorp. Tenminste, als het aan Bart Somers ligt. Maar maakt u zich nog niet teveel zorgen, wij in Mechelen, wij kennen ons Bartje. Laat mij de tegenstanders geruststellen: de Spelen zijn nog niet hier.

Bartje Somers is de 'open debat cultuur' in eigen persoon. U kent die 'cultuur': vroeger werd binnenskamers in overleg een regeringsstandpunt bepaald. Nu bel je als politicus eerst een cameraploeg op, en wanneer de tape loopt, ga je ruziemaken. Daarna, wanneer de camera's weg zijn, komt het kernkbabinet bij mekaar en die beslissen gewoon wat er gaat gebeuren. U weet wel: democratie.

Somers is ongekroond kampioen in die discipline. Open Debatter Avant la lettre. Andere politici bakkeleien hooguit binnen de eigen regering, een enkeling maakt al 's ruzie met partijgenoten. Bartje is nog veel straffer: hij is het vaak oneens met zichzelf.

Herinner u een dag voor de laatste verkiezingen. Bart Somers resoluut: "Wat er ook gebeurt, ik blijf burgemeester van Mechelen."
Nog geen week en een pak voorkeurstemmen erna: "Ik neem mijn verantwoordelijkheid op als minister president van Vlaanderen." Exit burgmeester Somers. Sindsdien heeft Mechelen er geen last meer van. Sindsdien lijdt heel Vlaanderen eronder.

Partijpolitiek gezien idem dito. Eerst nog bij de Volksunie. In de Zevende Dag spectaculair oppositie voeren: de rug toekeren naar huidig premier Verhofstadt. Later overstappen naar de partij van diezelfde Verhofstadt. Nog later zijn woordvoerder worden. Nu het derde belangrijkste postje binnen die partij krijgen.

Neen, die Olympische Spelen zijn nog niet hier. Wachten tot 2016 is in politieke termen een beetje hetzelfde als een marathon uitlopen. En daar heeft Bartje noch de fysiek, noch de lange adem voor. Bartje is meer een hordeloper en een hoogspringer. Huppelt van horde naar horde. En legt de lat hoog voor zichzelf. Net hoog genoeg om eronder door te kunnen lopen.

Ingepakt, opgerold en terug het bos ingestuurd: de Groenen hebben zondag slaag gekregen. Bashing, het modewoordje van de laatste dagen, zou volgens de Groenen aan de grond hebben gelegen van de nooit geziene nederlaag.

Geysels en de zijnen zijn overigens niet gebasht, zij zijn massaal gegangbangd. Iedereen had wel een kwaad woord over voor de Groenen: onbetrouwbaar, regelneven, onbekwaam,... In Antwerpen zeggen ze dan: "Behalve tram zeven is iedereen d'r over geweest."

Klein broertje uitlachen met zijn snottebel om te verbergen dat je zelf met de broek op de enkels staat, het is een beproefde en schandelijke strategie.
Maar of die gangbang nu de echte reden is voor het verlies van Agalev? Nah. Als die vlieger opging, zou het Vlaams Blok al enkele decennia begraven zijn.

[via Kapingamarangi]

Leven als God in Frankrijk zal nooit meer hetzelfde zijn.