Recent verschenen in de categorie Columns

Een jongen vecht voor zijn leven. Ongelukje op de eerste schooldag: mes in de nek omdat hij een andere jongen niet wilde helpen met een meisje. We hadden al gehad: een moord voor een sigaret, een moord voor een MP3 speler.

Op de achtergrond gaat Suez samen met Gaz de France. Een miljardenfusie: al onze energie is nu in handen van een Frans consortium, dat aan België een kleine afnemer heeft. Ondertussen pompen de Centrale Banken wereldwijd miljarden in zwalpende beurzen. Geld dat niet voor Darfur vrijgemaakt kan worden.

Ondertussen warmt de aarde op. Wordt het Suez kanaal te klein. Is er nog geen hint voor een oplossing in Irak, Afghanistan, Palestina.

Tot zover de faits-divers.
Over naar de échte problemen.

Wat vijf minuten politieke moed zou vragen, duurt ondertussen 88 dagen. De onderhandelingen zitten muurvast, heet het. Ga maar 's vragen in Berlijn hoe vast dat staat, zo'n mauer. En ook: niemand wil gezichtsverlies lijden. Sire, geef mij 100 politici met een gezicht dat ze nog kunnen verliezen. Sire, zeg dan: “Ich bin ein Belgier.”
Want, sire, Brussel-Halle-Vilvoorde is een wereldprobleem.

Ceci n'est pas une blague.

“Schaamlip Schaamte” leest het. In een vet lettertype op een witte schuine balk. Op de cover van de Flair deze week. Echt waar: ik krijg zo'n titel niet verzonnen. Ik vraag me af waar het precies naar de kloten is gegaan. Altijd al allergisch aan alliteraties geweest, al van sinds Suske en Wiske, maar hier is meer aan de hand.

Deze cover zegt: het gaat niet goed met de vrouwen. Wat ik dan over vrouwen weet? wil een elegant matuur exemplaar van mij weten. Empirisch onderzoek, zeg ik. Dat, en af en toe een goed boek. Wat dan weer een goed boek mag zijn over haar soortgenoten? “Het jaar van de kreeft” zeg ik maar. Dat Claus een eikel is, zegt zij en R, nochtans verstandig en belezen, hij beaamt. Kan zijn. Maar een man die Sylvia Kristel (in haar Emanuelle periode) de zijne maakt, dan daarover dat boek schrijft, en ook nog 's de Verwondering en het Verdriet van België op zijn geweten heeft, mag van mij elke dag van de week en elke week van het jaar een eikel zijn. Zolang hij niet aan het allitereren slaat mag hij.

Overigens weet ik niets van de vrouwen. Of toch misschien dit: dat zij niet van Venus komen. Geen wezen meer in de aarde geworteld dan de vrouw. De aarde wordt niet zomaar moeder genoemd. Van hun is de planeet en onze vaders nemen genoegen met het land. Zelfs de taal is van de moeders. Neen, we moeten ons geen illusies maken: sinds we de mammoet niet meer in de grot hoeven aan te dragen, zijn zij het sterke geslacht.

En al wat wij moeten doen, is genieten van de vrouw. Vooral niet: ze proberen begrijpen. Laat mij onwetend blijven. Niets mooier dan een mooie vrouw. Niets zo waardevol als het ondoorgrondelijke mysterie. Een Troje voor een Helena: Paris had zijn prioriteiten juist.

Maar laat het dan bij Zeus en alle goden van de Olympos geen Helena zijn die de Flair leest en gebukt gaat onder schaamte over het paar lippen die ze onder de heuvel van Venus koestert.

“Praatjes vullen geen gaatjes,” dat kan zijn, maar hoe denkt de man die vader werd door een prikactie bij Durex daarover? Gezegdes zeggen niets, zoveel is zeker. Nee, dan maar de wetenschap. Big Bang, Zwart Gat, Relativiteit. Bitter: een heel leven studeren, een kromme rug van uren-dagen-nachten over boeken en notities te buigen, ogen kapotgetuurd door een telescoop, excuus van een huwelijk met een vrouw die thuis elk apparaat saboteert om haar gaten te laten vullen door de klusjesman van dienst — zo stel ik me dat dan ongeveer voor — om dan na een jaar of 50 tot het inzicht komen: er is een Zwart Gat in het Universum. Een leven in dienst van waarheid en wetenschap, en dan zo'n conclusie: eerst was een oerknal, en nu hebben we een zwart gat.
Na een kwarteeuw aan de universiteit des levens was een vriend ook al 's tot die bevinding gekomen toen wij naar Jackie Brown aan het kijken waren: “Laat mij dat zwart gat van Pam Grier exploreren en ge zou daar godverdomme een oerknal krijgen die ze in Keulen horen donderen.” Nee, hij heeft daar geen Nobelprijs voor gekregen. Want hij zei dat niet in de juiste ruimtelijke context: dat is dan weer relativiteit. Zo krijgen ze alles uitgelegd, die wetenschappers. Jezuïeten zijn 't.
Dan de waarheid die in de krantenwinkel geponeerd wordt op een loze zaterdagnamiddag: “Zie dat lachen op de voorpagina. Ja, met die haar pree zou ik ook kunnen lachen. Politiekers! Zakkenvullers zijn het, allemaal, ja meneer ge moet daar niet mee lachen, als ge zo oud zijt als ik zult ge 't ook wel snappen.” Als ik geen agnosticus was, ik zou dan bidden dat ik niet zo oud moet worden, maar bedenk in plaats daarvan dat praatjes dan misschien geen gaten dan toch wel zakken vullen. Dat is dan: als er wat te zeggen valt voor volkswijsheid. De laatste verkiezingsuitslagen indachtig voel ik dan toch weer de aandrang om te gaan bidden. Of mantra's te gaan afratelen, of een voodoo ritueel te gaan uitvoeren, met veel wijn erbij. En als daar dan een haan voor moet afgeslacht worden, dan moet dat maar; had hij maar een kieken moeten worden. En als daar dan zoals in Angel Heart, het zwart gat van Lisa Bonnet bij moet, dan mag ik niet vergeten die vriend uit te nodigen, al zou ik zelf van Lisa ook niet vies zijn natuurlijk. En ex-boyfriend Lenny mag daar dan gerust You've got to let love rule bij komen zingen.
Want dat is wel waar, natuurlijk. Dat en dat zwart gat in mijn universum.

We are 36 countries and we're bloody angry. Angry because we were sold out. Yes, Loïc, you sold us out. You promised us the new web. You gave us old-fashioned propaganda.

I was surprised really, when you told us that Shimon Peres was going to address us this morning. I thought it rather odd that mr. Peres was even remotely interested in the evolution of online communities. But okay, you had invited a Swedish professor yesterday, and he turned out to be one of the most interesting speakers — an achievement really, considering the outstanding speakerslist. So I thought, what the hell, maybe mr. Peres will surprise me as well. And yes, I rather enjoyed his talk, were it irrelevant to the seminar and a little biased to my taste when it came to the subject of the Middle-East. But some worldly wisdom and a couple of sharp oneliners always make a great substitute for breakfast. And okay, after that great party you threw yesterday, we weren't as sharp as we like to be on seminars. So, we forgave you Shimon Peres. We were even a bit glad you managed to invite him.

But we still wondered.
Why?

It became even more confusing afterwards. When a François Bayrou was announced, I was truly puzzled. When you told us that Nicolas Sarkozy was going to show up, I was beyond confusion: I was shocked. Really.
Three politicians? In a seminar that is supposed to discuss online trends? Where visions should be shared about the new webparadigms? A seminar you so boldly dared call Le Web 3? We pay you good money to hear what experts think the future of the internet will look like and you give us people who probably have their emails read out loud to them? Even worse, you have the attendees we came to see shorten their speech? No time for the Second Life demo because Sarkozy is coming? The great guys from World of Warcraft have to wrap it up faster then we can read their slides for him? For a man who comes and tells us to impose values on the net? Values of which I'm sure that he and I have a whole different set? A man who's reading out loud from some notes in front of him when he's talking about the Internet? A man who's addressing 36 countries but can't do it in English? A man who's giving a speech like he's addressing his voters and doesn't have a clue what the audience does?

Forget shocked. Think angry now.

Somebody told me that you are going into politics. That would explain it, wouldn't it? You get yourself an audience of 1300 people (your figures). From 36 countries (again your figures). You tell those hotshot politicians that the audience represents 60 million people, because they represent the blogging community (Technorati figures).
That figures.

You win of course, because you make yourself look important to these politicians. Politicians that don't have a clue of what we represent. And you are the guru who understands. You know how to play the 5th power. You, Loïc Lemeur, will tell them. And if they buy it, you win.

They lose, however. They lose, because you pissed of a lot of people by turning what could have been a great event into propaganda. You lose, because they talked about it on the backchannel on IRC. You lose, because of Technorati. You lose, because of posts like this one.

Allow me to give you a quote I've always liked. You'll like it, because it's from a politician as well. It says: “You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time.”

With bloggers, you can only do it for a short time.

Thanks for day one though; that was really great. And so was the party.

Crossposted on These Days blog



Sorry voor de regelmatige lezers, dit moest er even af. Hierna terug naar de orde van de dag.

Voorwoord: In het toilet bij mijn ouders hing vroeger een cartoon van Zak. Op de cartoon stonden een paar mannen rond een vergadertafel. Uit het tekstbalonnetje boven een van de lachende mannen stond: “Ok, laten we de wereld nu al weten dat we erg bezorgd zijn of gaan we eerst een hapje eten?” Bush & Blair speelden de cartoon treffend na op de G8 top afgelopen week. Zo treffend dat ik er niet meer om kan lachen in het licht van de gebeurtenisssen van de afgelopen dagen. In het niet-lachen schreef ik dit stukje. Het is geen goed stukje. Het is een kwaad stukje. De foto's bij het stukje zijn niet grafisch verantwoord. De foto's zijn foto's van de slachtingen in Libanon in de afgelopen dagen.

De Verenigde Naties vragen om een humanitaire wapenstilstand in Libanon van 3 dagen. Een wapenstilstand die geen uitspraak doet over het Grote Gelijk. Een wapenstilstand nodig om gewonden, kinderen en ouderen uit het oorlogsgebied te evacueren. Israel zegt No Way. Israel zegt Fuck You tegen een nog maar eens verdeelde VN.

Ondertussen kauwt de machtigste man van de planeet op een sandwich en begroet zijn schoothondje: “Yo Blair!”

De Partij van Allah sluit de uitvalswegen van het oorlogsgebied in Libanon af. Hezbollah gijzelt zo de burgers van Libanon, vaak hun eigen kiezers. Als ratten in de val.
600 zijn er al dood. De meesten burgers. 200 daarvan kinderen.
And counting.

Niemand telt de gewonden. De afgerukte armen en benen. De brandwonden voor het leven. Niemand telt, maar het is een veelvoud van het aantal doden.

De machtigste man van de planeet lacht een staakt het vuren weg.

Een Belgisch-Libanese prof beschuldigt Israel van het gebruik van chemische wapens in het oorlogsgebied. Een Nederlands weblog rapporteert over knikkerbommen van Hezbollah. Een reageur meldt spijkerbommen in de Gazastrook.
Verontwaardiging! Want ook in een oorlog zijn er regels. Beschaafde landen ondertekenen daarvoor conventies. Je mag dan niet: bommen gooien met plastic scherven erin. Je mag dan wel: mensen doden door bommen op hun huizen te gooien zodat ze creperen onder het puin. Op parachutisten van de vijand mag je niet schieten terwijl ze nog in de lucht hangen: je wacht daarmee tot ze geland zijn. Beschaafde landen geloven dat je beschaafd oorlog kan voeren.
Nog beschaafder zou zijn: elk jaar een fair-play prijs uitdelen onder de oorlogsvoerende landen. Het winnende land wordt dan het volgende jaar automatisch gekwalificeerd om een oorlog naar keuze uit te vechten zonder dat het daarvoor een VN resolutie riskeert.

In de nastank van de loopgraven riep de wereld om Nooit Meer Oorlog. Elk deelnemend land had een zoon teveel begraven. Vijfendertig jaar later had één natie in vijf jaar tijd 6 miljoen Joden uitgeroeid. Zes miljoen: alle Vlamingen tesamen. Wég. Rook door een schouw.
Weer een halve eeuw later gelooft datzelfde volk in een logica waartegen die van oog om oog, tand om tand verbleekt.

(Terwijl ik dit stukje typ, zijn er nog meer dan 50 doden gevallen in Qana, “onder wie tientallen kinderen.” Een Israelisch woordvoerder zei dat de bevolking al lang vertrokken had moeten zijn. “In bijna alle reacties klonk de oproep door voor een onmiddellijk, onvoorwaardelijk staakt-het-vuren. Alleen Washington en Londen onthielden zich hiervan,” meldt het nieuwsbericht.)

De machtigste man ter wereld zegt dat het ironisch is. Dat Syrië de shit maar moet oplossen.
Zijn schoothondje zet de mikrofoon uit.

Mooi ware geweest: Zidane die de beslissende penalty voor de Fransen trapt — en wéér met zo'n cool stiftertje terwijl Buffon al in een hoek ligt. Fransen wereldkampioen, en Zizou prompt een zeteltje in de Académie Française. Vandaar meteen door naar presidentskandidaat: in de eerste ronde haalt hij drie keer zoveel stemmen als Le Pen.

Dàt ware mooi geweest. De finale die we te zien kregen, was dat niet. Italië wint het WK 2006 na strafschoppen: Vierra (spierblessure), Henry (krampen) en Zidane (rood) lagen er toen al uit. Italië wint met een strafschop voorsprong.

Niet dat ik de Azzuri hun titel niet gun, maar ze hadden hem volgende keer moeten krijgen. (Tegen die tijd heeft bondscoach Lippi misschien ook ingezien wat wij al langer weten: sinds Totti's haar is kortgewiekt, heeft hij zelfs geen decoratieve waarde meer op 't veld.)
Nu was 't aan de Fransen. Een laatste heroische veldslag van de veteranen bij de légionnaires moest het worden. Sagnol, Vierra, Makelele, Thuram, Henry... zelfs Ribery heeft met dat litteken en die vechtlust zijn plaats bij de oudgedienden al veroverd. En allemaal in dienst van Kolonel-Generaal Eerste-Klas Zidane.

Zidane die in de kwartfinale de de Brazilianen naar huis speelde. Trager dan voordien, maar nog even balvast. Met dribbels die we van Ronaldinho niet te zien kregen. Met de splijtende vrije trap die Henry op zijn Henry's verzilverde: razend efficient en wonderschoon.
Zinédine ook die in een zoutloze halve finale de licht toegekende penalty voorbij Ricardo schoot en daarmee koudweg de enige goal van de wedstrijd liet optekenen.
Zidane die dat nog eens overdoet in de finale zelf. Beste-doelman-van-dit-WK-Buffon gevloerd met een stiftertje.

Voor onze ogen werd een passend einde geschreven aan een van de grootste voetballegendes sinds het ontstaan van het spelletje. In een rijtje naast namen als Maradonna, Cruyff, Pélé, Puskas, Beckenbauer.
En voor onze ogen schoof de scenarist uit in het laatste hoofdstuk. Materazzi kermend op de grond, Buffon naar de lijnrechter, scheids ook naar de lijnrechter. Whàm! Exit Zidane. Exit WK voor Frankrijk. Fini la belle histoire.

In de herhalingen pijnlijk onweerlegbaar.
Kopstoot van Zidane.
Aan Matarazzi.
Niet omgekeerd.

Excuses zijn er niet. Rood is het enige juiste oordeel. Een monument is uit de bocht gegaan. Een mens verlaat de arena.

Voetbalkijkend Vlaanderen heeft al heel wat moeten slikken. Om te beginnen: het Belgisch voetbal zélf. Of waarom dacht u dat die gokchinezen zich op de Belgische competitie gestort hebben? Hier stelt niemand zich vragen bij een blunder waarvoor ze in een ander land meteen een onderzoekscommissie naar mogelijke corruptie uit de grond stampen. Hier is de kans dik dat de speler in kwestie nog echt zijn best deed. Haal de betaalde knoeiers er dan maar 's tussenuit.

Daarnaast heeft de Vlaamse kijker zich ook al leren beperken tot precies dàt: kijken. Vooral niet luisteren. Voor je 't weet krijg je inzichten van een kanaaltwee reporter door je strot gedouwd als (sic) “ze zouden meer naar achteren moeten voorzetten.”

Maar Carl Huybrechts vindt dat we nog meer kunnen hebben. Carl Huybrechts laat voor, tijdens en na de wedstrijden namelijk zichzelf los op de kijker. En dan nog op zo'n manier dat zelfs het geluid afzetten geen soelaas biedt. Carl doet namelijk pijn aan de ogen.

Huybrechts draagt steevast een outfit waarachter je de gemanicuurde hand van een stylist vermoedt die om wat voor reden dan ook nog een eitje te pellen heeft met Huybrechts. Zijn outfit schreewt het uit: “ik ben het product van een wraakzuchtige nicht op oorlogspad!”
Geniet u maar even mee van de combinatie van vanavond.
Eerst een licht oranje hemd. Daarboven een das met diagonale oranje, roze en witte strepen. En om het af te maken: een lichtblauw kostuum met een witte krijtstreep.
Wie daar per ongeluk op zapt en Huybrechts niet kent, gaat dan spontaan tegen zijn televisie slaan om de vermeende kleurstoring op te lossen.

Zie dat dan nog tegen de achtergrond van een décor waarvan alles doet vermoeden dat het nog uit het zwart-wit tijdper stamt, waar harde kleurcombinaties moesten zorgen voor voldoende contrast in grijswaarden bij de kijker thuis. Denk dus: zuiver rood wordt gecombineerd met donkergroen en een fluoriscerend cyaan.

De stylist van de VRT-sportdienst haalt met Carl een nog wreder grap uit dan de kleermakers van de keizer uit het oude sprookje. Week na week, en Carl zelf heeft het nog altijd niet in de gaten.

U en ik helaas maar al te goed.
Tekenen die handel!

Uit de redevoering van Harold Pinter ter ere van zijn Nobelprijs literatuur. Hier de integrale toespraak.

The United States Congress was about to decide whether to give more money to the Contras in their campaign against the state of Nicaragua. I was a member of a delegation speaking on behalf of Nicaragua but the most important member of this delegation was a Father John Metcalf. The leader of the US body was Raymond Seitz (then number two to the ambassador, later ambassador himself). Father Metcalf said: 'Sir, I am in charge of a parish in the north of Nicaragua. My parishioners built a school, a health centre, a cultural centre. We have lived in peace. A few months ago a Contra force attacked the parish. They destroyed everything: the school, the health centre, the cultural centre. They raped nurses and teachers, slaughtered doctors, in the most brutal manner. They behaved like savages. Please demand that the US government withdraw its support from this shocking terrorist activity.'

Raymond Seitz had a very good reputation as a rational, responsible and highly sophisticated man. He was greatly respected in diplomatic circles. He listened, paused and then spoke with some gravity. 'Father,' he said, 'let me tell you something. In war, innocent people always suffer.' There was a frozen silence. We stared at him. He did not flinch.

Innocent people, indeed, always suffer.

Eigenlijk heb ik altijd al een BV willen zijn. Lijkt me wel wat. Op straat aangeklampt worden door patisserieverzwelgende weduwes met lichtblauw haar: “Zeg, gij zijt toch diene van den TV he?” Een handtekening en twee roddels later (Jaja, écht waar: Yasmien beft Martine altijd effe warm voor die het nieuws voorleest. En feitelijk is de Jean-Marie de papa van Stéphanie Planckaert...) heb ik dus het adres en telefoonnummer van de kleindochters op zak. Met wat vage beloftes over een eventueel gastoptreden in de shminkkamer van een talkshow plukken we dan tegelijk de vruchten van ons BV-schap en van die kleindochters in de bewuste shminkkamer.

Leuk, dat wel, maar bijkomstig. Daar doe je 't natuurlijk niet voor. Er is maar een échte reden waarom een vent BV wil zijn.
Niet Te Wissen.
Gewéldig concept: met je smoel op TV komen om daar even vanuit de studio te gaan dicteren welk sportmoment er nationaal wordt uitgezonden! Bijna een hele avond lang! Wat kan een man méér vragen van het leven? En aan het eind van het programma krijg je nog een fles Chianti van Raes.
En àl wat je er dus voor moet doen is BV zijn. En BV zijn, dat kunnen Sammeke en Betty en Eddy zelfs, dus how hard can it be?

Neen, wat ons altijd heeft tegengehouden was dat sportmoment. Want regel is dat ze geen fragment tonen dat een andere BV al 's gekozen heeft. En die 147-break van Jimmy White tegen Tony Drago in de Crucible had Brusselmans al 's gekozen als sportmoment. Maradonna die tijdens de opwarming voor een wedstrijd begint te dansen met een bal was ook al 's de revue gepasseerd. Luco Coeck vanop 45 meter in de winkelhaak zat elke week in Sportweekend. Muhammed Ali versus George Foreman is al tot vervelenstoe uitgezonden en van Babe Ruth die naar het scorebord wijst bestaat zelfs geen opname.

Tot afgelopen zondag. Toen was er Federer. Hij zag, kwam en veegde de vloer aan met zijn tegenstand. Een cleane driesetter tegen opslagkanon-in-vorm Roddick. Jimmy Connors en Bum-bum Becker hadden het over tennis van een andere planeet. En uw BV in spé, hij zag zijn sportmoment.

Herprogrammeren dus, die Niet Te Wissen. Leg die fles Chianti al maar klaar. Die rammen we dan meteen op die geföhnde kop van Raes. Whàm! — drie vliegen in een klap. Een kielse rat minder, een sportmoment voor de volgende gast en die kleindochters zijn er weg van.

Je noemt de Nederlandse premier dus een stijfburgerlijk Harry Pottertje. Big fuckin' deal. In Nederland is vriend en vijand dat naampje al twee jaar beugehoord, maar in een land waar zelfs Jacques Vermeire nog volle zalen trekt, mag je van een amateurkomiek niet veel meer eisen.

Vraag is wat je van een minister van Buitenlandse Zaken mag verwachten.

Dat is alleszins meer dan wat De Gucht de laatste dagen laten zien heeft.
Je zou bijvoorbeeld enige bescheidenheid aan de dag mogen leggen als baas van het Belgische corps diplomatique. En al zeker wanneer het aankomt op een referendum over de Europese grondwet. Dat resultaat heeft Balkenende aan zichzelf te danken, weet De Gucht: “Gebrek aan charisma en een amateuristische ja-campagne.”
Waarschijnlijk heeft De Gucht daar niet eens ongelijk in.
Maar het zijn zware woorden uit de mond van een ex-voorzitter van een regeringspartij die referenda hoog in het vaandel draagt, maar zich toch niet meteen geroepen voelt om zo'n volksraadpleging te organiseren over de Europese Grondwet. En dan ga je nog even pretenderen dat jij dat wel gekund had, met jouw regering, die grondwet erdoor duwen.
Waarschijnlijk even gezwind als ze Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst hebben, denk ik dan.

Okee, je had dan misschien een glas wijn — een ingewijde heeft het over flessen — teveel gedronken, en de testosteron speelt op, je rolt even met je spierballen (wie zonder zonde is, werpe de eerste steen, ik werp hem in deze maar even niet).
Maar om dan achteraf te gaan zeggen dat die journalist er maar wat op los heeft geschreven? Drinkt onze minister dan zoveel dat hij zelfs geen bandopnemertjes herkent wanneer het in zijn neus bijt? Is dat het handigste maneuver dat De Gucht kan verzinnen: “de journalist heeft mijn woorden verdraaid?” Is dat de verdediging die ere-advocaat De Gucht voor zichzelf pleit? Dat soort pleiter praat een onschuldige nog aan de galg.

Mij mag De Gucht nog niet verdedigen voor een verkeersovertredingetje. Maar dat ben ik dan; onze regering vertrouwt hem de behartiging van de belangen van ons landje toe. Amateur-komiek en amateur-minister. Volgende keer sturen we maar beter weer Eddy Wally naar China. Die is professioneel entertainer, is daar al bekend en naar eigen zeggen razend populair en heeft nog nooit lik op stuk gekregen van een leerling tovenaar.

Geen koekjes meer voor het koekiemonster. De sympathieke pluisbol wordt door werkgever Sesame Street zelf op dieet gezet, omdat hij een slecht voorbeeld vormt voor de nu al te zwaarlijvige kindertjes. Om een vergelijkbare reden moest stripheld Lucky Luke al jaren geleden zijn eeuwige sigaret inruilen voor een strosprietje.

Goed, maar niet goed genoeg. Er zijn nog massa's strip- en andere helden die nog onbezonnen het slechte voorbeeld geven aan onze dierbare jeugd. Druppels doet suggesties.

Obelix: die misselijkmakende vreetzak verorbert te pas en te onpas een everzwijn. Op droge beschuitjes ermee! Nero en de zijnen zullen in de toekomst op het eind van elk avontuur een fruitslaatje nuttigen terwijl de familie Pheip over het hele lijf nicotinepleisters gaat kleven. Van kapitein Haddock maken we een diabetespatiënt met een sinaasappelsap obsessie. En dat vloeken laat hij ook maar meteen; met ingang van de volgende herdruk gaat hij Haiku's declameren. Van inspecteur Sapperdeboere maken we een onschuldige kousenbandfetisjist.

Maar het mag niet ophouden met de bestrijding van de eet- en drankgewoonten. Onze kindericonen zullen modelkarakters worden; ingrijpende karakterwijzigingen dringen zich op!

Guust Flater komt vanaf nu steeds op tijd; als running gag vergeet hij af en toe zijn timesheets in te vullen. Urbanus wordt terug naar de papschool gestuurd en praat met ingang van nu Algemeen Nederlands. De Blauwbloezen maken enkel nog patriottische grapjes en Natasja beleeft haar avonturen in een zedige lange broek. Fanny draagt in hetzelfde kader alleen nog vormeloze truien en Aria moet de monnikspij aan. De enige onbedekte lichaamsdelen die nog in Rooie Oortjes worden getoond, zijn precies die rooie ledematen.

In het kader van de verdraagzaamheid outen Lambik en Jerom zich eindelijk maar 's als de homo's die ze zijn. Hetzelfde voor Astra en Demonia, die op die manier al jaren de brave Johan én Bahaal misleiden. Of waar dacht u dat die laatste zijn horens vandaan had?

Bondscoach Antheunis ritueel gevierendeeld. Voor bondsvoorzitter Peeters actieve euthanasie legaliseren. En voor het zootje primadonna's op het veld: twee jaar aan de band van een Koreaanse autofabriek — tegen de daar geldende tarieven. Voor halve maatregelen is het nu te laat.

Toen een San-Marinees in de tweede helft zijn invalbeurt maakte, wist de commentator het enige interessante weetje van de avond: de man had het weekend ervoor overuren geklopt om nu mee te kunnen spelen met zijn nationale ploeg. Bij San-Marino stond één (1) prof op het veld. Derde klasse in Italië.
De Rode Duivels hebben net niet verloren van een amateurploeg. En we moesten winnen vanavond, wilden wij nog een schijntje van een kans maken op kwalificatie voor het WK in Duitsland.

Na vanavond zou ik zeggen: laat maar. Nu was het nog maar voor de drie supporters en de fanfare van San-Marino. Op zo'n WK is al gauw de halve wereld je getuige. Getuige van de Duivelsmentaliteit: de allures en het inkomen van vedetten, het talent en het karakter van een horde gestereliseerde poedels.

Opperpoedel is dan: Daniël Van Buyten. Scoorde — in weerwil van wat de cijfers ons voorliegen — twee keer. Een keer voor en een keer tegen de Belgen. Of dacht u dat Selva die bal ook met een Jaap Stam als bewaker tegen de netten had gekregen? Neen, Van Buyten staat drie meter van zijn man, kijkt rustig waar die voorzet gaat vallen, denkt even na, ziet dan zijn mannetje, denkt: dat is niet eerlijk, die heeft bewogen!, legt zijn haar goed, en mist met een ballerinatruukje volledig de bal. Selva blijft staan en trapt naar doel. Zo eenvoudig kan voetbal zijn. Of dan toch tegen de Belgen.

Ook nog opmerkelijk: de commantator van kanaaltwee. Zo vond de brave man op een bepaald ogenblik dat de Duivels (sic) meer naar achteren moesten voorzetten. Op zo'n ogenblik zou je zelfs Frank Raes nog gaan missen. En je vraagt je hardop af wat Rik De Saedeleer hierover gezegd zou hebben.

Hij zou halverwege zijn micro afzetten en in stilte beginnen wenen, denk je.

Over het algemeen een vredelievend en verdraagzaam mens, heb ik het met twee soorten mensen altijd erg moeilijk gehad. De betweterige middelbare schoolleraar enerzijds. Rechtse zakken anderzijds. Luc Van Braekel verenigt het beste van de twee werelden.

Schoolmeester Luc deelt zijn wijsheid en kennis met ons. Bijvoorbeeld over de aangespoelde zeepaling — bijna een meter lang! — die hij tegenkomt op een wandeling in het zwin. “De kongeraal kan tot 275 centimeter lang worden,” weet Luc. Kijk, zo leert een mens weer 's wat bij.
Maar Luc schuwt ook de moeilijkere onderwerpen niet. Gisteren legde hij ons bijvoorbeeld netjes uit wat de progressieve aanslagvoet inhoudt. Eenmaal we dat dan snappen, legt hij ons uit dat dat slecht is. Want de rijken moeten zo zelfs verhoudingsgewijs meer belastingen betalen dan de armen, en dat is niet alleen slecht, dat is zelfs pervers — Luc gaat er voor het gemak maar van uit dat wij weten wat dat woordje betekent, ik zou er anders maar wat graag zijn definitie van lezen.

Nuja, u kent het type wel: u heeft waarschijnlijk ook wel zo'n schoolmeesters meegemaakt. U heeft ze overleefd en op een blauwe maandag denkt u wel 's meewarig aan hen terug.

Echt irritant wordt het pas wanneer zo'n mensen ook nog meningen gaan verkondigen. Dan krijg je excessen die voor je minder begaafde medeleerling wel 's schadelijk zouden kunnen zijn. En Luc, hij heeft meningen te over. Zo is Bush is eigenlijk wel een goeie peer. Wie bijvoorbeeld op zijn weblog durft te zeggen dat Bush Irak heeft platgebombardeerd, dat is een demagoog; daar antwoordt hij principieel niet op. Want hij heeft een rapportje gelezen waar duidelijk instond dat dat niet zo is. Lekker beuh-heuh, want jij hebt zo geen rapportje.

Luc en ikzelf hebben wel een ding gemeen, naast het houden van een weblog: wij zijn alletwee Hayek-fan. Hij dan wel van Friedrich en ik van Salma. Friedrich is een vooraanstaand econoom die onder andere vindt dat dat wel moet kunnen, dat Pinochet een dictatuur installeert in Chili. Want dat is goed voor de economie. Luc zegt dan dat we dat in zijn tijdsgeest moeten zien. Uiteraard waren 3000 geëxecuteerden en 27 000 gemartelden anno '73 nog erg hip.

Schoolmeester Luc heeft in zijn klasje natuurlijk een schare trouwe aanhangers. Vergelijk het met de typetjes die u en ik vroeger aan een kapstok hingen wanneer ze weer 's geklikt hadden. Überstreber van het klasje is dan Paul Beliën. U kent 'm waarschijnlijk niet, maar zijn claim to fame is dat hij de echtgenoot is van Vlaams Belangster Alexandra Coolen. Colen wordt in de reacties onder Luc's stukjes dan ook geprezen om haar morele standpunten. Zelfs in haar eigen partij wordt ze afgeschilderd als een puriteinse kwezel, maar dat deert de lezertjes van Luc niet. Diezelfde lezertjes vinden een trip naar Cuba een halsmisdaad. De krant De Morgen heet in die kringen de Belgische Pravda.

Schoolmeester Luc voert het populairste ‘nieuwslog’ in Vlaanderen. Of dat dan veel zegt over de regio dan wel het medium nieuwslogs laat ik in het midden. En laat de Luc-fans nu maar zeggen dat ik naar Cuba moet verhuizen; ik dacht het niet. Ik laat mij niets voorschrijven door de fans van een schaap in een wolvenvacht.

“Keep It Simple and Stupid”
Het was het adaggio van mijn eerste creative director. Het design van de recente Apple hits bewijst zijn gelijk. Zijn tweede lijfspreuk — daar krijg ik stenen kloten van — is gelukkig nog niet doorgedrongen tot in de designafdeling van Steve Jobs.

Ik ben een fan van het KISS principe.

Wanneer ik bijvoorbeeld met HTML en CSS in de weer ben, durf ik wel 's tevreden kijken naar de eenvoud die ik net bij mekaar heb getypt. Waag ik mij aan een andere programmeertaal dan JavaScript, ligt het accent meer op de Stupid: je bent KISS of je bent het niet.

Vandaag was ik in mijn hoedanigheid van would-be geek op FOSDEM. Ik zag er onder andere een movieplayer die filmpjes niet toonde als een verzameling van bewegende pixels, maar als geanimeerde lettertjes. Een echte geek wees mij erop. Ik antwoordde hem naar waarheid dat ik dacht dat de videokaart van zijn laptop om zeep was. Later op de dag zag ik een demo van een E-commerce applicatie in Drupal. In drie kliks van de catalogus naar een afgewerkte bestelling. Een interface zo lichtvoetig dat je niet merkte dat je hem gebruikte en zo naadloos geïntegreerd in het CMS: ik heb in tijden niet meer zo luid geapplaudisseerd.
Achter mij hoorde ik een minder ingenomen bezoeker met een zwaar Nederlands accent: “Wat moest dit nou voorstellen? Man, dat is toch zooo verrekte simpel?”
Op zo'n ogenblik wil ik iemand slaan.

Mensen die niet hiet KISS principe niet aanhangig zijn: ik krijg er stenen kloten van.

“De boodschapper wordt gestenigd.” Of er wordt “op de pianist geschoten.” Dat wordt dan gek genoeg bedoeld als een verwijt. Een denkfout natuurlijk: maar al te vaak wordt de boodschapper over het hoofd gezien — en dat staat het steenwerpen danig in de weg.

Neen, laat u niets wijsmaken: boodschappers verdienen ons mededogen niet. Integendeel.

Ga maar 's na welke historische rampen we hadden kunnen voorkomen als we wat vaker precies de boodschapper om zeep hadden geholpen. Neem Mozes. Hadden de Egyptenaren dat stuk verdriet met wiegje en al aan de krokodillen gelaten, zij zouden gespaard geweest zijn van de Plagen. En wij zouden drieduizend jaar later niet wakker moeten liggen van het Midden-Oosten: “wélk beloofde land?”

Dichter bij huis is er de postbode. Misschien ligt het bij u anders, bij mij is die ellendige brievenbesteller een onheilsbode van de fanatiekste soort. Goed nieuws loopt binnen via email. Aangetekende zendingen, belastingsbrieven, overlijdensberichten en folders van de Carrefour via de postbode. Die dan rond de jaarwisseling nog zijn hand durft uitsteken voor een gulle nieuwjaarsbijdrage; er zijn landen waar je die ledematen voor minder kwijtspeelt. Sténigen die geuniformeerde wielertoeristen!

Er bestaan natuurlijk ook wel goede boodschappers. Phidippides is er zo eentje. Liep in vijfhonderd voor Christus veertig kilometer in een paar uur en leverde zodoende het slechte nieuws al sneller af dan de Post in anno 2005 een spoedbestelling ter plaatse krijgt. En vooral: Phidippides had het fatsoen om dan spontaan zelf te sterven: zo moesten er meer zijn.
In afwachting daarvan staat er ten huize druppels een zakje keien klaar naast de voordeur.

Laat die Mormonen maar komen.

Microsoft gaat de Belgische elektronische identiteitskaart (eID) integreren in het chatprogramma MSN Messenger. Dat heeft Bill Gates — voldoende hersteld van zijn slagroomtaarttrauma — gezegd tijdens een persconferentie in Brussel. Daarnaast gaat Microsoft onderzoeken welke andere applicaties gebruik zouden kunnen maken van eID. Druppels doet een paar suggesties.

Microsoft Office Assistent
U beschouwde die hyperkinetische paperclip ook als het meest irritante softwaregadget ooit? Dankzij eID zou hij een handig hulpje kunnen worden; want dankzij eID nu weet hij tenminste welk vlees hij in de kuip heeft.
Voorbeeldje bij een man van veertig: “Powerpoint is aan het crashen omdat het geheugen is volgelopen. Vermits het ondertussen al halfdrie 's nachts is, en ik merk dat mediaplayer overactief is, stel ik voor dat u een paar pornovensters sluit en het probleem is zo verholpen.”
Bij een vrouw van dezelfde leeftijd op hetzelfde tijdstip laat hij dan een loeihard alarm afgaan, met daarbij de boodschap: “Uw bankinstelling meldt dat u de reserve van uw kredietkaart ruimschoots heeft overschreden. Die van uw man eveneens. Om mij af te zetten drukt u op de grote ronde knop op uw computer. De computer is de bak naast het scherm.”

Microsoft Autoroute
Merkt Autoroute dat de ingelogde gebruiker een man is, blijft het programma draaien zoals daarvoor. Bij een vrouw weigert hij op te starten, en geeft hij de foutmelding:“Dit heeft geen enkele zin. Ik druk wegenkaarten af.”

Microsoft Money
Ook hier weer advies op maat: “Gezien uw leeftijd en de cijfertjes die u net heeft ingevuld, raadt Microsoft u ten stelligste een bankoverval aan. Klik hier voor een wizard.” Waarna Microsoft Project wordt opstart die een grafiekje met alle milestones uittekent. Tegelijkertijd berekent Autoroute de kortste van uw thuisadres naar de dichtsbijzijnde bank, en naar de zaken waar u het benodigde materiaal kan gaan halen.

Enfin, u ziet een beetje de mogelijkheden.
Ik haast mij even naar de patentenwinkel. Want met Gates weet je nooit natuurlijk.

Mijn voornemen voor 2005: dit jaar betaal ik minder dan een maandloon aan verkeersboetes.

Ik overloop even 2004. Eentje bestond eruit dat ik volgens het parket 68 reed in zone 50. Op het ogenblik dat ik toen geflitst werd, keek ik op mijn snelheidsmeter; die gaf 60 kilometer per uur aan — waarschijnlijk ben ik dan ook de enige bezitter van een wagen die minder aangeeft dan hij werkelijk doet. De zone 50 ligt aan een industrieterrein en het was 's avonds laat. Vermits ik ‘recidiveerde’ — in 2003 had ik ook al 's een snelheidsovertreding begaan in hetzelfde arrondissement — betekende dit meteen een uitnodiging voor de politierechtbank.

De rechter was mild en veroordeelde mij tot een boete van 191,59 €.

Ander gevalletje: voor mij rijdt een bejaarde 50 waar 70 de toegestande maximumsnelheid is. De baan is vrij, ik geef een dot gas erbij en ik haal correct in. Ik voeg terug rechts in en zie een nieuw snelheidsbordje dat zone 50 aangeeft. De flits gaat af nog voor ik kan remmen. Vermits het om een ander arrondissement gaat, krijg ik voor deze overtreding een minnelijke schikking in de bus: 150 €.

Na een lunch in de stad rij ik mijn parkeerplaats uit. Het alarm dat mij waarschuwt dat ik mijn gordel niet aanheb, begint te piepen. Nog voor ik de kans krijg hem aan te doen (het alarm is uitermate storend, ik doe hem bijna steevast aan), word ik langs de kant gezet. De agent doet zijn best om mij van het nut te overtuigen van de controle. Ik deel hem beleefd mee dat het geen zin heeft mij ervan te proberen overtuigen dat gordelcontroles in een zone 30 gericht zijn op het verhogen van de verkeersveiligheid. Dat ik de eerste dode nog wel 's wil zien vallen tegen 30 per uur — ik ga er dan nog vanuit dat de bestuurder niet remt — in een wagen waar de airbags zowat uitpuilen. De rekening hiervoor moet ik nog krijgen.

Voor de rest van de boetes moet ik in hoofdzaak een mea culpa slaan: het gaat dan om parkeerboetes die ik soms pas betaalde wanneer een gerechtsdeurwaarder zo vriendelijk was om mij te herinneren aan deze of gene openstaande factuur. Dat is de prijs van mijn manier van boekhouden: ik heb ermee leren leven en ook daar weer goede voornemens voor gemaakt.

Maar met hypocrisie heb ik nog altijd niet leren leven.
Dat ze mij niet komen vertellen dat de andere-dan-de-parkeerboetes hierboven de algemene verkeersveiligheid dienen. Of dat de superboetes rechtvaardig zijn.

Het vervelende aan dit debat is dat je gewoonlijk de baarlijke duivel zelf blijkt als je het onderwerp nog maar aansnijdt. Of dat je meteen in hetzelfde kamp geplaatst wordt als Dedecker en consoorten. Ik ben het stilaan beu om met die mening als autofascist gebrandmerkt te worden.

Ik heb jaren geleden een vriend verloren in het verkeer. In de andere wagen lieten twee mensen het leven. Verkeersveiligheid is mij lief. Voor de overheid is het een verdoken vorm van belastingen.

Vergelijk zelf pro & contra:
ikbenertegen.be
ikbenvoor.be

23.50u: precies dan belooft VijfTV ons Seinfeld. Om 23.51u leg ik mij in blijde verwachting voor de TV neer en zap naar de publiekzoekende zender.

Verstomming. Ergernis. Afgrijzen.

Een fractie van een seconde denk je: “Tiens, de shminkster van Elaine had een slechte dag.” De fractie erna zie je je stommiteit en wil je wegzappen, maar het is al te laat. Het onbeschrijflijke stemgeluid van Marlène de Wouters is al door merg en been gegaan en verlamt de duim op de afstandsbediening voor de duur van het programma. Je zucht en besluit het gezwets gelaten te ondergaan.
Het wordt je niet makkelijk gemaakt: studiogast is TV-babe Roos Van Acker. Ze hebben het over Peking Express.

“Vrouwen betekenen niets in die landen,” zo declameert la Van Acker verontwaardigd. Zij heeft het over China en India. Zij heeft gehoord over ‘een politica’ die voor de keuze stond: haar carrière of haar familie. Zij koos voor haar familie.
Het ontlokt een even verontwaardigde reactie uit van haar adellijke gastvrouwe “Ach, hoe vrrréééjselijk toch!”
Je vermoedt dat Roos het heeft over Sonia Gandhi, die onder zware druk bedankte voor de post van premier, maar meer kan Roos er niet over vertellen. Het is waarschijnlijk moeilijk de actualiteit op de voet te volgen als je de helft van het jaar tussen would-be Robinsons en overgewaardeerde lifters vertoeft. En Marlène is er de vrouw niet naar om haar aan te vullen. Noblesse oblige, nietwaar?
Je vraagt je even af wat zij dan ook precies vreselijk vinden: het feit dat de politica moest kiezen? Of ligt de verschrikking erin dat zij de familie voorrang gaf op de carrière?

Gelukkig zijn er dan de echt belangrijke zaken aan de orde. Uiteindelijk stelt Marlène dan ook de vraag die op ieders lippen brandt. Heeft onze gegazellenoogde spring-in-'t-veld al een vriendje? Zij vraagt het op een manier die sterk doet denken aan de stijl waarmee een dronken nonkel op een familiefeest dezelfde vraag stelt aan een twaalfjarig puisterig nichtje.
De kijker leert dat zij geen vriendje heeft, want dat dat moeilijk is met al dat over en weer gereis. “Ik heb er gewoon geen tijd voor gehad met Robinson en Peking Express.” Waarmee de vorige vraag ook meteen beantwoord werd. Roos heeft al lang gekozen voor de carrière, met het verschil dat zij er niet bij heeft stilgestaan. Quod erat demonstrandum.

Seinfeld verdiende de vijf op vijf volop.

“Een programma waarin de mythes rond seks, liefde en relaties doorbroken worden,” zo wil Kanaaltwee ons Open en Bloot verslijten. “Het is zó slecht dat je het als voorbehoedsmiddel kan gebruiken,” weet mijn gastvrouw, “één keer kijken en je hebt een week geen zin in seks.” Wij laten ons een Baileys inschenken — lijkt me wel het drankje voor zo'n uitzending — en zijn er helemaal klaar voor. Laat het bloot maar aanrukken!

Meteen al een afknapper: vier vrouwen (met kleren aan!) hebben het in de studio over lustopwekkende middeltjes. Zet het geluid af en je waant je op een tupperware avond, dat soort opwinding.
De middeltjes werken niet, weten de vrouwen.
Klopt wel, daar niet van. Zet een man een jaar op een onbewoond eiland, geef hem een handvol Spaanse vliegen, gooi er een pond viagra en een XTC trip bovenop: dan nog verkiest hij een kokosnoot met een gat erin boven de vrouwen in Open en Bloot.
De programmamakers hebben met die dames een deal gemaakt: jullie komen een paar weken de studio opvullen en daarna krijgen jullie voorrang bij Extreme Makeover.

Onvermijdelijk in dit soort programma: de expert die het gezwets een air van serieux moet verlenen. Expert van dienst was een socioloog/antropoloog. Kwa wetenschappelijk gehalte ongeveer op dezelfde hoogte als sterrenwichelarij en handoplegging. De verdienste van de man lag erin dat hij eruitzag alsof hij net al die middeltjes zelf had geprobeerd. Incslusief de weed, coke, speed en alcohol.

Ook een vast item: de fotoshoot. Een koppel laat zich naakt fotograferen. Kijkend naar de resultaten drukte de man zich tevreden uit over de omvang van zijn apparaat: “Klein kunt ge die toch niet noemen he?” Waarna het ook nog even over de borstvergroting van madam ging. Over de vaginale piercing wilde de man ook nog wel even iets met ons delen: “'t Is lastig als dat tijdens het beffen tussen je tanden blijft zitten.”

Elk huisje zijn kruisje, denk je dan. En ook: sommige potjes hou je maar beter gedekt. Al vroeg ik me dan wel weer af welke mythes dit programma nu doorbroken had.

Miss België 2005: u heeft gisteren ook gekeken? Prachtig toch? Vooral omdat het gaat om die innerlijke schoonheid natuurlijk, en daar krijgen wij nooit genoeg van.

Communicatievaardigheid, daar draait het nu allemaal om. Eerste selectievoorwaarde voor die missen is dan ook precies: zeg drie keer na mekaar communicatievaardigheid. De helft ligt er dan al uit. Binnen een jaar of tien gaan ze het ook nog moeten schrijven, let op mijn woorden. In 2037 is miss België ook winnares van het Groot Dictee der Nederlandse taal.

Ook mooi: het hele gebeuren krijgt een sociale dimensie. Schattig hoe ze een doofstom meisje laten opdraven. Vooral dan als die missen een dansje moeten uitvoeren. Nog zo'n hartverwarmend voorvalletje: wanneer de meisjes mochten vertellen wat ze met de 250 € shoppinggeld hadden uitgevreten, had de uiteindelijke winnares het over integratie enzo. Niet dat haar Nederlands per sé verstaanbaar was, maar het kind spreekt vier of vijf talen accentloos. Werd ons een paar keren op het hart gedrukt, ook door de miss zelve.

Er diende ook nog een kwisje gespeeld. Antwoorden als Raymond Goethals en Axel Merckx werden niet gevonden, maar het gebeurt wel vaker dat intellectuelen niet zo thuis zijn in de sport. Voor de rest trokken de dames zich geweldig uit de slag, vond een van de presentatoren. De eerste hofdame van Miss 2037 wordt tevens de Slimste Mens van Vlaanderen.
Mevrouw Müller leeft dan ook nog trouwens. Is dan wel 37 facelifts verder, maar voor de rest geen spat veranderd.

Winnares werd Tatiana Silva Bragas Tavares — en ik vergeet nog een voornaam of twee. Komt door die talen en gemengde afkomst. Met haar gazelleogen, steltbenen, hoge jukbeenderen, volle lippen en elegante pas heeft het gelukkig al lang niets meer te maken.

Moralisten kunnen dus op hun twee oren slapen: Miss België editie 2005 was geen veemarkt. Dan wel weer een koehandel.

Feit: een Mechels jeugdschrijver staat terecht voor pedofilie.
Feit: hij is schuldig. Nog niet voor de rechtbank — de zaak is uitgesteld tot in januari volgend jaar — wel voor mij. Een van zijn slachtoffers is een vriend. Ik ken een tweede slachtoffer.
Feit: de man heeft zelf kinderen.
Feit: de vrouw van de schrijver is op de hoogte van minstens enkele van de feiten. Zij stond beneden te strijken wanneer haar man zijn slachtoffers meetroonde naar de ‘werkkamer’ boven.
Feit: de schrijver ontfermt zich as we speak over weeskinderen uit het voormalige Oostblok.
Feit: de man baat een online kinderwinkel uit. De kinderen kunnen het gekochte speelgoed bij hem thuis ophalen.
Feit: de man heeft een jeugdprogramma gehad op de radio bij de openbare omroep.
Feit: hetgeen de man ten laste worden gelegd is maar een fractie van waar de schrijver zich schuldig aan heeft gemaakt. De kinderen waaraan de schrijver zich heeft vergrepen zijn in veel gevallen te beschaamd om te komen getuigen of willen die periode uit hun leven liever niet opnieuw beleven.
Feit: de man werd al 's veroordeeld voor gelijkaardige feiten.
Feit: de verdediging pleit verjaring voor de meeste feiten.

Overtuiging: alleen een rechtbank mag oordelen over schuld of onschuld wanneer daar ingrijpende consequenties als gevangenisstraf aan vasthangen — zelfs wanneer dat geloof vaak op de proef gesteld wordt.
Overtuiging: oog om oog, tand om tand is een primitief en verwerpelijk principe.
Overtuiging: de doodstraf is misdadig.

Conclusie: wanneer de advokaat van de schrijver erin slaagt de schrijver vrij te pleiten door verjaring, zie ik mijn overtuigingen even door de vingers. Dan mogen na de feiten ook de conclusies in Mechelen gelijklopen met de gebeurtenissen die zich in Heikruis hebben afgespeeld.
De daders hoeven dan voor mijn part niet opgepakt te worden.

Vorige week ook uw boodschappen aan de kassa moeten laten staan toen de betaalautomaten het lieten afweten? Goed nieuws: het zal niet meer gebeuren. Monopolist-uitbater Banksys heeft het plechtig beloofd. Meer nog: na een week weten zij haarfijn uit te leggen wat er precies fout is gegaan.

“Het ligt aan een samenloop van omstandigheden,” zo orakelt Banksys. Daar hebben wij niet van terug. En ze worden nog specifieker: “De panne van het elektronisch betaalsysteem werd zaterdag veroorzaakt door een aantal dysfuncties in het centrale computersysteem.”

Een erkenning van aansprakelijkheid is dat geenszins, aldus Banksys. Ah neen. Hun netwerk heeft per slot van rekening niet platgelegen. Het was de schuld van hun computer. En van de omstandigheden natuurlijk. En de samenloop daarvan. U begrijpt: niet de fout van Banksys.
Overigens moet u voor die informatie niet op de website van Banksys zelf zijn. Het laatste persbericht aldaar dateert van 22/9/2004, en daar krijgt u — verrassend — goed nieuws.

Mij doet Banksys hard denken aan de RTT's en de Electrabels in de jaren tachtig. En u mag ervan zeggen wat u wil: daar is de boodschap ondertussen al wel doorgesijpeld dat zelfs een klant rechten heeft. Concurrentie is in deze het toverwoord.

Misschien zou daar wel sprake van kunnen zijn als de omstandigheden morgen nog 's samenliepen.

Wanneer mijn computer de pijp aan Maarten geeft, rook ik berustend met hem mee. Zonder processor ben ik hersendood. Dan kan u maar net zo goed de stekker uittrekken. Met de voeding van mijn pc is meteen alle lust tot creatie in rook opgegaan.

Ik ben geen schrijver. Ik ben een stukjestikker.

Op papier ben ik waardeloos.
Ik word er zenuwachtig van.
Dat begint bij het schrijven al met de bladspiegel: duidt een brede marge op generositeit, dan ben ik ronduit verkwistend. En dan nog wisselvallig ook; ik zou het geen kantlijn durven noemen. Voor de rest is het plaatsgebrek alom: met vijf zinnen vul ik vlot een A4-tje.

Woordjes van plaats veranderen gaat nog net. Woordjes veranderen door andere woordjes vraagt knip- en plakwerk. Het échte werk: <CTRL> + X, <CTRL> + V worden dan plots vervaarlijke manoeuvres met schaar en lijm!

En dan hebben we het nog maar over schrijven. Tekenen is al helemaal een nachtmerrie. Die ene penstreek moet goed zijn, of je mag van voor af aan beginnen. Niks te Bézier curves die je kan bijtrekken naar believen.

En toch kon nog niet zo heel lang geleden een vel papier niemand intimideren. Een Ulysses werd geschreven, een Bugatti getekend, een hortahuis op plan gezet.

In essentie heeft de computer ons tot een bende klunzige twijfelaars gedegradeerd. Smachtend naar een telefoontje van de computerdealer om te zeggen dat de stekker er weer in kan.

Wanneer mijn computer de pijp aan Maarten geeft, rook ik berustend met hem mee. Zonder processor ben ik hersendood. Dan kan u maar net zo goed de stekker uittrekken. Met de voeding van mijn pc is meteen alle lust tot creatie in rook opgegaan.

Ik ben geen schrijver. Ik ben een stukjestikker.

Op papier ben ik waardeloos.
Ik word er zenuwachtig van.
Dat begint bij het schrijven al met de bladspiegel: duidt een brede marge op generositeit, dan ben ik ronduit verkwistend. En dan nog wisselvallig ook; ik zou het geen kantlijn durven noemen. Voor de rest is het plaatsgebrek alom: met vijf zinnen vul ik vlot een A4-tje.

Woordjes van plaats veranderen gaat nog net. Woordjes veranderen door andere woordjes vraagt knip- en plakwerk. Het échte werk: <CTRL> + X, <CTRL> + V worden dan plots vervaarlijke manoeuvres met schaar en lijm!

En dan hebben we het nog maar over schrijven. Tekenen is al helemaal een nachtmerrie. Die ene penstreek moet goed zijn, of je mag van voor af aan beginnen. Niks te Bézier curves die je kan bijtrekken naar believen.

En toch kon nog niet zo heel lang geleden een vel papier niemand intimideren. Een Ulysses werd geschreven, een Bugatti getekend, een hortahuis op plan gezet.

In essentie heeft de computer ons tot een bende klunzige twijfelaars gedegradeerd. Smachtend naar een telefoontje van de computerdealer om te zeggen dat de stekker er weer in kan.

Een moslim moet zijn vrouw minstens om de drie dagen bevredigen. Of om de vier, daarover verschillen de profeten van mening. Zo staat te lezen in Deng. Dit regeltje heeft in vroeger tijden menig vrouw behoed voor steniging na overspel. Heb ik van een vriend die erover studeerde.
“Van wereldse zaken heb ik vrouwen en parfum lief,” sprak Mohammed ooit.

Mocht ik behoefte hebben aan een geloof in een hogere macht, ik ging zeker 's bij de Islam religieshoppen.

In afwachting daarvan ben ik dringend toe aan een geloof in een betrouwbare wetgevende macht hier. Stukken moeilijker dan een godsdienst. Gisteren werd het vonnis van het Vlaams Blok definitief bevestigd: het Vlaams Blok is nu officieel een racistische partij. Twee rechtbanken zijn hier nodig om te vertellen wat de man in de straat — vriend en vijand — al jaren weet. Dat het moreel onjuist is om ze daarvoor te veroordelen had ik al 's gezegd. Dat het nu ook strategisch een cadeau aan het nieuwe Vlaams Blok blijkt, zullen de volgende verkiezingen aantonen. Heb ik van Bart Dewever, N-VA.

Mochten het verkiezingen zijn, ik ging misschien wel 's bij de N-VA shoppen.

In tussentijd zouden misschien wat meer mensen eens grensoverschrijdend en multicultureel van bil moeten gaan: het zou de integratie geen kwaad doen. Dat heb ik dan weer van mezelf.
En dat hoeft dan zelfs niet om de vier dagen.

Ondanks de moordende competitie kunnen we de prijs voor Het Onzaligste Idee Geopperd Door een Politicus voor dit jaar al met een gerust hart toekennen. Met een unanieme jury en straatlengtes voorsprong schiet Carl Decaluwe dit jaar moeiteloos de hoofdvogel af.

Waarschijnlijk hebben ze bij de CD&V gedacht: tiens, die Stevaert termpjes, de mensen hebben dat graag, het volk verstaat dat. Maximumfactuur: klinkt goed. Gratis, iedereen snapt dat. Wij willen ook zoiets. En minimum kijkcijfers had al 's iemand gezegd.

Maximum kijkcijfers dus. Mogen wij aan u voorstellen: Decaluwe. Carl Decaluwe. Als het van de Kortrijkenaar afhangt, wordt de VRT binnenkort bestraft als zij teveel kijkers halen.

Wanneer ik zoiets hoor, bevraag ik mezelf even: hoe lang is het geleden dat ik mijn gehoor nog 's heb laten nakijken? Hoeveel van die bordeaux is er ondertussen uit de fles? Valt 1 april dit jaar in oktober?
Pas wanneer het antwoord op deze vragen alle twijfel omtrent mijzelf uitsluit, trek ik een voorzichtige conclusie. In dit geval: de Westvlaamse boeren hebben overdreven met die hormonen in hun koeien. Het vlees in die contreien tast de hersenen aan. Eerst leveren ze een ex-minister van justitie die vindt dat je mensen in de rug mag schieten, en nu dit.

Het zal je maar overkomen, als openbare omroep. Je opdracht zegt dat je zoveel mogelijk mensen moet bereiken. Logisch ook: de omroep bestaat bij gratie van de belastingbetaler. Je werkt hard om dat te doen, haalt je cijfers en je kan dus een goed rapport neerleggen bij het Vlaams parlement. Je verwacht een schouderklopje en De Caluwe geeft je een oorvijg. Ik hoop maar dat 's mans kinderen het niet te goed doen op school — al is de kans, gezien het genetisch materiaal waarmee ze belast zijn, gering.

De basketbalploeg waar De Caluwe erevoorzitter van is, kan maar beter oppassen: staat op de zesde plaats. Wedden dat daar binnenkort een paar vlotscorende aanvallers buitenvliegen? Erg is dat niet in de logica van De Caluwe, CD&V-er in hart en nieren.

Daar draait alles om het middenveld.

Op het werk staan een paar schabben met tijdschriften, niet toevallig naast het toilet. Tussen al de ICT pamfletten neem ik er steeds dat ene magazine uit waar je nooit een koffievlek op vindt. Op het toilet lees ik de Trends.

Trends, De Vries? Jawel, Trends. En u mag het niet eens toeschrijven aan een vlaag van verstandsverbijstering.

Ik had hem bijna niet herkend, vandaag op de Zevende Dag. Het babyvet lijkt eindelijk afgelegd: dezer dagen kan je VLD voorzitter Bart Somers door een ringetje halen. Resultaat van een Spartaanse voorbereiding op de Olympische Spelen 2020? Vergeet het maar.

"De Somers lei boate bè ze woaf en em aaft naa aan me zen secretares in 't Varkesstreke," zo legde ons een anonieme bron de oorzaak uit. Voor de niet-Mechelaars onder u: "De huwelijksperikelen van Somers noodzaakten de VLD voorzitter tot realoccatie van zijn inboedel naar de domicilie van woordvoerdster Kristl Strubbe op een niet nader genoemd adres."

Uit andere hoek wordt aangevuld: "Ja, ik zag die twee deze week samen lopen in Leuven en Somers vroeg aan Strubbe of hij vijfitg € kon lenen. Want hij had alleen zijn visa op zak. Hij noemde haar Kristlke."

Tel A en B op en een paar conclusies dringen zich op:

1. Kristl Strubbe gaat voor Bekende Vlamingen, maar verkiest in deze dan toch de Bekende Mechelaar (geef haar ongelijk);
2. Als het aan Somers ligt, blijft onze begroting toch nog even in evenwicht; hij doet alvast zijn duit in het zakje om de uitgaven onder controle te houden;
3. Emancipatie is binnen de VLD geen loos begrip;
4. Niet alle politici zwaaien te pas en te onpas met hun Visa kaart;
5. Inspanningen dienen geleverd te worden door iedereen, óók door de ondergeschikten;
6. Dat de liefde van de man door de maag gaat is wel degelijk een mythe;
7. Mechelen lééft!

Een mens zou het anders wel gaan denken: FBI haalt Indymedia server uit de lucht.

Een vriend zei het gisteren zo: "Je weet wat ze zeggen van die bijna-dood-ervaringen he? Dat je leven voorbijflitst? Als ik ooit zo'n ervaring heb, dan raast mijn leven voorbij tot dat moment in de rechtszaal. Daar blijft het dan zeker voor een paar minuten hangen. Daarna raast het voort tot aan mijn graf."

Dat was gisteren aan de toog. Deze middag was het met een collega. En deze avond was het met een naast familielid.

Die drie mensen — samen een niet onbelangrijk deel van mijn sociale leven — zijn aan het scheiden. Bij twee ervan, de mannen, was het niet hun idee. Bij de derde, een vrouw, komt het initiatief van haar. Schijnt statistisch min of meer te kloppen: vijfenzeventig procent van de scheidingen zou ingezet worden door de vrouw.

"In goede en kwade dagen," hebben die mensen ooit tegen mekaar en voor een ambtenaar van de burgerlijke stand gezegd. En dan willen ze scheiden. Geen van de drie sloeg zijn of haar partner. Geen van de drie werd geslagen. Geen van de drie dronk overmatig. Een van de drie wordt verdacht van overspel. Twee van de mannen worden beschuldigd van teveel tijd in het werk te steken. De derde stak teveel energie in de verbouwing van het huis.

Kwade dagen, weet u.

Dan denk ik wel eens aan mijn ene grootvader, die aan de haven in Antwerpen werkte geen auto had. Af en toe bleef hij ginds in een vrachtwagen slapen omdat hij geen trein meer terughad. Hij had de overuren nodig gehad om de operaties van een gehandicapte dochter te betalen. Of aan de andere grootvader: die bleef in Zaïre achter toen het te gevaarlijk werd voor vrouw en kinderen en kwam pas met de gedwongen repatriëring van '59 terug. Woog net geen vijftig kilo meer. Beide grootvaders en grootmoeders brachten kinderen groot tijdens een wereldoorlog.

Natuurlijk was het anders, toen. Relatietherapeuten waren nog niet uitgevonden en de Flair werd nog niet gedrukt. Misschien wisten mijn grootouders gewoon niet wat ze allemaal tekort kwamen. Misschien hadden zij ook wel graag van hun partners vernomen wat er in hen omging. Wat vaker willen horen: "Ik ook van jou."

Maar misschien volstond het toen om dat eenmaal te zeggen, in de kerk of in het stadhuis. En het te menen, in alle dagen.

Over hoofddoeken wil ik nog wel genuanceerd discussiëren. Over de burka — u weet wel: zo'n Afghaans tafellaken met een raampje aan de voorkant — kan ik kort zijn. Wég met die handel.

De recente commotie rond de burka is blijkbaar ontstaan in Maaseik, waar een vijftal vrouwen zich zou tooien in de overmaatse schaamplap. Nu vraag ik u: wie kan met zekerheid zeggen dat het om vrouwen gaat? Hoe hebben de Maaseikenaars dat dan vastgesteld? Voor hetzelfde geld hebben we hier te maken met fundamentalistische travestieten.
En hoe weten ze in godsnaam dat het er vijf zijn? Zijn die burka's dan genummerd? Verschillend gekleurd? Van motiefjes voorzien? Verschillend getinte ruitjes vooraan?

Soit, laten we er vanuit gaan dat er dus vrouwen zijn die zich hier geroepen voelen om zich te verbergen onder zo'n traditioneel tentzeil. Wat is dan de reden? Godsdienst? Laat me niet lachen. De verplichting tot het dragen van de burka — en dat gaat ook op voor de hoofddoek — staat nergens in de Koran. Daarentegen wel een feit: de burka is typisch populair in die landen waar vrouwen voor het leven verminkt worden met bijtend zuur in het gelaat. Als straf op overtredingen zoals het ontbloten van een arm in het opbenbaar, of het rijden met een auto. Denk Afghanistan onder de Taliban.
Werkt natuurlijk ook wel in die landen. Hier zou je als vrouw een boel praktische problemen hebben. Hoe identificeer je jezelf op de luchthaven, bij een wegcontrole, bij een inschrijving op een universiteit? Ginds is dat natuurlijk geen probleem: die dingen bestaan er niet voor vrouwen.

Alle progessiviteit en verdraagzaamheid ten spijt, de mottige bedsprei met een gaatje staat enkel symbool voor fanatieke vrouwenonderdrukking. En noem mij gek, maar ik heb er moeite mee om te geloven dat je zoiets vrijwillig draagt, als vrouw. Misschien toch maar 's gaan onderzoeken, dat van die fundamentalistische travestieten.

Ontsluieren is namelijk de boodschap, en wel meteen.

Hoe fucked up ben je als je foto's van lijkjes van mishandelde kinderen op je website plaatst? Hoe ziek ben je als je de foto's er pas afhaalt wanneer de advokaat van de ouders van die kinderen met een schadeclaim dreigt? Hoe ver weg ben je precies als je je dan niet afvraagt of je misschien over de schreef bent gegaan? Tot waar ga je precies voor een paar extra hits? Hoe hypocriet ben je als je precies wanneer je je lezers om juridisch advies vraagt: "kan dat dan, een schadevergoeding eisen vanuit een ander land?" Hoe weinig medeleven kan je hebben met ouders?

Zou je hen in de ogen kunnen kijken?

— Ik heb medelijden met Hugo Camps.
— Ik weet het: hij is een gruwelijke grap van de schepper. Sportliefhebber zijn en zelf met zo'n lijf opgezadeld zitten, het is een wreed lot.
— Nee, ik heb meelij omdat hij altijd op een stukje moet zwoegen de dag voor en de dag nadat Bernard Dewulf weer zo'n pareltje heeft gepleegd.

Een mens zou er om de andere dag De Morgen voor kopen, voor die stukjes van Dewulf. En zij zou een log moeten beginnen, met dat medeleven van haar.

Nuttig aan de politieke debatten die misschien niet onze dag dan toch onze beeldbuis kleuren, is dat er ten huize De Vries al 's een afwas gedaan wordt. Of een rekening betaald. Of Bernard wordt buitengelaten.
TV kijken is er niet meer bij.

Het excuus voor debatten op TV doen denken aan een partijtje moddercatch tussen een paar schaarsgeklede dames. Maar dan zonder de dames, en zonder het worstelen. Modder is er wel, met hopen: stem voor X en het land gaat op in chaos. Stem niet voor Y want die slaat vrouw en kinderen. Stem op Z en de Walen komen onze huizen platbranden.
En op het toilet lees je van een partijvoorzitter dat hij het redenaarstalent van Verhofstadt benijdt. Laat even doordringen. Redenaarstalent. Verhofstadt. Benijden! In een zin!

Op zoek naar inhoud — iets waar u mij tijdens een partijtje moddercatch zelden op zal betrappen — lees ik dat Bourgeois de staat gaat hervormen zonder de Walen. Van Rompuy en Van Den Brande zien heil in een big-bang. Verhofstadt meet het succes van mijn regering af aan de afname van het Vlaams Blok gaat werk zoeken. SP.A-Spirit gaat via een negenproef pestbelastingen afschaffen nadat ze pestboetes hebben ingevoerd. Groen! voorspelt Jehowahgewijs dat de aarde om zeep gaat als u op 13 juni een ander bolletje kleurt dan het hunne. Vivant tenslotte gaat op eigen houtje de personenbelasting vervangen door inkomsten uit BTW.
Wie zelf niets anders te zeggen heeft, trapt nog even een open poort in door op het Vlaams Blok te gaan schelden. Scoort nog ook, in de media.

Valt het u ook op dat het thema 'werk' bij de meeste partijden naar het achterplan is geschoven in de politieke agenda's? Okee, de VLD heeft het erover in haar campagne, maar die hadden al 's 200 000 jobs beloofd. Nee, mij bekruipt meer en meer het onaangename gevoel dat onze politici machteloos staan tegenover de dingen waar mensen echt van wakker liggen. Politici zijn in essentie nog een stuurloze speelbal op de golven van de economie. Wie echt een zinnige stem wil uitbrengen, doet dat dezer dagen maar beter in een aandeelhoudersvergadering.

Dat, of u pleegt ook 's een afwas.

Natuulijk is een amoebe kwa verstandelijk vermogen superieur aan iemand die het bestaan van concentratiekampen ontkent. En het is een publiek geheim dat Filip Dewinter zelf de missing link vormt tussen een voorloper van de berggorilla en de homo erectus — met excuses aan de gorilla.
Zeggen dat het Vlaams Blok racistisch is, is ongeveer hetzelfde als zeggen dat water vochtig is.

Maar die partij daarom verbieden? Nah.

Je gelooft in vrijheid van meningsuiting of je doet dat niet. En die vrijheid betekent niet: iedereen mag zeggen wat hij wil, zolang het algemeen aanvaard is. Dan ben je Galilei terug aan het veroordelen. Of: in de logica die met de veroordeling van het Blok gehanteerd wordt, zou je de mensenrechtenaktivisten die in de jaren zestig pleitten voor een gelijke behandeling van de zwarten in het Zuiden van de VS ook kunnen veroordelen. Want ook zij verdedigden toen een mening die niet algemeen aanvaard was.

Ideeën bestrijd je met betere ideeën. Niet met veroordelingen.

En de politici die nu ook roepen dat die veroordeling niet opportuun is: het gerecht heeft enkel een wet toegepast die politici ontworpen en gestemd hebben. Politici die ongetwijfeld zeker wisten dat zij de moraal in pacht hadden. Een fout waarop je een amoebe nooit zal betrappen.

Voor de verschijning van George Michael in het videoclipje van Last Christmas is het woord strandjeannet uitgevonden. Geföhnd én in strepen geblondeerd haar, een zeer foute lange jas — ook al in de tijd dat het clipje werd opgenomen, vergis u niet — en met gebaartjes waarvan je denkt: eigenlijk hoort die pink nog omhoog. Veel wazig licht en stervormige vertekening van weerkaatsende schittering. Verdienste van de clip: hij ondersteunt het nummer perfect.

Wham is een onverwerkt jeugdtrauma.

Nu vullen de noten van Songs from the Last Century deze ruimte. George Michael solo, met covers. De eerste keer dat ik de CD hoorde, duizelde het even: juweeltje na pareltje na briljantje en weer terug. De stroop van Wham had plaats gemaakt voor een Bourbon op leeftijd. Altijd aan de goeie kant van het slap koord tussen fragiel en aanstellerig. Zijn versie van You've Changed heeft evenveel soul als die van Sarah Vaughn of Billy Holiday. Van die strandjeannet van Wham.

Van sex-symbool voor tienermeisjes over verschopte nicht die zich in een goor toilet laat pijpen tot een van de beste soulzangers die vrede heeft met zijn geaardheid: evolutie laat zich niet beter illustreren. En als ik mag afgaan op de fotootjes op het CD-hoesje is het met de look van George ook nog wel goed gekomen: kort haar en leren jekker.

En dan wil ik wel 's denken dat George Michael nu nooit zo'n muziek zou maken als hij niet eerst strandjeannet was geweest. En als hij zich dan ook niet nog 's had laten betrappen met de broek op de enkels, hij had het niet gekund.
Zeker weten.

Als we de vrouwenblaadjes mogen geloven, heeft elke ietofwat bijdetijdse vrouw minstens een Tarzan in het nachkastje, twee dildo's in de afwasmachine en drie minnaars in de kast. Een beetje huisvrouw komt gemiddeld vijf keer per dag tot een orgasme waarnaast dat van Meg Ryan in de rol van Sally verbleekt.

Een vrouw die niet zo'n ongebreideld sexleven heeft, is niet mee. Maar niet getreurd: zo'n seksleven ligt in het bereik van elke vrouw natuurlijk. Want goeie sex, dat is een kwestie van er open over te praten met je partner. Voeg daarbij de kneepjes die exclusief in de middenkatern onthuld worden, en u begrijpt: het kan helemaal niet meer stuk.

Not in my book.

Sex is maatwerk. Handleidingen bestaan niet. A loopt al warm bij een blik, B vertoont hints van ontdooingsymptomen na drie uur voorspel. C houdt van de rechttoe-rechtaan aanpak, D geniet van plagerige welles-nietes spelletjes. E is 's morgens als A, en 's avonds als D. F valt niet te rangschikken en G heeft een gevoelige spot. H wil voortdurend praten, I heb je zo doodgeluld.
Bij vrouwen vergeet je een week per maand alle voorheen ontdekte regeltjes. Bij mannen dienen de voetbaluitslagen in rekening gebracht. Wie daar wetmatigheden op kan plakken, heeft minstens een doctoraat in de metafysica op zak.

Of: in bed stuntelen wij allemaal als wij niet Brad Pitt of Salma Hayek heten. En heel af en toe raken wij per ongeluk het juiste plekje, laten wij het juiste woord vallen op het enige exacte moment. En doet zij dat ook. Dat is dan dansen. Dat is dan de hemel.

De rest is routine. De rest is Flairsex.

De nieuwe mama doet het met breedband. Daarom is de nieuwe mama de e-mama. En e-mama's, die combineren een steile carrière met een harmonieus gezin. Als een e-mama bevalt, schrijft zij een boek over hoe je dat allemaal moet doen, want na een paar weken is zo'n e-mama al meteen een experpt-mama.

Kyoto? Natuurlijk allemaal heel mooi en ja, wij hebben dat natuurlijk mee ondertekend, maar dat was in het pré-e-mama tijdperk. Misschien staat dat de groei van de economie wel een beetje in de weg, en wat moet er dan worden van de toekomst van het e-kindje? Een beetje e-mama gaat dan even dwars liggen.

Wapenleveringen? Geen probleem, als het maar ver genoeg van het e-wiegje staat. Controle daarop? Kan, maar dan wel met een afgeslankt rapport. Eentje zonder teveel cijfers, hebben ze in het Vlaams Parlement niet teveel werk, en rest de mama nog tijd om zelf de e-fles (de e-borst is naar verluidt weinig soeps) in de mond van de kleine te proppen. En owee als een bende pacifistisch tuig die cijfertjes toch beschikbaar maakt, want zo brengen die onverlaten natuurlijk de hele economie in gevaar.

Eigen roedel eerst, dat is het motto van de e-mama. Zij heeft geen last van lange termijn visie. Daarop is het waarschijnlijk wachten tot het eerste e-kleinkind geworpen wordt.

Vorige week was er de hysterie over de fotografen van Het Laatste Nieuws die uit de rechtszaal werden verbannen. Zij hadden het verbod van de rechter om Dutroux te fotograferen naast zich neergelegd. De media — zoals zij zichzelf graag noemen — verontwaardigd: beperking van de persvrijheid! Boehoe!

Vandaag weer opschudding, want: "Dutroux laat zich nu toch fotograferen" en "Dutroux geeft de media een veeg uit de pan." Hoofdpunt, op radio en TV, openbaar en commercieel. Totale duur van die fameuze interventie van Dutroux: hooguit twee minuten.

De rest van de dag legde onderzoeksrechter Langlois uit wat de hoofdbeklaagden op hun kerfstok hadden voor zij de feiten pleegden waar zij nu voor terecht staan: ondermeer een paar verkrachtingen. De onderzoeksrechter probeerde ook de populaire these te weerleggen dat er netwerken in het spel zijn. "Dutroux is een eenzaam pervert," aldus Langlois. Dàt wordt op TV even in de marge vermeld.

Fraai staaltje van verslaggeving, vooral als je bedenkt dat het op die manier Dutroux zelf is die de agenda van de media bepaalt. Al wat hij daarvoor moet doen is een fotootje van zichzelf laten maken en in een zinnetje sneren naar diezelfde media.

Misschien tijd dat de vierde macht zichzelf even onderzoekt. Vooral de items navelstaren en lange tenen verdienen enige aandacht.

Gehoord op Radio 1, naar aanleiding van de arrestatie van twee pyromanen. Het bleken vrouwen. Interview met een expert psycholoog.
— Verbaast het u niet dat het om vrouwen gaat?
— Neen, geenszins. U begrijpt ook: pyromanie vraagt geen kracht en ook geen bijzondere kennis.
Hij zei net niet: het serieuzere werk, pakweg dat van een massamoordenaar, vraagt planning en organisatie, psychologisch inzicht en fysieke kracht, dàt is dus een puur mannelijke aangelgenheid. Je hoorde het hem denken.

Mijn kandidaatuur voor gast expert psycholoog bij de VRT is onderweg.

U mag mij niet verdenken van veel sympathie richting kersvers ex-VLD voorzitter Karel De Gucht. Mij doet hij daarvoor teveel denken aan de apparatsjiks van een ondertussen teloor gegaan regime. Het ontbreekt hem voornamelijk aan de bontmuts om dat plaatje af te maken.

Maar dat mag u mij meer aanrekenen dan Karel: hij kan er ook niets aan doen dat rare verbanden zich op gezette tijden aan mij opdringen.

Inhoudelijk is het dan weer wel allemaal zijn schuld: de regularisering van de zonevreemde woningen, de fiscale amnestie, en als klap opde vuurpijl — of in zijn geval: als kapmes op het blok — zijn onverbiddelijk verzet tegen het migrantenstemrecht.

De Gucht heeft de afgelopen legislatuur dus voornamelijk gezegd: wij knijpen wel een oogje dicht voor wie de regels jaren geleden aan zijn laars heeft gelapt. Een villaatje met haar veranda op landbouwgrond, ach, wie kraait er naar? Een half miljoen nooit aangegeven euro's op een rekening bij de KB Lux? Kom, de fiscus ziet dat graag door de vingers.

Maar migranten laten stemmen? Daar maken ze een breekpunt van. Want wie weet respecteren die onze regeltjes niet. Dus hop, eerst Belg worden. En dan meteen een echte: zonevreemd woninkje optrekken. Geld op een rekening in het oorspronkelijke vaderland laten staan. Vooral niet angeven. Dat principe heet integratie. En dan mag je stemmen, geen seconde eerder.

Dat is de boodschap die Karel De Gucht met veel verve de wereld heeft ingestuurd. En aan zo'n boodschap heb ik er dus geen.

Maar wat nu gebeurd is, heeft De Gucht niet verdiend.

Verraden worden door de machtigste man binnen je partij omdat je doet wat je is opgedragen: het standpunt van de partij verdedigen. Verraden worden door je eigen premier, die je door dik en dun hebt gesteund, is walgelijk. En je mag zeggen wat je wil, je kan De Gucht niet verdenken van een persoonlijke agenda in deze hetze. Het migrantenstemrecht lag zwaar op de maag van de VLD jongeren, die er een heuse petitie tegen organiseerden. En er was de afscheuring van Beysen. Later de ruzie met Coveliers.

De Gucht voerde naar beste vermogen uit wat zijn partij hem had opgedragen. Niet meer en niet minder. Dat daardoor het werk van Verhofstadt bemoeilijkt wordt, spreekt voor zich. Een staatsman manoevreert zich daar uit. Verhofstadt pleegt daarvoor broedermoord. En zoiets schokt het vertrouwen in de politiek meer dan een uit de bokshandschoen gelopen randfenomeen als het Vlaams Blok.
Het besef dat de zogenaamd democratische partijen met al hun prachtige beginselen in de eerste plaats geregeerd worden door veelal mensen met een paar heel kleine kantjes. Met ego's als zonevreemde huizen zo groot.

En ik beeld mij een eenzaam skiër in die langs een witte helling naar beneden slalomt. Met zo'n rare bontmuts op zijn hoofd. De laatste apparatsjik, een VLD-er. En als hij valt, vervloekt hij even heel hard Da joenk, en kijkt hij vlug even rond om zich ervan te vergewissen dat niemand hem gehoord heeft.

Het meest trieste beeld van 2004 staat nu al vast. Het zijn de ogen van een meisje die vanachter een bril verschrikt naar de opdringerige camera's van het journaille staren. Het meisje is bang. Het meisje is nochtans moedig. Het meisje is Laetitia Delhez.

Het meisje werd opgesloten in de beruchte kelder in Marcinelle. Het meisje had 'geluk': zij werd al na een week bevrijd. Hetzelfde 'geluk' viel Sabine te beurt, al had zij er toen al drie maanden kelder achter de rug. An en Eefje, Julie en Mélissa haddden minder geluk, zij hadden de kelder en bijhorende behandeling niet overleefd.

Acht jaren na de feiten weet Laetitia nog niet of zij zal getuigen in het meest ruchtmakende proces dat Assisen in België ooit heeft meegemaakt. Zij wordt sowieso uitgenodigd om het proces bij te wonen als toeschouwer. Zij verzamelt al haar moed en daagt op. Het meisje verdient voor die moed uw en mijn eeuwig respect en bewondering. Ongeacht of zij nu besluit te getuigen of niet.

Zolang er zo'n mensen als dat meisje zijn, denk je, alle Dutroux ten spijt: er is nog hoop voor de mensheid.

Die hoopvolle gedachte krijgt een ernstige deuk wanneer je cameramensen en fotografen ziet die zich verdringen om dat moedige meisje te bestoken met een spervuur van flitsen, microfoons en vragen. Voor een cover. Voor een sterke kop boven een banaal stukje op de twee.

Een deontologische code met lijfstraffen voor die paparazzi, denk je dan.

En een erehaag voor het meisje.

Na vijftien jaar trouwe dienst als donor was het bloed van nonkel A van de ene dag op de andere niet goed genoeg meer voor het Rode Kruis. Want nonkel A is homo. Dat hij al meer dan vijfentwintig jaar een monogame relatie heeft — zowel binnen het homomilieu als in de naaste familie zondermeer een wapenfeit — maakt voor het Rode Kruis geen verschil.

De regel werd in de meeste Europese landen ergens begin jaren negentig ingevoerd. Aanleiding waren een paar gigantische schadeclaims van mensen die met HIV besmet werden door een bloedtransfusie.
Een normaal mens zou dan twee dingen denken. Een: jezus, je zal maar pech hebben. Ga je niet dood aan dat zware auto-ongeval, maar crepeer je even later wel aan AIDS. Daarna ga je er maar rustig van uit dat donorbloed sindsdien grondig getest wordt. Toch?

Het Rode Kruis elimineerde toen dus de risicogroepen. En dan vraag ik mij af: wie zijn dat, buiten homo's? Pedofiele priesters? Overspelige echtgenotes? Hun minnaars? Hormonaal hyperaktieve pubers? Latino lovers? Gelegenhdeidsheroïnespuiters? Zwarten?

Schiet er dan eigenlijk nog iemand over die niet tot de een of andere risicogroep behoort?

Of worden er statistische verbindingen gemaakt: zwarte pubers die iets hebben met een getrouwde vrouw en het doopsel mochten ontvangen van een katholiek priester? Wij hebben er, en met ons alle nonkel A's, het raden naar.

[Of: zelfs minister Demotte baart af en toe een zinnig idee.]

Drie van Neerlands populairste weblogs staan vandaag op zwart. Aanleiding is de dood van een leraar in Den Haag, neergeschoten door een leerling. En vermits de drie veel jongeren bereiken, willen zij op deze manier zeggen: dit is een brug te ver.

Nobel gebaar?

Eerst de logs zelf. Van de drie bekijk ik enkel Retecool wel 's. Waarschijnlijk de beste en alleszins de populairste linkdumper. Goeie layout, maar kwa inhoud niet echt mijn ding. Daarmee ben ik in de minderheid: het log trekt zo'n 15 000 pageviews per dag. En wel vooral hierom: Reet zit er niet mee om een website of de persoon erachter met de grond gelijk te maken. Reet schopt graag keet.
De twee andere logs zijn voor zover ik weet een beetje dezelfde stijl: linkjes dumpen en een potje schelden: het is een genre.

De drie, die dus morgen rustig doorgaan met het verrot schelden van hun online medemens, zeggen vandaag: "Ruzie los je op door met elkaar in discussie te gaan, niet door geweld."

Slap koord. Want okee, mensen overhoop schieten, dat vinden we allemaal een tikje te ver. Maar mensen te kakken zetten voor een paar duizend bezoekers mag? In essentie zijn het namelijk alletwee daden van agressie — zij het dan nog aan de tegenovergestelde eindjes van het spectrum. Is het regeltje dan: verbale agressie mag, maar fysiek geweld niet?
Wat dan met het mondige ettertje op school dat een migrantenkind zit te jennen om zijn accent? Ik zou dan denken: "Geef dat rotjong een oplawaai."
Of, op grotere schaal: waaronder heeft Irak het hardst geleden: onder de VN sancties die gedurende jaren onder andere de invoer van medicijnen verbood (naar voorzichtige schattingen met minstens een paar honderd duizend doden tot gevolg), of onder de eerste golfoorlog?

En toch wordt fysiek geweld systematisch harder veroordeeld dan verbaal geweld. Weet u waarom?

Ik niet.

Update 1: Ondertussen wel naar Geenstijl.nl gaan kijken en het moet mij van het hart, hij valt bijzonder goed mee. Veel meer dan een Retecool cloon, zo blijkt. Al verandert dat niets aan het punt dat hierboven gemaakt wordt.

Update 2: Vergeet update 1.

Wat ik dacht over al die heisa rond de hoofddoeken? Eerlijk waar: ik krijg er maar moeilijk een mening over.

Wèl denk ik soms 'die zou zich ook beter achter zo'n theedoek verstoppen,' maar ik betwijfel of dat veel toevoegt aan het debat. Omgekeerd wil ik trouwens altijd weten wat er achter deze of gene sluier schuilgaat. Wanneer de contouren het toelaten verbeeld ik mij steeds een adembenemende vrouw — waarom is dat? Hetzelfde maar dan anders heb ik trouwens met nonnen en verpleegsters: het woord denken volstaat om mij in lichte staat van opwinding te brengen. Terwijl ik nog nooit een knappe non heb gezien, en nog geen handvol verpleegsters waarvoor je pakweg een been zou breken om van hun diensten gebruik te kunnen maken.

Sommige vrouwen hebben dat ook, wordt mij verteld. Bij hen is dat dan: kicken op uniformen. Kapiteins en piloten: zij hoeven maar een voet aan wal zetten om van grond te komen. En militaire gala-uniforms hoef je naar het schijnt nooit zélf uit te trekken.
Persoonlijk heb ik een bloedhekel aan uniformen, of het dan gaat om de voorgeschreven uitdossing van wetsdienaars, om de grijze Hugo-boss pakken van een bepaald slag consultants of om de street look van zo ongeveer elke zestienjarige: ik moet ze niet.

Misschien moet ik daarom toch maar tegen die hoofddoeken zijn. Zit het hem daarin: die hoofddoeken worden gedragen als uniform. Tégen, voluit. Afschaffen die handel.

Als erotisch accessoire mogen ze natuurlijk nog steeds.

Zit je verlegen om een onderwerp, komt het zomaar binnengelopen via je reactietooltje. De Drieletterhype. Zen. De oplossing voor al onze problemen. U weet wel: mediteren, mantra's afratelen, koans kraken, leviteren: en hopla. Betaald zijn de rekeningen, weg het schuldgevoel, beantwoord de vragen.

Deuh-heuh.

Moe-hoe!

Zen is onthechting, hoor je wel 's. En Richard Gere, en Leonard Cohen, die zijn alletwee Zen, lees je wel 's. Richard heeft zowat alle vrouwen gehad die de moeite van het krijgen waard zijn en is miljardair. Matig acteur ook als u 't mij vraagt, maar kom, het kan erger, hij had Tom Cruise kunnen heten. En die is Scientology ofzo. Cohen scoort een ietsje minder in het vrouwendepartement dan Zenbroeder Richard, tenzijn Janis Joplin ook uw ding was, maar op de royalties voor Suzanne kunnen de kleinkinderen van Cohen's tuinman waarschijnlijk nog teren.
Excuseert u mij even wanneer ik die twee niet te hoog inschat wanneer het gaat om onthechting. Dat is alsof Roland Lommé even past voor de praline bij de koffie na een vijfentwintig gangen menu in de Comme chez Soi: That don't impresse me much.

Ik begrijp het natuurlijk allemaal niet, dat vraagt jàren intensieve studie. U weet wel: leeg worden vanbinnen en vol tegelijk. Je afvragen wat voor geluid het klappen van één hand maakt enzo (eenvoudig trouwens: als je 't snel genoeg uitvoert, geeft het een beetje windruis, als je 't doet met omstaanders erbij hoor je al na een paar minuten de sirene van de ambulance die je afzet bij het dichtstbijzijnde gekkenhuis. Een doorsnee Zen student merkt dan niet eens het verschil met zijn Zen school en komt er trouwens een hoop klasgenootjes tegen. Een gevorderd student ontsnapt levitatiegewijs.)

In een periode van zwakte heeft ook uw dienaar zich er even langs de zijlijn mee beziggehouden. En toen een pracht van een leerstelling meegekregen: "Als je echt wil weten wat Zen is," zo sprak mijn leermeester, "hou je er vanaf nu je mond over. Je leest er niet meer over, en je loopt hard weg van iedereen die er iets over te vertellen heeft."
Op dat precieze ogenblik was ik even verlicht. Vooral door het spotje aan zijn plafond. Sindsdien loop ik nog altijd weg van mensen die boven mij menen te staan. Het is er kil in hun schaduw.

"Als test van het door haar ogen geleverde bewijs duwde ze met haar gehandschoende hand tegen het witgeverfde hout."

Na zo'n woordenmoeras lijkt rituele boekenverbranding plots niet meer zo'n slecht idee. Uit Het veilige huis van het echtpaar Nicci French, vierde (!) zin. Je denkt: volhouden, 't is misschien de vertaler zijn schuld. Je sleept je met een bovenmenselijke inspanning naar hoofdstuk twee.

Daar lees je "Ik draaide de kaart om: ik zal wel een splitsing gemist hebben." Je haar rijst ten berge. Je gooit het boek in een hoek en besluit dat de laatste Potter in verhouding een meesterwerk is. Eigenlijk had je 't al moeten weten bij lezing van de omslag. Die omschrijft het gedrocht als Literaire thriller. Een literair boek, als om te waarschuwen dat je bij aankoop ervan geen multimediaal spektakel hoeft te verwachten. Er wordt mij overigens verteld dat Nicci French vooral populair is bij vrouwen. Zo'n seksistische uitspraak zult u van mij niet gauw horen.

P.S. Excuses aan Jurgen, voor het langdurig uitblijven van zijn stukje; het volgende literair maaksel alhier zal zijn kop voeren.

Penalties — sorry: strafschoppen — trappen kunnen ze niet. Een nationaal elftal opstellen dat als ploeg speelt, wil ook nooit lukken. Een bondscoach die het een paar jaar uithoudt moet nog geboren worden en zij spelen in de lelijkste kleur die de voetbalvelden wereldwijd bevolken: oranje. De kaaskoppen.

Zet die kaaskoppen bij Barcelona aan het werk, of bij Milan, of bij Manchester, en ze spelen de sterren van het firmanent. Pure klasse. Laat ze uitkomen voor hun vaderland en ze bakken er niks van. Dan wil het nog niet lukken vanop de elf meterstip.

Gebrek aan ploegzin, heet het vaak. Onzin natuurlijk. Zet er een pornoster bij, en die ploeg loopt als een trein. Edgar doet het op zijn hondjes terwijl Patrick hem er vooraan elegant inschuift. De De Boertjes nemen haar broederlijk in de sandwich. Stam toont zich zijn naam waardig terwijl Reiziger zijn beurt afwacht: "Na jou, Boudewijn."
Teamspirit, toch?
Onze Rode Duivels zie ik 't zo meteen niet doen. Bart Goor en Sandy Martens nemen in 't beste geval mekaar, Sonck doet een flikflak en een saltootje, De Boeck wil maar niet op snelheid komen en Verheyen mist het gat wanneer hij ervoor staat.

Nee, klasse en ploeggeest, daar ligt het 'm dus niet bij het kaaskoppige elftal. Het zit 'm in dat oranje: foute kleur. Past niet bij een beekscheet als Bergkamp. Vloekt met zo'n roetzwarte Seedorf. Wie wil er nou passen naar een roodverbrande wittekop in een oranje shirt? En wie het toch kan opbrengen, wordt geconfronteerd met het fenomeen van kleurenshift: felle kleuren die dicht bij mekaar liggen, verschuiven ten opzichte van mekaar: 't is teveel voor ons oog. Het oog corrigeert dat door de vlakken ten opzichte van mekaar te verschuiven: zo lijkt het alsof die rode koppen al een halve meter verder zweven dan hun lijven eronder. Probeer dan nog maar 's een voorzet op het hoofd te schilderen.

Maak Oranje Geel en 't probleem is opgelost. WK finale gegarandeerd. Waarom dan precies geel? Omdat groengespikkelde kaaskoppen hun beste tijd gehad hebben, toch?

Ergernis: je rijdt op drukke steenweg, met een rijvak voor elke richting. Plots staat er een onverklaarbare file. Zeven auto's voor je zie je twee Marokkanen met het raam open een babbeltje slaan.

Ergernis: zelfde steenweg, een paar dagen later. Je rijdt aan de toegelaten maximumtraagheid op de bewuste hoofdweg. Een auto nadert vanuit een zijstraat, jij rijdt gezapig verder, je hebt immers voorrang. De auto gooit zich met gevaar voor eigen koetswerk op de weg, je stampt op je rempedaal, het ABS klopt alarmerend. De adrenaline ook. Je flitst met de lichten. De bestuurder van de andere auto steekt zijn middelvinger in de lucht en stopt. Zet zich in achteruit. Wanneer hij uiteindelijk doorrijdt, en je staat aan de volgende verkeerslichten, kijkt de Marokkaanse bestuurder je vuil aan: stap uit die auto, ik maak je kapot.

Ergernis: je wandelt door de wijk waar je bent opgegroeid. Een dertigtal Marokkanen met sjaals tot onder de ogen en kappen van trainingspakken over het hoofd checken of je OK bent. Zij beslissen of je doormag. Wanneer zij uiteindelijk plaats maken, loopt er nog gauw eentje voor je voeten. Een schuine blik laat je maar beter. Opzij gaan doe je best niet.

Ja, hoor ik u nu denken, dat overdrijft die Frédéric natuurlijk weer. Hij ziet dat natuurlijk allemaal heel selectief. Dat doen autochtonen toch ook de hele tijd?

Wel, het spijt mij. Dat zie ik dus niet. In de bovenstaande voorbeelden ben ik dan nog heel voorzichtig, het zijn voorvalletjes die ik in Mechelen bijna wekelijks meemaak. Het zijn bewust geen zware incidenten. Ik zou u eerstehands kunnen verhalen over een sigarettenwinkeltje vlak in de buurt dat drie keer is overvallen door Marokkanen. Over een roofmoord in de buurt. Over vuurwapenbezit. Ik probeer die nog te zien als uitzonderingen.

En hetgeen mij minstens zoveel ergert als die attitude, is dat je in de zogenaamd progressieve kringen niet hardop mag zeggen dat er een probleem is zonder verdacht te worden van fascistische sympathieën. Zeggen dat er iets scheelt met de houding van de meeste Marokkaanse jongeren in Mechelen, staat gelijk met je outen als Vlaams Blokker. Ik ken waarschijnlijk meer Marokkanen dan de meesten van die progressieven. Een Marokkaanse vrouw vanuit de ouderlijke buurt noemt mij haar zoon.

Deze zoon zegt hier en nu: er is een probleem in Mechelen. Al jaren. En het wordt erger. Wie dat niet ziet, heeft progressieve oogkleppen op.

Ik voelde de bui al hangen deze ochtend toen ik het nieuws hoorde. Bal misgeslagen. Zwaar. En sommige van mijn meest dierbare lezers sprongen meteen in het zadel om mij daarop te wijzen. Een première: Frédéric legt uit én verontschuldigt zich.

De feiten

De nieuwsfeiten zoals ik ze gisterennamiddag las op VRTNieuws.net, en later hoorde in Aktueel, rechtvaardigden gedeeltelijk mijn reactie. In beide bronnen liet men uitschijnen dat het ging om OCMW woningen die bestemd waren voor hulpbehoevenden die recht hebben op steun van het OCMW, sociale woningen dus. Het stukje vanop de VRT nieuwssite kan u nog steeds raadplegen, maar het is ondertusen wel geupdate; gisteren — de laatste keer dat ik het checkte was vlak voor de publicatie van mijn stukje — stonden de twee laatste paragrafen en het ondertiteltje er nog niet bij. Ook van de steun van Janssens was toen nog geen sprake. Wanneer u controleert, zal u zien dat de inhoud van de pagina gisterenavond gewijzigd werd om 23.54 uur. Ook in De Wandelgangen werden om zeven uur de feiten zoals ik ze op dat ogenblik kende, bevestigd. En voegde daar enkel aan toe dat Chantal Pauwels toch de steun van Janssens bleef behouden.

Polemiek

Wanneer de pen gescherpt wordt, is het om te steken. Punt — en hopelijk een gaatje. Politici zijn per definitie publieke figuren, en mogen mijns insziens ook hard aangepakt worden: zij vragen trouwens niet liever. Wanneer gevraagd of hij nooit te ver ging met zijn harde interviewstijl, zei Walter Zinzen ooit: "Ik ben blijkbaar niet hard genoeg. Er is nog geen enkele politicus die geweigerd heeft om bij mij in de studio te komen."
Daarnaast ben ik opgegroeid in sociale woningen. Ik verzeker u: mensen die onterecht aanspraak op zo'n woning, verdienen veel erger dan een snerend columnpje op een weblog.

Bovendien is het weinig interessant om die mensen aan te pakken waar u en ik allemaal van vinden dat zij verkeerd zitten. Aan de zoveelste Bush-bashing heb ik geen boodschap: de hele niet-amerikaanse wereld beseft stilaan dat hij het slechtste is dat de mensheid overkomen is sinds de zwarte builen pest. Zo vindt u hier ook geen stukjes over Meneer Dewinter. Kritisch zijn is naar mijn mening niet: zeggen dat Thatcher een paar honderdduizenden werklozen heeft gecreërd. Zij zou dat waarschijnlijk zelf zonder verpinken bevestigen. Kritisch zou in dat geval wel zijn: onderzoeken of de vakbonden zélf ook geen verantwoordelijkheid hebben gehad in die aantallen. Chez druppels trapt men geen open deuren in.

Vrouwen in de politiek

Ik geloof oprecht dat vrouwen in België evenveel kansen krijgen als mannen. Ik geloof ook dat discriminatie verkeerd is, en positieve discriminatie een contradictio in terminus. Minimumquota opleggen voor vrouwen op kieslijsten is zelfs fundamenteel ondemocratisch. Je zal maar mannelijk en competent zijn en opzij geschoven worden voor een vrouw, die erop moet voor het quotum.
Als ik verder zeg dat ik geen enkele competente vrouwelijke groene minister ken, meen ik dat. Wie daar een probleem mee heeft, hij noeme er mij een op. Dat ik vervolgens gisteren alle groene politica tout court incompetent noemde, is een brug te ver. Daarvoor verontschuldig ik mij. Bij deze.

Ik geloof bijvoorbeeld ook dat minister Daems zowat de minst begaafde minister van de naoorlogse Belgische geschiedenis is, maar daar is het moeilijker te veralgemenen: niet alle blauwe ministers zou ik onbekwaam durven noemen.

Excuses

Aan Chantal Pauwels hierbij mijn oprechte verontschuldigingen: mijn veroordeling was te snel, te agressief en gebaseerd op te weinig. Ik hoop dat zij de moed heeft om door te gaan na de zware aanvallen die zij gisteren heeft moeten verduren. Een steunbetuiging en een sorry van mijnentwege is mailsgewijs onderweg.

U, lezer

U heeft mij toch enigszins verrast, beste lezer. Soms denk ik dat het niet zoveel uitmaakt wat ik schrijf. U komt in behoorlijke getale naar hier, maar reageert maar met mondjesmaat. Op een koude winteravond denk ik wel eens dat u het vaak niet met mij eens bent, maar dat u het de moeite van het reageren niet waard vindt. U heeft mij een beetje van het tegendeel overtuigd: wij zijn het blijkbaar gewoon vaak eens. Een merkwaardige en niet onaangename vaststelling.

Daarvoor had ik u graag even bedankt.

Ooit schreef ik: Belg. Minister. Groen. Vrouw. Incompetenter dan die unieke combinatie word je niet. Dat is fout, ik betuig spijt. Het had moeten zijn: Belg. Politicus. Groen. Vrouw.

Met dank aan Chantal Pauwels voor het inzicht.

Het probleem is niet het gedachtengoed, daar is niet zoveel mis mee. Maar mijn wantrouwen tegenover mensen die hardop Grote Idealen voorstaan is groot: buiten Gandhi, Jezus C en Martin Luther K stellen ze altijd teleur. Mensen die Anders Gaan Leven voorstaan en ondertussen grof misbruik maken van sociale instellingen, het is erger dan ervoor uitkomen dat je voor het Vlaams Blok stemt. Het is trouwens de ziekte van de Antwerpse politiek: roepen dat je beter bent en er ondertussen alles aan doen om het tegendeel te bewijzen.

Als schepen in Antwerpen verdien je maandelijks 6508 € — exclusief extraatjes als onkosten voor kinderopvang etc.. In mijn sociale kringen heet zoiets een behoorlijk inkomen. Het OCMW is er voor de mensen die minder dan een behoorlijk inkomen hebben, mensen die het met ongeveer een tiende van zo'n inkomen moeten doen, grofweg het bestaansminimum. Mensen die een tikje meer hebben dan dat bestaansminimum, stuiten bij het OCMW meestal op een Njet.

Agalev schepen Chantal Pauwels kan bij het OCMW probleemloos een woning huren voor 140 € per maand. In een tijd dat er ellenlange wachtlijsten zijn voor sociale woningen. La Pauwels zelf heeft daar geen problemen mee, want er is geen wet die dat verbiedt. Nu heeft zij bedenktijd nodig om in overweging te nemen of zij zal opstappen. Als zij zal opstappen, is dat omdat de druk van haar partij te groot zal worden, niet omdat zijzelf gelooft dat dat nodig is.

Als Agalev voor progressief staat, doet u mij dan maar gerust een paar conservatieve zakken in het beleid.

Ik citeer even de VTM website:
"Sinds 1 september loopt op VTM een nieuw spraakmakend programma. In "Olivier de Rijke" worden vijftien vrouwelijke vrijgezellen tussen 20 en 30 jaar voorgesteld aan Olivier, een vrijgezel van 26 jaar. Aan de meisjes wordt verteld dat Olivier 32 miljoen Euro erfde, maar dat is een leugen."

Vat samen als: de beste televisie die ik in jaren gezien heb. Noemt u mij gerust een slecht karakter. Want groffer amusement dan dit moet dateren uit het tijdperk waarin men leeuwen met Christenen en ander gespuis placht te voeden.

Olivier, in het dagelijkse leven een eenvoudige wegenwerker in alle betekenissen van het woord, wordt in een kasteel aan de Loire gedropt. Dat is dan: zijn buitenverblijfje. Porsche voor de deur, butler erachter. Kers op de taart: vijftien paarrijpe dames waaruit hij zijn bruid dient te kiezen. U krijgt het beeld wel zo'n beetje.

Maar met dat beeld heeft u het geluid nog niet, en dat is de halve pret. Beeldt u zich hiervoor bijvoorbeeld Olivier in, gezeten in een restaurantje. In het Antwerps dat tegenwoordig alleen nog aan de Seefhoek gebezigd wordt: "Waajn, joa, goej vroâg, wa moete kik nâ gôn kieze? Der stôt ier zoeveujl oep die koart."
Waarop de ober hem beleefd de eetkaart uit handen neemt, en hem de wijnkaart overhandigt... Voor mij moeten ze dan even onderbreken met een reclameblok, want ik lig dan vijf minuten uit mijn zetel van het lachen. Bij de tafelgenotes van dat moment — een van de kandidaat-dames, haar moeder en haar zus — wekt zo'n scène geen argwaan.

Maar de nietsvermoedende wentelteefjes zijn al zo'n natuurtalenten als Olivier zelf. "Ja, dat geld is plezant natuurlijk, maar Olivier is daar toch heel gewoon onder gebleven." En: "Hij is toch wel knap, en sportief ook, dat vind ik echt belangrijk in een man." In de plaatselijke discotheek hadden ze een knappe, sportieve man van dat kaliber al tien keer wandelen gestuurd.
Een van die herten kon er vorige week niet bij dat iemand er graten in zag dat zij op het thuisfront nog een vriendje had achtergelaten. "Djiezus, waar gij een spel van maakt!"

Vandaag was de voorlaatste aflevering. Van de drie dames werden naaste familieleden uitgenodigd. Van ouderlijke wijsheid, laat staan een gezonde dosis argwaan, geen spoor, zelfs niet wanneer Olivier zo meteen en daarna ook niet kan zeggen in welk dorp zij zich nu bevinden. De moeder van een kippetje pleegt zelf een kwinkslag: "Zeg Olivier, ge weet toch waarom kabouterkes lachen wanneer ze in het gras staan te voetballen he? Awel, omdat dat gras kriebelt aan hun (sic) toverballekes." Op slag krijg ik dan toch een tikje medelijden met de dochter. Sociologen noemen dat 'nurture' dacht ik: je kan, meer dan een eeuw socialisme ten spijt, nog altijd in de verkeerde wieg geboren worden.

Volgende week is de grote finale. Olivier zal dan aan de laatste dame van zijn keuze moeten diets maken dat hij niet Olivier de Euromultimiljonair is, maar Olivier de Wegenwerker. Ons werd al een sneak gegund. Hij zal zijn betoog beginnen met: "Dan is er nog een klaajn dîngeske dâ maaj vàn et hart moet..."

Behoudens het uitbreken van Wereldoorlog III, treft u mij twee uur op voorhand en nog lang nadien achter de buis aan. Zelden zal ons zo'n blik gegund worden op het donkerste van de mens. En dat kan dus onwaarschijnlijk hilarisch zijn.

Arme, arme Olivier.

Ooit al van Double U gehoord? Neen? Logisch: draak van een weblog, de inspanning van het klikken niet waard. Ware het niet dat het ettertje erachter er een bijzonder irritante gewoonte op nahoudt.

Copy. Paste.

Dat noemt hij dan: zijn weblog.

Natuurlijk lenen wij voortdurend bij mekaar. Soms stoot ik op een ander weblog ergens op een linkje waarvan ik denk: leuk voor een 'Fredscape van de dag'. Ik copieer de link, schrijf er mijn eigen tekstje bij, en vermeld waar ik de link gevonden heb. Thx zeggen we dan, of Via, dankuwel, en misschien krijgt jouw weblog dan ook nog wat bezoekers van mij erbij. Iedereen gelukkig.

Wat webloggers niet doen, is de hele tekst klakkeloos overnemen, geen dankjewel zeggen. Doen alsof zij het zelf geschreven hebben.

Niemand betaalt ons voor ons log. Integendeel: de meeste van ons investeren er een hoop tijd en energie in. Sommigen betalen dure providers om hun weblog in de ether te houden. Wij hopen dat u er wat aan heeft. Wij hopen enkel om een klein applausje op zijn tijd. En wij eisen dat u ons het krediet geeft dat ons toekomt.

Dubbel Ettertje vindt dus van niet. Copieert een volledig stukje van Joeri, zonder bronvermelding. Van Pol, idem dito. Van Bart Vandamme, van De Blonde Blogger, JNNK... (kijk bij de reacties onder het stukje plagiaat bij Joeri voor de links). Wanneer hij erop wordt gewezen in zijn reactietooltje, houdt meneer zich van de domme — kost hem waarschijnlijk niet eens zoveel moeite.

Double U. U - U: de schreeuw van de chimpansee. Het geluid van de naäper. Ligt ook al met de billen bloot, die aap: wat let u om hem de spanking te geven waar hij zo hard om vraagt? Dubbele portie graag, daar houdt het ettertje van.

Update: Ondertussen heeft het ettertje zijn reactiemogelijkheid van zijn website gehaald. Ook zijn emailadres. Laat het de pret niet bederven: u kan het etterig aapje nog steeds bereiken op info@wpvd.be.tf.

Update II: de naam van het ettertje is Dirk Vanoirbeek, woonachtig in Sint Truiden. GSM nr: 0476/64.14.94. Met dank aan speurneus Bart Vandamme.

Natuurlijk is er Bert Anciaux
Overal dertig per uur!
Mister Michel die levert wapens
Aan al wie ervoor betaalt
Aan geld kleeft er toch steeds een geurtje
Maar wie het heeft die ruikt het niet
Fiscale amnestie zullen wij verlenen

Maar een Balkenende hebben wij nog niet

Natuurlijk hebben wij de Bruine Blokkers
Al wat kleur heeft muß kapot
En de tsjeven blijven ons verbazen
Afzien hoort erbij begot
Euthanasie ze zijn ertegen
Ook al is men ongeneeslijk ziek
Christelijk leed valt niet te verwoorden

Maar een Balkenende hebben wij nog niet

En al die steden die te vol zijn
Met asielzoekers van overal
Onze grenzen hermetisch gesloten
Iemand die helpt, vergeet het maar
De koningskinderen onaantastbaar
Hen beboeten kan toch niet
Er is justitie die hen spaart maar

Een Balkenende hebben wij nog niet

Natuurlijk zijn we nog integer
Zonder het lef om Jood te zijn
Zelfs elegant zijn als een neger
Kunnen we niet; we zijn zo klein
En al die mensen, onze broeders
Zo zou het eigenlijk moeten zijn

Vlaanderen: een dorp. Vlaanderen 2016: het Olympisch dorp. Tenminste, als het aan Bart Somers ligt. Maar maakt u zich nog niet teveel zorgen, wij in Mechelen, wij kennen ons Bartje. Laat mij de tegenstanders geruststellen: de Spelen zijn nog niet hier.

Bartje Somers is de 'open debat cultuur' in eigen persoon. U kent die 'cultuur': vroeger werd binnenskamers in overleg een regeringsstandpunt bepaald. Nu bel je als politicus eerst een cameraploeg op, en wanneer de tape loopt, ga je ruziemaken. Daarna, wanneer de camera's weg zijn, komt het kernkbabinet bij mekaar en die beslissen gewoon wat er gaat gebeuren. U weet wel: democratie.

Somers is ongekroond kampioen in die discipline. Open Debatter Avant la lettre. Andere politici bakkeleien hooguit binnen de eigen regering, een enkeling maakt al 's ruzie met partijgenoten. Bartje is nog veel straffer: hij is het vaak oneens met zichzelf.

Herinner u een dag voor de laatste verkiezingen. Bart Somers resoluut: "Wat er ook gebeurt, ik blijf burgemeester van Mechelen."
Nog geen week en een pak voorkeurstemmen erna: "Ik neem mijn verantwoordelijkheid op als minister president van Vlaanderen." Exit burgmeester Somers. Sindsdien heeft Mechelen er geen last meer van. Sindsdien lijdt heel Vlaanderen eronder.

Partijpolitiek gezien idem dito. Eerst nog bij de Volksunie. In de Zevende Dag spectaculair oppositie voeren: de rug toekeren naar huidig premier Verhofstadt. Later overstappen naar de partij van diezelfde Verhofstadt. Nog later zijn woordvoerder worden. Nu het derde belangrijkste postje binnen die partij krijgen.

Neen, die Olympische Spelen zijn nog niet hier. Wachten tot 2016 is in politieke termen een beetje hetzelfde als een marathon uitlopen. En daar heeft Bartje noch de fysiek, noch de lange adem voor. Bartje is meer een hordeloper en een hoogspringer. Huppelt van horde naar horde. En legt de lat hoog voor zichzelf. Net hoog genoeg om eronder door te kunnen lopen.

Net gezien op 'Blokken', het kwisprogrammaatje dat men op TV1 pleegt rond deze tijd. Presentator van dienst: de immer olijke Ben Crabbé. Kandidaten van dienst: twee Vlamingen waarvan men op voorhand met zekerheid heeft vastgesteld dat zij niet beschikken over een meetbaar IQ.

Vraag van dienst — ik verzin het niet: "Welk getal ligt het dichtst bij 150: tweehonderd of negentig?" Na een diepe frons en een zucht gokt de kandidaat het juiste antwoord.

Een mens denkt dan: gelukkig laten ze dit niet in prime time op het scherm los.

Een mens denkt dan verkeerd.

Zondagavond immers wordt ons op de openbare zender de eega van Crabbé door de strot gedouwd, in het kader van Flikken. Ik verdraag het programma nog het best vanop een ander verdiep, met de deur gesloten, zodat ik la Andrea tenminste niet hoor overacten. Ik beeld mij dan wel 's een bedscène ten huize Crabbé in: Ben vraagt zich hardop af welk getal er op 68 volgt, Andrea faket daarbij een orgasme waarvan de buurman hoort dat het overgeacteerd is.

Op de sportdienst is het hek al helemaal van de dam. Frank Raes domineert nu op zijn eentje de sportdienst. Nu moet je Raes wel nageven: hij faket tenminste nooit een orgasme. Telkens hij een vage reflectie van zichzelf ontwaart (in maatpak met krijtstreep én de permanent met geblondeerde haar) krijgt hij een spontane zaadlozing, een echte. De enige grotere narcist dan Raes op deze planeet is Carl Huybrechts, het tweede anker van de sportdienst. Ik vermoed dat die twee het in de shminkkamer nooit over voetbal hebben, anders zouden ze er toch iets over moeten weten. Geef die twee clowns een lifestyle magazine in Menzo of zo, maar pak de sportdienst uit hun gemanicuurde handjes! Pelllleeeeasssseee.

Canvas in het algemeen en de Nieuwsdienst, dat zijn de laatste bastillons van de openbare omroep. Voor de rest prijs ik mij gelukkig dat ik nu kabel heb, en dat mag verbazen.

Er zijn zo van die vragen die niet gesteld dienen te worden.
"Is het waar dat u homo bent?" aan Luc Appermont: de overbodige vraag.
De therapeutische vraag: "Heeft u die vaak, die dromen met die witte onthoofde zeehond-babietjes?"
Aan iemand die bijkomt in het ziekenhuis na een mislukte zelfmoordpoging, er blind van is geworden: "Zelfs dàt schijnt je niet te lukken he?" De confronterende vraag.
"Waar denk je nu aan?" na een kwartier ongebreidelde seks: de overmoedige vraag.
"Klopt het dat kickboksers ondermaats geschapen zijn?", aan de zwarte wereldkampioen bij de superzwaargewichten: de suicidale vraag.

Voeg daar nog aan toe, alle vragen die beginnen met: "Je vindt 't toch niet erg dat", "Het stoort toch niet dat","Sinds jij vandaag toch niets omhanden hebt, vroeg ik me af of..."
Het wordt steevast erg gevonden, het stoort geheid en er is altijd iets te doen, al betekent dat dan staren naar de herhalingen van het weerbericht.

Maar de vraag der vragen die nooit gesteld had mogen worden, was toen George senior op een dooie zondagnamiddag in 1945 aan Barbara vroeg: "Honey, what would you think about some fresh cattle in the cradle?"

"Just do it!" sprak ze, haar tijd ver vooruit.

Aanleiding voor onderstaand stukje vindt u bij Freek.

Of de borsten van ons aller Veroniekje nu echt zijn of daarentegen elegant verpakte silliconenhouders, laat ik in het midden. Kenners weten dat alleen het betasten van de bewuste klieren daarover uitsluitsel geven. Als er ooit een onschuldige hand aangeduid dient te worden, stel ik mij bij deze dan ook kandidaat: chez {druppels} draagt men de waarheid hoog in het vaandel.

Wat nu al onomstotelijk vastligt, is dat La Cock blijkbaar een bedenkelijke smaak heeft wat mannen aangaat — ik ga er gemakkelijkheidshalve vanuit dat Véronique ook op de hoogte is van de relatie. Al moet het vriendje van blijkbaar wel op het web op zoek gaan wanneer hij de ex-miss naakt wil zien. Bon, ieder huisje zijn kruisje denk ik dan maar.

Wat de silliconen aangaat, vraag ik mij eerder af of het vriendje die substantie heeft laten inspuiten waar u en ik onze hersens huisvesten. Meneer wil bijvoorbeeld de CCU van de federale politie inschakelen om alzo te voorkomen dat de monokini foto's van Miss Cock nog op het Internet te vinden zouden zijn. Dat terwijl iedere Belg met een emailadres de foto's al tot vervelens toe uit zijn inbox heeft moeten verwijderen. Het vriendje houdt zich ook onledig (nuja, matter of speaking: met die silliconen is hij nooit écht ledig, tenzij die zakjes beginnen lekken) met het afdreigen van een blog dat negen maanden geleden een postje plaatste met de foto's. Dat het mailtje ook nog een knoert van een spelfout bevat, maakt de silliconentheorie alleen nog maar aannemelijker.

Maar ook hier kunnen wij alleen maar speculeren: het betasten volstaat in deze uiteraard niet. Neen: hiervoor moet met geweld op de schedel van het betwiste sujet worden ingebeukt. Ook voor dit onderzoek vindt u in mij een vrijwilliger.

Elke regering heeft zijn kip zonder kop nodig, zo leert ons de geschiedenis van de hedendaagse Belgische politiek. Onze voorspelling: deze keer wordt het Els Van Weert.

Kakelleeeuuu!

U herinnert het zich waarschijnlijk nog: vorige week was België even de Far West. E40, even voorbij Gent, spitsuur. In de file stapt een gewonde vrouw uit een wagen en zet het op een lopen. De bestuurder van de wagen stapt ook uit, loopt haar achterna uit en schiet vijf kogels af. Vier van die kogels treffen de vrouw. De vrouw draait zich nog eenmaal om en de man schiet van vlakbij een laatste keer, vol in haar aangezicht. Na het laatste schot is de identificatie van de vrouw onmogelijk.

Bon. Ik weet niet hoe het met u zit, maar daar word ik even stil van. Die vrouw ook, denkt u nu even, maar dat is dan ook even bezijdens de kwestie.

Een mens als Van Weert daarentegen begint op zo'n moment te kakelen dat het een lieve lust is. Die gaat dan even scoren. "Ah ja, ziet u nu wel, de dader had wapens in huis. En had de dader geen wapens in huis gehad, was die moord niet gebeurd!"
Tok. Pikt even een wormpje van de grond. Raaskalt dan verder: "Met mijn voorstel over de wapenwet had dit drama nooit plaatsgevonden."
Het ei is eruitgeperst. Maar een schoon kuikentje gaat er niet van komen.

Het ei van Van Weert vertoont namelijk barsten.

Gaat u even met mij de feiten na: de man stopt op een autosnelweg. Futiel in het licht van de feiten die erop volgen, maar wel een zware verkeersovertreding. De man loopt op de autostrade: ook verboden. De man heeft een wapen in de hand, en gaat dit duidelijk niet gebruiken voor 'sport'- of jachtdoeleinden. Overtreding nummer drie. De man vuurt het wapen af, met gevaar voor omstanders en met de bedoeling iemand te vermoorden: een jurist vult waarschijnlijk een boek met het aantal wetten dat de man op dat moment aan zijn laars lapt. De man herhaalt dat veelvoud aan zware misdaden zes keer. En als kers op de kaars pleegt de man vluchtmisdrijf.

Nu vraag ik u: denkt u dat zo'n man bij de eerste de beste verstrenging van de wapenwet spontaan het plaatselijk politiekantoor binnenstapt om zijn geweren — de recherche vond er zes bij hem thuis — te gaan afgeven? Doorwrocht van spijt en wroeging? Sure thing. En die dag ook vullen alle Belgen hun belastingaangifte naar eer en geweten in.

Mijn koninkrijk aan een politicus die erin slaagt de bestaande wetten te doen naleven. En levenslange verbanning naar het kiekenkot voor een politica die goedkoop wil scoren op een gruwelijke moord.

Ingepakt, opgerold en terug het bos ingestuurd: de Groenen hebben zondag slaag gekregen. Bashing, het modewoordje van de laatste dagen, zou volgens de Groenen aan de grond hebben gelegen van de nooit geziene nederlaag.

Geysels en de zijnen zijn overigens niet gebasht, zij zijn massaal gegangbangd. Iedereen had wel een kwaad woord over voor de Groenen: onbetrouwbaar, regelneven, onbekwaam,... In Antwerpen zeggen ze dan: "Behalve tram zeven is iedereen d'r over geweest."

Klein broertje uitlachen met zijn snottebel om te verbergen dat je zelf met de broek op de enkels staat, het is een beproefde en schandelijke strategie.
Maar of die gangbang nu de echte reden is voor het verlies van Agalev? Nah. Als die vlieger opging, zou het Vlaams Blok al enkele decennia begraven zijn.

All hail! Want uw dienaar, of tenminste zijn log, staat in Clickx! Wie dacht dat daarvoor ten huize {druppels} een paar flesjes champagne werden gekraakt: vergeet het maar. De Dom Pérignon blijft nog even koud in de koelkast.

Ik vind niks aan Clicxk.

"Alles over computer & internet", voert het blad als slogan. Lijkt wel een koopje voor 2,75 €. Een Clickx lezen en je bent op slag internet en zelfs heus computer guru. Universeel en Tot Het Eind Der Tijden. Het blad leert ons voorts op de cover dat Weblogs een nieuwe hype zijn. Fijn om weten dat de redactie zo kort op de bal speelt: de term weblogs zou volgens het artikel zelf voor het eerst in 1997 gebezigd zijn.

Het stuk, vier pagina's lang (misschien moet ik gewag maken van een heus dossier?), is slordig en onvolledig. "Webloggers posten dagelijks berichtjes op hun website". Goed dat zij het zeggen: ik moest dus maar 's wat vaker gaan posten of {druppels} is niet langer een weblog. Nog zo eentje: "Weblogs bereikten voor de fusie van Blogger.com en Google nooit het grote publiek." Ah nee? Kijkcijferkanon Retecool haalt twintig duizend unieke bezoekers per dag, met een uitschieter van meer dan honderd duizend. Noem mij een handvol commerciële sites in het Nederlands taalgebied die beter doen. Ronduit grof is de alinea over dit log, niet om de inhoud, wel omdat zij bijna rechtstreeks gecopieerd is van een stukje over weblogs op internetjournalistiek.be. "Halfbakken research [...] wordt onmiddellijk onderuit gehaald door de bloggers," lees ik in het stuk. Dat klopt dan weer wel.

In een ander artikel uit hetzelfde nummer wordt uitgelegd hoe je in een uur een website maakt voor een geboorte. Ik ben professioneel webdesigner sinds 1996 en heb er ooit eentje gemaakt: het heeft mij enkele dagen van bloed, zweet en tranen gekost. Misschien moet ik daar mijn conclusies maar 's uit trekken en van beroep veranderen. Een carrière in de internetjournalistiek lijkt me wel iets: er heerst daar een beetje bloedarmoede.

Ik beken: ik heb altijd al moeite gehad met etiquette. Het nut van mes en vork kan ik vatten, u hoort me niet praten met een volle mond en doorgaans flatuleer ik niet aan tafel.
Maar waarom bijvoorbeeld ellebogen niet op tafel mogen rusten tijdens het eten, heeft niemand mij ooit aan het verstand kunnen brengen.

Dacht ik al dat de dagdagelijkse etiquette absurd is, leer ik tegenwoordig dat er zoiets bestaat als oorlogsetiquette. Quoi? U hoort het goed: gemanierd oorlogvoeren, het kan. Kijk, ik hoor het dan in Keulen donderen, of in Bagdad zo 't u belieft. Noem mij raar: ik vind het dus hoogst onbeleefd als iemand mij probeert dood te maken.

Er bestaan blijkbaar documenten die voorschrijven wat je mag en niet mag doen tijdens een oorlog. Het Verdrag van Genève zou onder andere voorschrijven dat je de privacy van de krijgsgevangenen moet respecteren. Leve die Conventie, denk je dan maar. Je mag geëxecuteerd worden, maar niet op TV getoond. Ga je dan spontaan een vreugdedansje uitvoeren als krijgsgevangene?

Een ander regeltje specifieert naar het schijnt dat je niet op parachutisten mag schieten zolang ze niet geland zijn. Lijkt me lekker: wetende dat die parachutist jou onder vuur neemt zodra hij vaste grond onder de voeten heeft. Maar een beleefd soldaat wacht dus af. Tussen de echte gentlemen ontspint zich ook nog even een beleefd praatje.
«Goeiedag, mijnheer de parachutist, stoort het dat ik even opzoek in de pocketversie van het Verdrag van Genève of ik u meteen mag doorzeven?»
«Helemaal niet, mijn beste. Ondertussen vouw ik toch even mijn parachute bij mekaar?»
«Uitstekend idee! Had u ondertussen koffie gewild?»
«Erg aardig van u, het is tenslotte een beetje koud voor de tijd van het jaar. Nauwelijks weer om uit zo'n vliegtuig te springen. Graag dus.»
«Melk? Suiker?»
«Zwart graag.»
«Alstublieft. Ah, ik lees hier ondertussen net dat ik niet moet wachten tot u klaar bent met de parachute. Maar drinkt u eerst rustig die koffie hoor, wij zijn tenslotte geen barbaren he.»
«In orde, u ruimt mij wel op nadat u mij opgeruimd heeft? Anders is het hier zo'n vies rommeltje.»

Uiteindelijk zijn we nog altijd rechtoplopende apen, klaar om mekaar de hersens in te slaan voor een betere plaats in de grot of een stukje eten. Evolutie is dan dat we dat stukje met onze ellebogen van tafel opeten.

"Geachte heer DE VRIES,

Uw koelkast heeft zopas haar laatste frisse adem uitgeblazen. Zaterdag bent u van plan om eens naar hartelust te gaan winkelen. Volgende maand zegt uw dochter officieel vaarwel tegen haar vrijgezellenleven. En een weekje vakantie onder de zon, daar zou u ook geen neen tegen zeggen."

U begrijpt: met deze direct mailing — verzonden door mijn eigen bank nota bene — voel ik me als kinderloze ongetrouwde dertiger die een bloedhekel heeft aan winkelen (al helemaal op een zaterdag) en in het bezit van een perfect functionnerende koelkast natuurlijk bijzonder aangesproken.

Verwonderlijk hoeft dat natuurlijk niet te zijn: marketeers zijn een beetje would-be militairen. Achter elk marketingplan schuilt een heuse strategie, een doelgroep heet in het jargon algauw een target, bij een target dat bereikt wordt spreken we van een hit. Deze mailing is dan waarschijnlijk het equivalent van de raketten die op de markten in Bagdad en Kasjmir zijn gevallen: collateral damage.

Humo vat deze week België samen op een cover: Eddy Wally en zijn vrouw klein en links vanonder, Dutroux en zijn épouse groot en rechts vanboven. De Clerck en De Gucht maken het plaatje àf.

Nergens blinken wij zo in uit als in het aanbidden van middelmaat. Of net daaronder.

De huidige generatie politici — zowel de regerende als de oppositie — is ofwel kleurloos ofwel schitterend in zijn klungeligheid. CD&V Stefaan De Clerck is zelfs beiden tegelijk. Onze premier heeft evenveel uitstraling als een bordveger. Het doet je met weemoed denken aan de tandem Dehaene-Tobback, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Politiek in België s een kermiskoers op een druilerige zondagnamiddag.

En dan zijn er onze Spelen. Toppunt van entertainment is hier Eddy Wally. Geen dEUS, geen Luc De Vos en geen Stijn Meuris of Flip Kowlier, godbetert: zelfs geen Raymond die daar tegenop kan! Ga maar na: uw kleine nichtje kent hem. Haar grote grunge-minnende broer kent hem en uw grootmoeder heeft hem misschien al 's live Chérie zien brengen! Hij is onderdeel van Belg-zijn: hij wordt er met de pap ingelepeld. «Die rare meneer is Eddy Wally! Wanneer hij op TV komt, moet je lachen, want hij is de belachelijkste man van het land! Maar je moet wel zijn naam onthouden.»
Meestal dient dan het slabbetje van de arme peuter gereinigd.

En dan is er de man die in zijn eentje België op de wereldkaart heeft gezet: Marc Dutroux. Eerst met zijn gruweldaden (wanneer ik het dossiertje over Madame Dutroux lees, voel ik plots wel wat voor de doodstraf. Voor hem én voor haar, laten we ook maar 's een senaatscommissie samenstellen om te onderzoeken of martelen ethisch verantwoord is), later met zijn spectaculaire ontsnapping. Want bij onze politie en ons gerechterlijk apparaat is middelmaat zelfs een nobel streven.

Geen land dat zoveel aanspraak maakt op een patent voor middelmatigheid. In- en intriest België.

Humocovers bekijken kan ernstige gevolgen hebben.

Timing is alles in het leven. Vandaar dat de Golfoorlog, the Sequel (critici zeggen nu al: slechter dan de eerste) pas na het weekend in première gaat. Want ook soldaten en wereldleiders vieren morgen Valentijn.

Alles is al eens gezegd: daar moeten we vanuit gaan. En erger nog: het meeste is vaak al beter verwoord dan u en ik het kunnen verzinnen. Zo stond ik enkele weken geleden nog even in mijn tuin naar de nachtelijke hemel te turen, en stelde tijdens het roken aldaar vast dat er iets fundamenteel fout zat met de baan van de sterren en de planeten. Tegen de tijd dat ik de sigaret uitdoofde was ik tot de voor de hand liggende conclusie gekomen dat er een tiende planeet in ons zonnestelsel moest zijn. 'Morgen een stukje over posten', dacht ik toen nog. En wat was er de volgende dag op het nieuws: de ontdekking van een nieuwe planeet binnen ons zonnestelsel!

Er dan een stukje aan wijden staat zo lullig dat ik er toen wijselijk van afzag. Maar goed, ik mocht er dan met geen woord over gerept hebben, die planeet hield mij toch nog bezig. Het toeval wil dat mij wat later het nieuws bereikte dat een Columbia vlucht gelanceerd was. Kort daarna leerde ik dat er twee vrouwen aan boord waren en berekende tijdens de koffie de deviantiefaktor die dat met zich meebrengt op het geplande traject: iedereen weet hoe moeizaam de relatie tussen vrouwen en kaartlezen verloopt.

Zonde van de tijd, zo bleek, want pas later leerde ik dat er ook een Israeliër aan boord was van de Columbia (het is algemeen geweten dat Amerikanen ten zeerste verschillen ten opzichte van andere aardbewoners wat betreft hun invloed op rakettenbewegingen). Een beetje verveeld tijdens een telefoonconversatie bracht ik ook deze invloed in rekening en kwam tot de vaststelling dat:

• als de nieuwe planeet een massa zou hebben die minstens vijftig keer die van de aarde en maximaal zeven en een halve keer die van Jupiter was
• en als een van de twee aanwezige vrouwen in de derde dag van haar maanstonden zou zijn
• en als de Israeliër tijdens de missie had gestemd op de Arbeiderspartij
• en als de GPS aan boord van de shuttle bovendien uitgerust was met een Intel processor met serienummer tussen AX-3512328 en AX-3512364

de vlucht onherroepelijk zou exploderen bij de landing op een hoogte van om en bij de 62100 meter...

Ik weet het natuurlijk ook: dit nieuws is u ondertussen reeds uitgebreid ter ore gekomen. Als excuus om dit stukje alsnog te plaatsten, wil ik toch even aanhalen dat moreel gezien ik en niemand anders aanspraak maak om de tiende planeet een naam te geven. Planeet Druppels heeft het spreekwoordelijke haar gescheeld. Grootmoedig laat ik de eer aan de wetenschappers die het voor mij wereldkundig maakten. In ruil vraag ik u enkel deze kleine buitensporigheid van mijn ego toe te staan.

Integratie in Nederland werkt! Getuige daarvan is Ertan, die niet alleen de Nederlandse taal behoorlijk machtig is, maar ook een heus weblog voert en nu al vaste waarde Nico Dijkshoorn naar de kroon steekt. In zijn laatste stukje schrijft Ertan dan ook een ondubbelzinnig eerbetoon aan Dijkshoorn. Geniet u hieronder even mee van deze coup.

[Gevoelige lezertjes stoppen hier, u daarentegen klikt gewoon de link hieronder]

Roken en smoren zijn hot op de politieke agenda's! We hadden al het geval Fancorchamps gehad: het Formule 1 circus doet dit jaar België niet aan omdat ons land tabaksreclame verbiedt. Door de discussie daarover komt het nooit meer echt goed tussen de franstalige socialisten en hun groene coalitiepartners. En nu is er weer onenigheid tussen de groenen en de liberalen over de nieuwe drugswet.

Hot or not, de rel over Francorchamps liet mij koud. Ik vind niet dat we heiliger moeten zijn dan de paus en met onze wetgeving moeten voorlopen op Europa. Maar ik vind ook niet dat een regering moet zwichten voor de druk van miljardair Ecclestone. Als de man een echte raceliefhebber was, kwam de F1 naar hier: Francorchamps is een van de mooiste circuits ter wereld. In andere landen, waar dat verbod ook al in voegen is, kunnen Schumacher en de zijnen trouwens wel hun kunstjes vertonen.

Neen, geef mij maar het debat rond de nieuwe drugswet. Volgens de groenen gedoogt die meer dan de huidige. Volgens de VLD is diezelfde wet strenger. En de CD & V vindt dat de regering ons rook voor de ogen blaast: zij zeggen dat er met de nieuwe wet niets verandert aan de praktijk. Een wet, drie interpretaties... 't is maar hoe je het aan de achterban verkoopt. En straks maar weer klagen dat justitie niet rechtvaardig vonnist, of dat de politie haar prioriteiten niet juist heeft.

Als roker ben ik zo zoetjesaan gewoon op de rand van de criminaliteit te leven. In elke kroeg is er tegenwoordig een niet rokerszone. U herkent ze makkelijk: het zijn de lege tafeltjes. Als ik zin heb om te zitten, en er is nergens anders plaats, zet ik mij daar neer. Als ik dan zin heb in een sigaret, steek ik ze ook daar op. De lege tafeltjes naast mij hebben nog nooit geklaagd over hinder. Maar ik weet wel dat ik op dat moment in overtreding ben en een fikse boete riskeer.

Voor smoorders wordt er met de nieuwe wet een rookgordijn opgetrokken. Je mag wel privé gebruiken, maar je ziet beter maar dat er geen minderjarigen in de buurt zijn. Zelfs niet op een andere verdieping! Je zal op je appartementje maar 's een jointje willen opsteken en eerst alle buren even bellen om te horen of zij daar niet een minderjarige hebben rondlopen. En dan is er nog de hoeveelheid: vroeger was je een dealer als je met meer dan 50 gram cannabis op zak liep. Nu word je nog enkel met 'een uiterst geringe hoeveelheid' als gebruiker bestempeld. Duidelijkheid troef... Wat was de ontwerper van die tekst door zijn neus aan het jagen toen hij die regels bij mekaar pende?

Vast staat alleszins dat groen, blauw en rood maar 's beter de vredespijp zouden opsteken, wilen ze hun termijn nog uitzingen. Ik overweeg ondertussen ernstig om maar 's over te stappen naar sigaren: tegen de huidige sigarettenprijzen kunnen er wel een paar Havanna's per week af, dacht ik zo. Bezorgt u mij ondertussen het nummer van Lewinsky?

Màrquez doet het voortdurend sinds zijn Nobelprijs. Claus doet het af en toe in loze verwachting van zijn Nobelprijs. En Boontje deed het nog voorbij de illusie van de Nobelprijs. En nu doet zelfs logfenomeen Mike het, zonder aanspraak te kunnen maken op wat voor prijs dan ook!

Maar ik vertik het. Geen geheid woord erover. Heiligschennis! Het laatste vijgeblad.

Kijk, wat mij betreft: alles moet kunnen mogen. Voor mijn part schrijft u over uw dwangmatige obsessie met hoogzwangere vrouwen die op het toilet zitten. Post u een stukje over de braakselresten die u op uw hoofdkussen aantrof deze ochtend. Of zingt u daarentegen de lofzang van uw homerische daden tussen de lakens met een Playboy model. Of drie. U schrijft maar! Wat u ook maar belieft! Alles mag.

Maar u heeft het niet over het L-woord!

Besef: elke keer u het L-woord zegt of schrijft, doet u af aan de kracht en de heerlijkheid ervan. U bent dan de papa in het meligere Amerikaanse feuilleton. Papa vertrekt daar steevast naar het werk en gaat nog even langs de slaapkamers van zijn schattige kindertjes. Hij aait hen over de bol en zegt dan dat hij hun L-woordt. En dan worden die kindertjes geheid en in close-up wakker met de allerbetoverendste glimlach en ze antwoorden dan zachtjes dat ze hem ook wel L-woorden, die paps van hun. Dat is dan het moment waarop ik de aandrang voel om de vinger in de keel steken.

Laten we 't daarom op een akkoordje gooien: of u wint de Nobelprijs voor literatuur of u zweert plechtig het publiek gebruik van het woord af. Goed? Dan beschouwen we dat vanaf nu als afgesproken. U heeft nog wel andere duivels te geselen dacht ik zo.

We hadden al Big Brother gehad: u weet wel, een hoopje nobody's zitten in een zetel, roken aan de lopende band en zeuren wat tegen mekaar aan. Okkasioneel wordt er gemasturbeerd of bespringt een bewoner van Het Huis een andere bewoner van Het Huis, zo wordt mij verteld. Ik heb alleen het roken en het zeuren gezien. In TV-land is zoiets een hit.

Een ander fenomeen zijn de Pfaffs. Daar mag ik wél graag naar kijken als ik de kans heb. Jean-Marie en Sam Gooris werken regelmatig op mijn lachspieren, vooral op de ogenblikken dat dat niet hun bedoeling is. Jean-Marie tikt met zijn rechtervoet de doelpaal aan en schreeuwt het zowat uit van de pijn: "Dat is ne volle picket godverdomme!" Of Sammeke gaat zijn hond terugbrengen naar de man van wie hij hem gekocht heeft, want "dat beest schijt het kot hier onder." En keert met de staart tussen de poten terug, Sammeke dus, niet de hond. Want met hem, de hond dus, niet Sammeke, is er niks mis. Noem het gerust een afwijking, maar daar kan ik mij erg vrolijk om maken.

Maar het hoogtepunt van de hedendaagse TV tot dusver is ongetwijfeld Idool. Een uur lang ben je als kijker getuige van een hoop absolute non-talenten die zich komen aanbieden voor de jury. En voor een miljoen kijkers. Op een enkele uitzondering na zijn de kandidaten niet eens in staat een geluid te produceren dat op zingen gelijkt. Sommigen moeten de tekst nog lezen terwijl zij hun nummertje opvoeren. En wanneer zij niet weerhouden worden volgen de traantjes, of erger nog: de verontwaardiging. "Dat is dan uw mening, ik weet dat ik het kan en ze zeggen mij allemaal dat ik talent heb!" Vlam! Deur dicht.

Het doet je afvragen wie ze en allemaal zijn. Klasgenootjes met een slecht karakter die hen zeggen: "Hey, jij moet meedoen met Idool! Met jouw talent!" En die het dan achter de hoek staan uit te proesten: "Stel je voor dat zij écht meedoet!"
En ik kan mij niet ontdoen van de vraag waar de ouders van zo'n kind zijn wanneer die aankondigt dat ze gaat zingen op de TV. Of de vrienden. Want geef toe: een echte vriend of een naast familielid slaat dat idee desnoods uit het hoofd van zo'n kandidaat Idool.

Maar vooral vraag ik me echt af wat nu die aantrekkingskracht van op TV komen is. Rijk worden de meesten niet van dit soort programma's. Bij mijn weten verbetert het op geen enkele manier hun seksleven. Wijzer worden ze er ook al niet van, getuige de doorsnee BV. Blijft nog over dat ze Even Beroemd zijn. Maar of het nu zo leuk is wanneer je op straat wordt herkend met "Hey, was jij dat die al halverwege je nummer mocht stoppen van de jury?" Of: "Zeg Sam, gij riekt precies naar de hondenstront!"

Gelukkig weet ik dankzij onze Idolen wel weer zeker dat ook anno 2003 mijn TV niet aan de kabel zal hangen. Want Morse komt nog altijd netjes via de antenne binnen.

Meneer Colruyt is gisteren door Trends uitgeroepen tot Manager van het jaar 2002. Reporter ter plaatse voor de VRT was -- hoe kan het ook anders? -- Vlaanderen's beursgoeroe Paul D'Hoore. Paultje de Beurskabouter voor de vrienden. Duidelijk in zijn element tussen al die beursgenoteerde aanwezigen, viel hij in zijn eigen onvergelijkbare stijl maar meteen met de deur in huis.

— Meneer Colruyt, u bent manager van het jaar geworden. Proficicat, maar beseft u welke vloek u over u haalt? U weet dat twee van de vorige laureaten vorig jaar zijn gestorven? Dat uw vader, ook laureaat geweest, ook al onder de zoden ligt? Dat Lernout en Hauspie failliet zijn gegaan luttele tijd na het ontvangen van de prijs?

Zelfs Maurice De Wilde zou nog ervoor gepast hebben om zo'n vraag te stellen. Al was het de zoon geweest van de Führer zelf, hij had het niet gedaan. Paul draait daar zijn hand niet voor om. Nog een geluk dat zo'n manager van het jaar wel het een en ander gewend is. U en ik zouden daar en toen met rode oogjes afgedropen zijn en publiekelijk afstand gedaan hebben van de prijs. Of wij hadden Paultje buiten beeld ritueel ontmand.

Een manager van het jaar daarentegen blijft immer minzaam glimlachen, want hij beseft dat hij de dag daarop de dalers van de Bel 20 zal aanvoeren als hij Paul ook maar een strobreed in de weg legt. Al moet Paultje daarvoor zelf het beursoverzicht in het laatavondjournaal manipuleren. Of erger nog: zijn persoonlijke voorraad Colruyt aandelen liquideren! Neen, lachen met Paultje doe je niet ongestraft in de Monde de la Haute Finance.

Ooit een verborgen opname gezien in een satirisch programma: Paultje zat in de studio met Andrea Croonenberghs, en zij zouden live gaan zodra het klokslag twaalf uur nieuwjaar werd. De camera liep al even van tevoren, maar dat werd toen uiteraard niet uitgezonden. Die twee minuten voor de uitzending hebben die twee, nochtans op luttele momenten van de jaarwende, geen woord gewisseld. Daar werd in het satirisch programma bijzonder hard om gelachen. Erg eigenlijk, want Paul had toen zware zorgen: de vrije val van de Nikkei in Tokyo leek niet te stoppen op de minuut die hij voorspeld had en hij moest zijn agent op de vloer van Wall Street ontslaan. De onverlaat had al dertig seconden voor de afsluiting van de beurs getoast op het nieuwe jaar!

Na de nieuwjaarsuitzending, wanneer de camera's niet meer draaiden, heeft Paultje Andrea ruw en in al haar openingen genomen. U kan ervan op aan, Ben Crabbé gaat sindsdien gebukt onder gigantische complexen. Nu nog: begin tegen Andrea over de Lange Termijnrente, en zij wordt wild extatisch. Fluister zachtjes Dow Jones en zij komt intens en verschillende malen na mekaar tot fenomenale orgasmes.

Daarom mijn advies aan alle mannen: altijd onmiddellijk wegzappen wanneer Paultje in beeld komt en de partner in de buurt is. Voor u 't weet hebben ze 't Andrea syndroom te pakken, hij kàn het vanop afstand. En u weet wat ze van kabouters zeggen waar het op de proporties van hun edele delen aankomt: tot tegen de grond alstublieft!

Nieuwe politiek is niets anders dan de oude gebakken lucht. Wanneer iemand vroeger een idee had, sliep hij daar een nachtje over. Om te kijken of het de dag erop nog steeds een goed idee leek. Dan legde hij dat voor aan experts, liet hij het idee onderzoeken op de haalbaarheid. Keek hij binnen zijn regering of hij daar een meerderheid voor vond en stelde het dan voor aan het publiek.
Een nieuw politicus daarentegen roept de verzamelde pers bij mekaar wanneer hij bij zichzelf enige hersenaktiviteit constateert. Een nieuw hoogtepunt in de eindeloze reeks marginale hersenspinsels is het laatste voorstel van Johan Malcorps.

Senator Malcorps wil de objectieve verantwoordelijkheid invoeren voor de automobilist. Objectief heet dan: als je als chauffeur een kind aanrijdt van minder dan 14 jaar, ben je hoedanook in fout. Ook als je niet gedronken hebt, dertig rijdt, gewacht hebt op het groene licht, gestopt bent aan het zebrapad. Je bent in fout, en de rechter zal oordelen welke straf hij daar aanhangt.

Aanleiding van het voorstel was het fameuze Gasmeterlaan ongeval in Gent. U weet wel: een man met een zwarte BMW rijdt honderd en tien in zone vijftig, ramt daar twee overstekende kinderen en pleegt vluchtmisdrijf. De twee meisjes zijn op slag dood en de rechter veroordeelt de man tot een jaar voorwaardelijk en een geldboete van 1000 €. De kinderen waren ook in fout, aldus de rechter, want zij hadden het gevaar moeten inschatten.

Nu is die uitspraak hallucinant onrechtvaardig. En het feit dat die rechter zo'n uitspraak kan doen, toont aan dat er wat schort aan de wet. Wetenschappers zijn het erover eens dat een kind tot veertien jaar de snelheid van een naderende auto significant slechter inschat dan een volwassene. Hetgeen de uitspraak van de rechter nog groffer maakt. Maar het voorstel Malcorps doet kwa debiliteit niet onder voor de uitspraak van de rechter.

Want trekken we de redenering van de groene senator even door naar een Assisenzaak. Onvrijwillige doodslag wordt volgens hetzelfde principe dan meteen moord. En de beklaagde is dan automatisch schuldig. De rechter mag dan nog wel kiezen welke de strafmaat wordt. Fraaie justitie toch?

En kom mij nu niet vertellen dat over dat voorstel wel degelijk nagdacht is. Want wie dat voor zichzelf doet, valt over de contradictie. Meneer Malcorps wraakt het vonnis van de rechter, hoewel dat wettelijk juist is. Maar in zijn eigen wetsvoorstel legt de senator het oordeel weer bij de rechter. "Want de chauffeur kan in bepaalde omstandigheden een ongeval met een kind echt niet voorzien," geeft hij toe. "Toch is de automobilist dan nog steeds verantwoordelijk. Maar het is dan aan de rechter om hem niet te straffen," aldus Malcorps.

Een strafmaat op het lanceren van zwakzinnige wetsvoorstellen, daar breek ik graag een lans voor.

In het Antwerpse justitiepaleis stinkt het op dit ogenblik. Sinds een week loopt daar een tentoonstelling waar je kan gaan bekijken hoe armen leven. Er staat een soort rommelig krot opgesteld in het midden van een grote antieke zaal.
Een nette dame van middelbare leeftijd zegt verrukt: 'Hoe interesstant.'
'Bijzonder geurtje. Ik denk dat het munt is,' zegt een deftig man.
'Stinken? Dat stinkt hier niet!' herhaalt de akteur (onderdeel van het kunstwerk) eindeloos in plat Gents.
De kunstenaar, waarschijnlijk geen dag in zijn leven arm geweest, legt uit dat hij met dit werk 'in dit kader een confrontatie wil aangaan.'
Dat zal dan wel denk ik.

Ook aktueel: de tentoonstellingen van Körperwelten. Lijken die zijn opgezet in kunstige houdingen. Met als voorlopig hoogtepunt van de kunstenaar het live opensnijden van een lijk. Ik herinner me de golf van verontwaardiging toen Mercedes echte lijkjes van kinderen wilde gebruiken om de crashtesten realistischer te maken en zo hun auto's veiliger. Zij hebben er toen van af moeten zien.

In sommige musea hangen en staan mooie dingen. Heel af en toe ga ik daar 's naar kijken, het liefst naar het museum voor hedendaagse kunst in Brussel, en neem me telkens voor het wat vaker te doen. Armoede zie ik en ruik ik dan een paar straten verder in datzelfde Brussel.

Marcel Duchamps hing in 1917 een toilet omhoog en noemde het kunst. In 2002 hebben de meeste artiesten het nog niet begrepen. De vraag of iets kunst is, is overbodig. Niets meer afvragen. Mooi of lelijk vinden, ontroerend, grappig, of allemaal tegelijk: daar draait het om.

Laat de artiesten verder maar lullen en laat ik dit ondertussen erg grappig en vertederend vinden.

1302 is 700 jaar geleden, zo zei de radio mij deze ochtend, en 1302 wordt hier graag herdacht.
Het bracht mij de houten schoolbanken van het college in herinnering. Er werd ons geestdriftig verhaald over het Fiere Vlaanderen dat opstandig was geworden, dat zich zowaar tegen de Franse koning had gekeerd. De Leeuw had zijn middenvinger opgestoken naar Filips De Schone. Want den Franschman, hij had onze dochters verkracht en de schatkist geplunderd. Bij de veldslag die volgde werd al wat "Schild en Vriend" niet naar behoren kon uitspreken meedogenloos in de Leie verzopen en daarbovenop aan een speer gespiest. "Zeker is zeker" zo redeneerden onze dappere voorvaderen.

Wat ons toen weer niet werd verteld, was dat het boek dat zo vurig verhaalde over de heldendaden van Jan Breydel en Pieter De Koninck, in het Frans geschreven was. Door ene Henri Conscience. Hendrik werd ons geleerd.
In het college werd ons het verhaal verteld door een boek in een boek: de leraar las voor uit de Witte van Zichem die op zijn beurt citeerde uit het boek van Conscience. De Witte speelde de Guldensporenslag na met zijn kameraden. "Vlaanderen de Leeuw! Dood aan de Franskiljons!" schreeuwde de Witte terwijl hij zijn blauwe adertjes vergeleek met de koorden op Jan Breydel's armen.
Bij de Witte eindigde het met een ferme oorveeg van een moeder wiens kleine hij een blauw oog had geslagen. Bij Conscience eindigde het met de overwinning van Breydel en de zijnen. Op de speelplaats van de school ontaardde het eenvoudig in een bloedbad. Nooit méér bloedneuzen bij mekaar gezien dan op die dag.

Ons werd ook verzwegen dat we spoedig daarna door diezelfde Fransen weer grondig onder de voet werden gelopen. Dat we eigenlijk heel de geschiedenis door werden vertrappeld door de voeten van zowat alle nabije en verre buren. Als een Koning of ander despoot in die dagen verveeld zat om een oorlog met een clear win kon je er vanop aan hij zijn lodderoog vroeg of laat op Vlaanderen liet vallen.

Vandaag leert ons de beleidsverklaring van onze premier dat Vlaanderen de put in de sociale zekerheid nog maar eens zal dichten met het geld van de Belgische burger. Lees: onze franstalige collega-Belgen blijven het geld onbezorgd opmaken, en wij blijven in de schatkist graaien. Benieuwd wat wij zouden doen wanneer onze dochters verkracht werden.

Maar ach, wat zeur ik: het kijk- en luistergeld is tenslotte toch afgeschaft?

Het is wat met die groenen in de regering. En dan vooral met de vrouwen. Al siert hen een ding: het maakt hen niet uit of ze Waals dan wel Vlaams zijn. Incompetent zijn ze aan beide zijden van de taalgrens.

Hadden we eerst ons aller Magda die mocht gaan omdat ze met veel vuur de wapenlevering aan Nepal had goedgekeurd, nu is het mevrouw Maréchal die opzien baart.

Dat zit zo. Twee stuks minderjarig krapuul overvallen gewapend en met geweld en met succes een paar apothekers. De politie, u leest het goed: de politie, zonder assistentie van pakweg een boswachter, de politie dus pakt de boefjes op. Diezelfde avond laat de jeugdrechter de delinkwentjes terug vrij. Want er is geen plaats meer voor minderjarigen in de Franstalige instellingen. De crimineeltjes gaan meteen terug aan de slag en worden enkele dagen later met een derde handlanger terug opgepakt. Weer door de politie zonder boswachters! En terug vrijgelaten.

Begrijpe wie begrijpe kan. Ik woon op een goeie vijftien kilometer van de hoofdstad. Op dezelfde afstand aan de andere kant van die hoofdstad spreekt men Frans. Hier dus Vlaamsch. Als jeugdige crimineel met een beetje ambitie is het eerste wat je doet dan toch even adres veranderen? Postbusadres in Namen en je kan meteen aan de slag, want je hoeft in dit land niet eens Franstalig te zijn om zo ingedeeld te worden: je taal hangt af van je woonplaats. Of je dan Frans, Ozerbekistans of Sanskriet spreekt.

En als u dan dacht dat bovenstaande absurd is, het beste moet nog komen. Mogen wij u voorstellen: Nicole Maréchal (van de Franstalige groenen dus), de minister van Jeugdzorg van de Franse gemeenschap.
In de kamer wijst men mevrouw de minister erop dat er nog plaatsen beschikbaar zijn in de jeugdinstelling van Everberg.
Waarom de Franse gemeenschap die dan niet opneemt -- zo wilde een volksvertegenwoordiger weten.
'- Omdat de situatie in Vlaanderen anders is dan die in Wallonië.'
'- Jamaar u heeft een tekort. Zware criminelen lopen nu vrij rond.'
'- Ik zal die informatie doorspelen aan mijn regering.'
'- Waarom vraagt u die plaatsen nu niet meteen aan?'
'- Als ik het aanbod verhoog, gaat de vraag ook verhogen.'
'- ...!?'
Dus als er meer logementen vrijkomen, gaan er ook meer jongeren een carrière van apotheker overvaller overwegen? U begrijpt dat toch ook?
Zegt u het mij na: "Belg. Minister. Groen. Vrouw." Incompetenter dan die unieke combinatie word je niet.

Maar {druppels} zou {druppels} niet zijn als wij ook niet meteen een oplossing voor het probleem van de jeugdopvang zouden aanbieden. Die is overigens voor de hand liggend; wij gooien de Franstaligen in de Nederlandstalige instellingen en vice-versa. Doen we meteen ook iets aan de achteruitgang van de tweetaligheid bij onze jeugd. Wedden dat het afschrikkingseffect werkt?

Ik wil mezelf in een goede bui wel 's verdraagzaam noemen: 'Leven en laten leven' is een van de weinige motto's waar ik me overtuigd achter schaar. Andere meningen dan de mijne hoor ik graag wanneer de verkondiger ervan nieuwe argumenten aanbrengt. En van commentaar op dit log lig ik doorgaans niet wakker -- tenzij de reactie extreem vleiend of spittant kritisch is én geloofwaardig verwoord én vertolkt wordt door iemand waar ik diep respect voor koester. Gelooft u mij dus rustig op mijn woord wanneer ik u garandeer dat ik nog geen nachtje slaap heb hoeven laten omwille van reacties op dit logje.
Over het algemeen post ik ook enkel stukjes wanneer ik daar de behoefte toe voel -- u heeft zelf al gemerkt dat die drang niet extreem vaak de kop opsteekt. De stukjes die ik plaats gaan vaak nergens over, zijn even vaak kwalitatief matig en tegen het Licht Van Het Algemeen Belang gehouden zelfs volstrekt nutteloos. Wanneer u desondanks toch even moet lachen om een halve geestigheid van mijn hand ben ik daar wel even blij om. Is een reageerder grappiger of eloquenter dan ondergetekende -- niet zelden het geval -- ben ik oprecht vereerd met hun bezoek. Zo ver, zo goed.

Maar dan is er de heer Tuyttens, alias Bernard (niet te verwarren met mijn hond), alias Zevulum. Te ver. Niet goed.
Junksgewijs bezoekt dit heerschap alle Vlaamse logs mij bekend en verveelt er vriend en vijand met reacties die meestal zovele lichtjaren van het onderwerp verwijderd zijn dat je je gaat afvragen wat de man ondertussen aan het drinken is. Dat de reacties in het begin steevast in tweevoud gepost werden, deed je afvragen wat hij er tussendoor bij slikte. Hij is beslist de enige reageerder die ooit de twijfelachtige eer te beurt viel het onderwerp te zijn van een mailkettinkje tussen de Vlaamse loggers. Het droeg de ondubbelzinnige titel: 'Anti Bernard Committee'. Ik maande de afzender en de andere geaddresseerden toen nog aan tot kalmte en heb daar ondertussen hartsgrondig spijt van. Hierbij: sorry dames en heren collega's, uw ergernis was volkomen gerechtvaardigd. U had gelijk, ik niet. Negeren en het verdwijnt vanzelf wel, dacht ik.
Even leek het er zelfs op of ik gelijk ging krijgen.

Maar u weet hoe het met die sprookjes gaat wanneer het op hun duur aankomt.

Na een vakantie die de heer Tuyttens voldoende tijd gaf om zijn eigen gezin tot de rest van hun dagen in een apathische verdoving te wiegen, maakte Bernard zijn comeback. En de sabbatical leave had hem deugd gedaan. En pleine forme post hij alweer reacties die vaak kwa lengte het origineel overtreffen. Wel heeft Bernard ondertussen geleerd dat een keer klikken op de submit button volstaat. En het is ook al even geleden dat hij ons nog 's plezierde met word documenten over meetings of beter nog: zijn eigen CV (u kan 'm krijgen op eenvoudige aanvraag, hij is best wel indrukwekkend).
Wat Bernard daarentegen tegenwoordig wél doet, is het afkatten van andere bezoekers die mij wel na aan het hart liggen. En dat is dan dat brugje te ver. Tot tien uur deze avond heb ik mij systematisch bezig gehouden met het verwijderen van de commentaartjes van Bernard sinds 16 augustus, nu kan ik maar hopen dat dit stukje hem duidelijk maakt dat Bernard hier ongewenst is. Engels beheerst hij niet genoeg om te begrijpen waar 'Fuck Off' voor staat.

Aan Bernard dus: u bent hier Persona non grata. Moet wel lukken met die Latijnse humaniora toch?

Bij de andere bezoekers verontschuldig ik mij graag voor de matige kwaliteit van dit stukje.

Zaterdagavond, Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Scoutsfuif in openlucht. Aan de toog ontstaat ruzie. Een 19 jarige skinnhead trekt een wapen en vuurt een paar keer in de lucht. Hij gaat er vandoor en twee mannen lopen hem achterna. Wanneer de skinnhead zijn achtervolgers opmerkt, draait hij zich om en vuurt drie schoten af. Deze week worden de twee mannen, 20 en 25 jaar oud, begraven.
Drie willekeurige weekdagen afgelopen jaar, Mechelen. Een klein krantenwinkeltje op een steenworp van het huis waar ik opgroeide. De eerste keer had niemand iets gezien: de kassa werd leeggeroofd terwijl een tweede de deur tussen de winkel en de leefruimte blokkeerde. De tweede keer was de eigenaar te vroeg in de winkel: de overvallers hadden hun mutsen nog in de hand en de revolver in aanslag, maar waren zozeer verrast dat ze het hazepad kozen. De derde keer verliep identiek, alleen was de revolver nu een machinegeweer. Telkens worden de overvallers jonger dan twintig jaar geschat.
Ik heb het hier dus niet over de doden bij bendeoorlogen, overvallen op geldtransporten, banken en postkantoren. Niet over de georganiseerde misdaad in Antwerpen. Niet over de bende van Nijvel.
Ik heb het over Marokkaanse moeders die mijn moeder komen vertellen dat ze wapens onder het bed van hun zoon vinden. Over kinderen die kinderen bedreigen. Pubers die met een .45 zwaaien voor een briefje van 10 €. Die een glanzende revolver bovenhalen om indruk te maken op een meisje.

Ik heb het over zieke kinderen met levensgevaarlijk speelgoed. Over kinderen die steeds dichterbij komen en waar ik bang voor ben.
In het parlement hebben ze het over de wapenvergunning.

Ook die dag stond rechter Kistrup op zonder ochtenderectie. Met stramme benen daalde hij de trap af naar de eetkamer. Nors veroberde hij zijn beschuitje met caloriearme margarine en terwijl hij de post doornam nipte de magistraat zuinig aan de thee. 'Te heet!' beet hij de oude keukenmeid zonder opkijken toe. En meteen speet hem dat, want zijn maag rispte zuur op tot in zijn keelholte. De rechter sloeg zijn agenda open en las in zijn eigen keurige handschrift: '10u: Deeplinking". Een vloedgolf van bijtend acied stuwde tot in zijn keel. Had je dié zaak weer!
Eigenlijk had hij de zaak per ongeluk in de schoot geworpen gekregen: hij had ze aangenomen omdat hij dacht dat het ging om deep throating. Want daar was hij tegen! Hij kon er maar niet bij hoe een man zijn lid tot in de keel van een vrouw kreeg: zelf was hij in zijn beste dagen nooit verder geraakt dan de mondholte. De rechter -- zwak kind, vaak verkouden -- had nooit gevoetbald, en dus nooit kunnen vergelijken onder de douche. De dames die hij betaalde waren altijd taktvol genoeg geweest om het hem niet onder de neus te wrijven.
Maar goed, eenmaal de zaak was begonnen, had hij de schijn hoog kunnen houden. Wekenlang had de edelachtbare de getuigenissen en argumenten onbewogen aanhoord. Af en toe had hij dan met de hamer geslagen, omdat het toontje van deze of gene advokaat hem niet had bevallen. Hij had nog geen computer van dichtbij gezien, laat staan op dat internet gesurft. En vandaag moest hij dus een oordeel vellen in die zaak.
Na zijn tweede beschuit, waarvan hij de helft had moeten laten liggen, trok de rechter zich terug in de badkamer. Toen hij zich van zijn kamerjas ontdeed, viel zijn blik op zijn onderbuik.
"Als deep throating niet deugt, zie ik niet meteen waarom deep linking wel okee is."
En zo geschiedde het oordeel.

Als laatste der Belgen ben ik nog steeds geen kabeltelevisie abonnee. Thuis mis ik het niet, maar bij vrienden op bezoek ga ik zapsgewijs door het volledige aanbod. En terug. De keuze blijkt dan doorgaans zo schraal -- the Nanny in het Frans gedoubleerd is niet mijn kop thee -- dat ik besluit: ik kan nog wel even zonder.
Gisteren lag dat even anders toen ik bij TVE aanbelandde. Op het menu stonden stierengevechten. Live te bekijken. In 2002.
Dat gaat dus zo: een stier, 589 kilo, zo melden mij de statistieken op het scherm, komt zijn hok uitgestormd. De genitaliën strak afgebonden, anders maakt zo'n kolos die sprongen niet. In de arena een menigte die roept om zijn afslachting. Een traditionele afslachting. Met veel bravoure uitgevoerd door een stel nichterig uitgedoste zuiderse macho's.
Het beest wordt eerst wat getreiterd door nerveuze mannetjes die met rode doeken staan te zwaaien en snel achter een omheining springen wanneer de stier hen in het vizier krijgt. Eenmaal de stier hiervan de nutteloosheid inziet en geen hoef meer voor de andere zet, komen de zwaar bepantserde picadors op de proppen. Vanop een paard gezeten, bestaat hun job eruit een paar speren tussen de schouderbladen van de stier te planten. Na enkele rake steken gutst het bloed over de schouders van de stier, die nu in weerwil van de afgebonden genitaliën al lang niet meer dartel in de rondte springt. Vervolgens wordt een ander groepje clowneske figuren ten tonele gevoerd. Zij planten om beurten een paar puntige stokken met weerhaken in de gapende wonde die de picadors hebben aangebracht. Applausje bij elke stok. De torro wordt hierdoor voldoende geïrriteerd om nog even aandacht te schenken aan de nieuwe doekenzwaaier. De laatste doekenzwaaier. Die met de degen achter het doek. Kaarsrecht, want hij is de opperstierenvechter. Triomfantelijk laat hij het gevaarte nog een paar rondjes draaien. Zijn vergulden schouderstukken en zijn tanden schitteren om het hardst wanneer hij de sabel tussen de schouderbladen van de stier heeft geplant. Die nog even bloed overgeeft en dan door de knieën gaat. Onder tromgeroffel en luid applaus.
Ik vind niet dat Spanje bij de EU thuishoort.
En ik neem nog eventjes geen kabel.

België behaalde ondanks de hoge verwachtingen slechts een dertiende plaats op het eurovisiesongfestival. Nu waren die verwachtingen in de eerste plaats gecreëerd door de kandidaat van België zélf, dus hadden wij de bui al een beetje moeten zien hangen. Zeker als die kandidaat de dingen zo verkeerd aanpakt als alleen Sergio dat kan. Wij sommen even voor u op.

Om te beginnen bracht hofnar Sergio -- en wij moeten toch zeggen: in weerwil van zichzelf -- een bepaald swingend nummer ten berde. Je hoeft nog maar Sister te denken en het blijft in de oren hangen. Hoe fout kan je de dingen aanpakken? Welk Eurovisienummer blijft in godsnaam hangen? Daarnaast wist Sergio zich omringd door degelijke muzikanten en dito backingvocals. Niet eens travestieten of transseksuelen! Waarschijnlijk zelfs alletwee doodgewoon hetero, godbetert! En helemaal over de top was natuurlijk die salto: op die manier wek je al gauw de indruk dat je een echte performer bent, en dan kan je natuurlijk echt wel je biezen pakken. Tijdens de salto moet Sergio dit overigens zelf ingezien hebben, want waar hij er tijdens de generale repetitie nog de dubbele schroef en achterwaartse flikflak aanbreidde, ging hij ditmaal bij het eenvoudigste saltootje maar net niet op zijn gezicht.
Bovendien is het zo dat Sergio beter zijn zuster zelf had gestuurd in plaats van er hysterisch om te zitten schreeuwen. Het kan niet ontkend worden dat de top 3 van de laureaten bestaat uit vrouwen. Nu vormt dat wel een probleem: door de wetten van de erfelijkheid en genetisch materiaal is de kans dat we met een vrouwelijke bloedverwant van Sergio in de smaak gaan vallen van de jury is redelijk klein.

Daarom stellen wij het volgende voor. Sergio heeft ons toch een beetje voor joker gezet met die dertiende plaats, dat bent u met mij eens. En omdat die dertiende plaats net niet slecht genoeg is om ons te behoeden voor verdere deelname, moeten wij volgend jaar weer een kandidaat opsturen. Om dan maar meteen al die zendtijd nuttig te gebruiken die anders wordt verspild aan truttige kandidaatjes bij de voorselecties, sturen wij Sergio volgend jaar gewoon terug. Weliswaar omgebouwd tot Sergia of Sergina (Sense Diam zoekt wel uit wat 't beste bekt). En met hetzelfde nummer als dit jaar, hebben we én een transseksueel én een lesbisch ondertoontje: Sergi(n)a die om haar sister roept. Kan niet misgaan als u 't mij vraagt.

En anders sturen we toch gewoon Sandra Kim terug?

Ik werk in 't stàd. Voor de Noorderburen onder ons: spreek uit met een korte maar voldoende vettige a, en iedere Vlaming weet dat u doelt op de stad van de fiere Sinjoren, of zoals zij dat zelf ongeveer verwoorden: welle zen ie aan 't klàppe euver Aantwaarrepe.

Nu is er een en ander aan de hand met 't stàd. Overigens is er altijd wel iets aan de hand met Antwerpen, want zo vertelt ons het fabeltje: Antwerpen betekent eigenlijk niets meer dan Hand Werpen. Volgens de vertelling hakte de dappere Brabo de hand van reus Antigoon af en gooide die vervolgens in de Schelde. Want reus Antigoon eiste zware belastingen van de binnenvarende schepen en daar konden de Sinjoren niet om lachen.

Hoewel historisch weinig waarschijnlijk, gaat dit fabeltje er bij de Sinjoren in als zoete koek. Zij worden graag sprookjes verteld. Kijk maar naar de verkiezingsuitslagen hier. De Antwerpenaar gelooft: er gaat hier van alles verkeerd en het Blok gaat dat 's oplossen zie. Bij het blok weten ze dat trouwens maar al te goed van die handenfetisj: waarom denkt u anders dat ze handschoenen gebruikten op de affiches van een vorige campagne? Bepaald handig gespeeld!

Nu ben ik de laatste om te zeggen dat de Antwerpenaar ongelijk heeft wanneer hij zegt dat er hier het een en ander spaak loopt. In de straat waar ik werk zie ik elke morgen opnieuw vers glas liggen. Van ingeslagen autoruiten. Elke morgen komt er dan ook een onderhoudsploeg van de stad langs om dat glas op te kuisen. In diezelfde straat wordt er ook vlijtig geschreven. Minstens om de twee dagen (met goed weer is het elke dag) worden hier alle wagens beboet die hun parkeergeld niet betalen.
Dus dàt kan gecontroleerd worden. Maar voor nachtelijke patrouilles is er blijkbaar geen geld beschikbaar. En dan wel weer voor de dagelijkse kuisploeg. Mij klinkt zoiets ongerijmd. 't Lijkt er zo op dat het stadsbestuur er vooral op uit is om hun eigen bewoners en de mensen die hier komen werken Antigoongewijs extra te belasten.

En terwijl hier een straat verderop doden vallen bij bendeoorlogen, heeft de coalitie het hier nog steeds over het onveiligheidsgevoel. En met coalitie druk ik me nog beleefd uit voor het zootje ongeregeld dat enkel door het cordon sanitair tegen het Blok bij mekaar wordt gehouden. En neemt u het van mij aan: voor het voortbestaan ervan steek ik mijn hand niet in het vuur. Iets in mij (of was het Coveliers?) zegt me dat de Antwerpse VLD-ers eigenlijk liever met het Blok aan tafel zouden zitten dan met pakweg de SPA of de Groenen.

Terwijl de oplossing voor hand ligt: gewoon de handen in mekaar slaan om de georganiseerde misdaad hardhandig aan te pakken. En af en toe 's wat parkeerboetes door de vingers zien. En zo een vuist maken tegen het Blok. 't Zou de stad meteen een stuk mooier maken dan ze al is.
Teveel voor de hand liggend zegt u? Ik denk het niet.

'Vai con dio', zei zijn broer, en daarmee begraaft u ook hem het best. Hij is niet meer, en na dit stukje gaan we over tot de orde van de dag. Maar eerst wil ik terug naar maandag.
Wij zitten met z'n drieën in een Italiaans restaurantje in Antwerpen waarvan de uitbaatster Nederlandse blijkt te zijn. En verstrooid. Nadat zij de kaas over onze tafel heeft gekeild, verontschuldigt ze zich: 'Wij hebben net gehoord dat Fortuyn is vermoord.' Ik zeg iets in de trant van: 'Ziet u wel dat wij toleranter zijn: Dewinter loopt hier al jaren rond en die heeft nog geen schrammetje.' Zij draait zich om.
Wij praten er hoop en al vijf minuten over. Hebben een partijtje voetbal aan ons hoofd. Thuisgekomen na het voetballen -- 20-5 voor de ploeg van ondergetekende, dankuwel -- leg ik mij neer voor de TV en zap naar de herhalingen van het journaal op de VRT.
Beetje bij beetje komen de feiten: een blanke man met basebalpet vuurde naargelang de versie vijf of zes kogels van dichtbij af op Fortuyn. Fortuyn overleed ter plaatse en heel Nederland leek in beroering. In Rotterdam zijn relletjes aan de gang.

Tristesse. Naast mijn loodzware benen valt er een doffe moeheid over mij. Meer dan Pim is er een stukje democratie en verdraagzaamheid vermoord. In een land dat grenst aan het mijne. In een land dat ik hier graag als voorbeeld zie voor een hoop dingen. Er is iemand vermoord omdat hij scherp van tong was. Er een paar venijnige ideeën op nahield. Ik zie Kok op het journaal en voel veel sympathie voor de man. Door wat hij zegt en hoe hij dat doet. Ik zie Verhofstadt op tv en hij straalt niets uit. Verhofstadt is vaal. Ik zou op Kok willen kunnen stemmen.
Ik schrijf een Requiemmetje op dit blog. Zet er een kruisje boven. Iets is doodgegaan.

Later hoor en lees ik sympathiebetuigingen, eerbetonen, en vaak zelfs net geen liefdesbetuigingen aan het adres van de overledene. Pim wordt martelaar. De man die zei wat het volk dacht, de hoogbegaafde professor, de rijzende ster, de wekker van het ingedommelde Den Haag. Pim de halfgod.
Een en ander klinkt fanatiek. De media zijn medeplichtig aan de moord leest het. Verkiezingen dienen uitgesteld klinkt het.

Tussen al dat zwartwitte geweld zitten grijstinten -- naar kleur is het bij deze ver zoeken. Grijs is: Fortuyn schuwde bij leven geenszins de demagogie. 'Economische vluchtelingen hebben geen echte problemen,' heb ik hem 's horen verkondigen. En ook: 'Nederland moest die Shengen-akkoorden maar 's opzeggen. Wij bewaken onze eigen grenzen wel.' Benieuwd hoe hij dat zou klaargespeeld hebben binnen de context van Europa. Of nog: 'de Islam is een achterlijke godsdienst.' Dàt soort diplomatie hadden we nog maar net nodig in deze licht -explosieve tijden. Grijs is ook: net de media zijn Fortuyns vehikel naar de sterrenhemel geweest. En het is een gek die Fortuyn heeft afgeschoten. Die daarmee heel even een democratie op zijn grondvesten heeft doen daveren. Met de barsten in de fundamten vandien.

Maar laten we dan van de weeromstuit geen helden gaan maken van tafelspringers. Van mensen die de media prachtig weten te bespelen om dan diezelfde media als medeschuldige aan te duiden wanneer het misloopt. Laten we niet zeggen dat de hardroeper de stem des volks is omdat hij eenvoudig dezelfde problemen vaststelt als u en ik en dat goed kan verkopen. En laten we vooral niet de sfeer creëren waar wij de polemiek laten zegevieren. Zij wil al wel 's uitmonden in een moord.

Amen.

"De Verenigde Naties veroordelen met kracht..."
"De Verenigde Naties maken zich zorgen over..."
"De Verenigde Naties beraden zich..."
Wij zijn ze stilaan gewend. De Verenigde Naties en hun vergaderingen. De Verenigde Naties en hun resoluties. Wanneer ze echt in vorm zijn , willen de Verenigde Naties zelfs al 's overgaan tot veroordelingen. Het schoentje wil meestal wringen bij de Verenigde Naties en hun daden.
Het hoogtepunt totnogtoe is net gepleegd door het opperhoofd van de VN: Kofi Annan overweegt om geen onderzoek in te stellen naar de gebeurtenissen in Jenin. Want, dixit Annan, hij ondervindt tegenwerking van de Israelische regering. Die wil de onderzoekscommissie alleen maar toelaten wanneer Israël zelf mag aanduiden aan wie de VN-onderzoekers vragen mogen stellen. Logisch ook: voor je het weet gaat zo'n Islamiet je op de mouw spelden dat die gaten in de muren veroorzaakt zijn door Israëlische tanks. En dat er onder het puin misschien al wel 's een paar gezinnetjes bedolven liggen. En zo'n onderzoeker is beslist bevooroordeeld: weet hij veel dat de rottende restjes babies en kleuters onder het puin negen tegen tien terroristjes in wording waren.
Neen, zo'n onderzoeksommissie van de VN, dat hebben ze niet nodig in Israël.

Een ander hoogtepunt in de annalen van de VN zijn hun militaire akties. Want u weet: de VN hebben ook een leger. Dat wil zeggen: een zootje soldaten van de lidstaten wordt opgeroepen om een blauwe muts op te zetten, een paar proppenschieters en katapulten in de plunjezak te keilen en dan vredesmissies te gaan uitvoeren. Voedseltransporten gaan begeleiden bijvoorbeeld. In Servië vonden ze dat bijzonder lollig: die blauwe mutsen staken mooi af in de sneeuw en vormden dan ook een uitstekende moving target practice voor de gevorderde sluipschutter. Ook bewakingsopdrachten neemt het leger van de VN voor zijn rekening. Met wisselende resultaten: ik hoef onze Noorderburen vast niet te herinneren aan Srebrenica. Na afloop van de slachting die de Serven daar aanrichtten -- meer dan 5000 mannen werden onder het toeziend oog van de VN geëxecuteerd -- wist commandant Karremans te rapporteren dat dat een briljante militaire operatie was geweest van generaal Mladic. Ik hou mijn hart vast wanneer ik bedenk dat de heer Karremans misschien zou meegegaan zijn als expert naar Jenin. "Niet slecht, maar het had sneller gekund," zou de conclusie ongetwijfeld zijn.

Weet u... de VN hadden tot WO II een illustere voorganger. Die heette de Volkerenbond. Nadat Japan zijn raid had uitgevoerd op Pearl Harbour, ging de Volkerenbond meteen aan de slag. Zij marathonvergaderden om uit een moeilijk vraagstuk te komen: gingen zij Japan om hun oorlogsakties veroordelen? Japan heeft toen het vraagstuk voor hen opgelost: bij de volgende algemene vergadering zegden zij hun lidmaatschap op, nog voor zij veroordeeld waren. Toen heeft de wereld zich vragen gesteld bij het nut van dat clubje om te besluiten dat dat nihil was.
Het wordt tijd om dezelfde conclusies te trekken voor haar opvolger.

Links en rechts als richtingaanwijzers: okee. Dat werkt. Links en rechts als aanduiding van politieke stromingen: niet okee. Het suckt, het rammelt, het stinkt. Ten hoogste is het nuttig bij constipatie, want ten zeerste bevorderlijk voor een vlotte stoelgang. Maar vermits u niet naar hier komt om over mijn spijsvertering te vernemen, licht ik even toe.

Links staat voor communisme, rechts voor fascisme. Fout! Links staat voor progressief, rechts voor conservatief. Punt. En een bank vooruit. Zoekt u het voor mijn part maar even op.
Navenant waar u woont, verkettert u Fortuyn of het Blok, en daarom bent u links. Weer fout en terug een bank achteruit! Links is per definitie niet tevreden met de gang van zaken, links is eigenlijk averechts. Links staat voor verandering.
Nu leven wij, en daarmee bedoel ik zowel wij hier in België als u daar in Nederland, in een land dat een van de meest uitgebouwde sociale vangnetten ter wereld heeft. Zowel Pim als Gerolf en Flip zijn daar niet gelukkig mee. Een vangnet zien zij ook wel zitten, liefst nog het model waarmee je op gekleurde medemensen kan vissen. En dat sociale vangnet, daar mogen grote mazen inzitten. Het moet bijvoorbeeld wel in staat zijn een stevige Bayer op te vangen, maar een uitgemergeld negertje mag er gerust door kunnen vallen. En hoe u het ook bekijkt, dat is een stuk radikaler, of zo u wil: een hele hap meer verandering dan wat pakweg de groenen willen. Vraag hun naar verandering en zij antwoorden met windmolens.

Nog niet overtuigd van de stupiditeit? Neemt u dan dit even ter overweging: de communisten in China of in Cuba zijn rechts, want zij zwaaien aldaar de plak. Zij zien daar liever geen verandering in komen. Zet diezelfde partij hier op de politieke kaart en stel met mij vast dat ze plots links geworden zijn. Het Noorden ondertussen kwijtgeraakt? Mijn punt.

Laten we de anderen nou gewoon eikels noemen. En onszelf in het middelpunt van de belangstelling plaatsen. En altijd rechtdoor blijven gaan in plaats van zijden te kiezen. Dat systeem heeft zijn werkbaarheid al bewezen.

Phara: Mijnheer Freud: wanneer ik het goed begrijp, denkt u dat het gedrag van de Israelische premier volledig kan worden teruggebracht tot zijn eerder krap bemeten lid?
Uiteraard! De man is tot op de allerhoogste echelons van de militaire hiërarchie opgeklommen, hetgeen op zich al voldoende is om daar vanuit te gaan. Daar kunnen wij nog aan toevoegen dat ook fysiologisch gezien de man dermate moddervet is dat hij zijn geslachtsorgaan al sinds zijn eigen bar mitswa niet meer heeft kunnen aanschouwen.
Phara: Mijnheer Jung houdt daar blijkbaar een andere mening op na?
Zeer zeker. Zonder mijn waarde confrater te willen afvallen zeg ik u: de oorzaken moeten wij zoeken in de kindertijd van de man. Wanneer ik zijn uiterlijk bekijk, durf ik sterk te betwijfelen dat hij seksueel zou zijn misbruikt: ook moeder- en vaderliefde kent grenzen, ziet u. Maar ik acht het helemaal niet uitgesloten dat het sujet als kind kikkers opblies, of katten de bel aanbond. En daarvoor hard geslagen werd. Niet hard genoeg, dat bent u met mij eens, maar daar ligt toch wel de oorzaak van zijn gedrag.
Phara: Doctor Adler, ik zie u onrustig over en weer schuiven op uw stoeltje? Wilde u iets zeggen?
Tsja, wanneer u mij zo weinig plaats toebedeelt in deze nauwe studiostoel, kan u moeilijk anders van mij verwachten. Maar inderdaad: het draait om macht, geldingsdrang. De reden voor de territoriale urineringsdrang van ons studieobject ligt onmiskenbaar bij zijn mannelijkheid. Of het gebrek daaraan. Het is de logica zelve: het is de man die penetreert bij de geslachtsdaad, wij willen allemaal gaatjes opvullen. Wanneer de heer Sharon nu eenmaal niet aan de daad toekomt, speelt hij oorlogje. Grenzen doorbreken is penetreren, snapt u? De premier vertoont eigenlijk virginaal gedrag. Het zou me geenszins verbazen om te vernemen dat de man ondanks zijn leeftijd nog maagd is.
Phara: Mijnheer De Vries... u bent het ook oneens met deze stelling?
Ah ja, wat had u dan ook verwacht als u mij in het bestofte -- en als ik daar even aan mag toevoegen: onwelriekende -- gezelschap plaatst van een stelletje achterhaalde pseudo-wetenschappertjes? Let op, hun uitleg is in deze niet geheel onverdienstelijk en waarschijnlijk zelfs waar, maar schrijnend onvolledig.
De echte reden ligt onmiskenbaar in de voornaam van ons sujet: Ariel! Terwijl iedereen weet dat het Omo is dat witter wast. Ariel wil eigenlijk Omo zijn. Hij is een gefrustreerde Omo als het ware. Zo is de slechte televisie die wij vanuit het Midden Oosten opgesolferd krijgen hoedanook weer de fout van de waspoederfabrikanten! Net als die andere soaps. Schaf die detergentenhandel af en hop: de helft van de wereldmiserie opgelost. Graag had ik nog even toegelicht hoe dat met Bush precies zit, maar u heeft me maar voor drie minuten geboekt, dus een volgend keertje he. Loopt La Lisa hier nog ergens rond? Graag had ik de heer Koko een paar horens opgezet. Die heeft trouwens ook een naamprobleem.

Als onze Noorderburen dan toch zo hoog oplopen met onze minister van verkeer S: ze mogen hem van mij hebben. Zo genereus zijn we wel. Het enige dat ik u, lieve Noorderbuur, vraag is dat ze onze minister Meester M (zo dient u advokaten hier aan te spreken) van justitie erbij neemt. U kan er maar wel bij varen.
Niet alleen zit u nooit meer verlegen om een stukje op uw blog, ook de professionele pers vaart er wel bij. Bij ons zit de gerechtsjournalist immer door middel van prikkeldraad gescheiden van de layoutploeg. En dat is maar goed ook: die kunnen mekaars bloed drinken. De gerechtsjournalist heeft namelijk nooit genoeg plaats voor zijn stukjes. Zelfs wanneer de drukpersen beginnen rollen, kan u ervan op aan dat er nog net een juridisch schandaaltje via de fax binnenloopt. Als u hem liet doen, had u morgen geen tv-programma meer in uw krant. En geen weerbericht. Geen paginanummers. Alleen nog stukjes over de rechtspraak.
U gelooft ons niet? Geniet hieronder even mee van een kort overizcht van een weekje Belgische Justitie uit een eerder conservatief dagblad -- in andere landen is zoiets een jaaroverzicht:
Rechter kan sinds het begin van dit jaar zijn werk niet doen
Kinderen worden niet geloofd in pedofilieproces
Kardinaal niet verplicht te verschijnen op pedofilieproces
Prins en Premier mogen sneller rijden dan de andere Belgen
Broer van de Prinses hoeft geen metroticketje te betalen
Journalist wordt opgepakt wegens publiceren van stukken uit gerechterlijk dossier

Merk ook op dat het net die tandem S & M is, die het concept zo interessant maakt: minstens een kwart van de schandaaltjes hebben te maken met verkeer. Steve legt boetes op en Marcje laat zijn rechters oogluikend seponeren. Duidelijk maken wie de baas is. En zo hoort het nu eenmaal in een goeie S & M relatie. Meester M, stuntelend S'je. U moet wel snel beslissen, want Italië heeft bij monde van Berlusconi himself interesse betoond.