Recent verschenen in de categorie Geekspace

We are 36 countries and we're bloody angry. Angry because we were sold out. Yes, Loïc, you sold us out. You promised us the new web. You gave us old-fashioned propaganda.

I was surprised really, when you told us that Shimon Peres was going to address us this morning. I thought it rather odd that mr. Peres was even remotely interested in the evolution of online communities. But okay, you had invited a Swedish professor yesterday, and he turned out to be one of the most interesting speakers — an achievement really, considering the outstanding speakerslist. So I thought, what the hell, maybe mr. Peres will surprise me as well. And yes, I rather enjoyed his talk, were it irrelevant to the seminar and a little biased to my taste when it came to the subject of the Middle-East. But some worldly wisdom and a couple of sharp oneliners always make a great substitute for breakfast. And okay, after that great party you threw yesterday, we weren't as sharp as we like to be on seminars. So, we forgave you Shimon Peres. We were even a bit glad you managed to invite him.

But we still wondered.
Why?

It became even more confusing afterwards. When a François Bayrou was announced, I was truly puzzled. When you told us that Nicolas Sarkozy was going to show up, I was beyond confusion: I was shocked. Really.
Three politicians? In a seminar that is supposed to discuss online trends? Where visions should be shared about the new webparadigms? A seminar you so boldly dared call Le Web 3? We pay you good money to hear what experts think the future of the internet will look like and you give us people who probably have their emails read out loud to them? Even worse, you have the attendees we came to see shorten their speech? No time for the Second Life demo because Sarkozy is coming? The great guys from World of Warcraft have to wrap it up faster then we can read their slides for him? For a man who comes and tells us to impose values on the net? Values of which I'm sure that he and I have a whole different set? A man who's reading out loud from some notes in front of him when he's talking about the Internet? A man who's addressing 36 countries but can't do it in English? A man who's giving a speech like he's addressing his voters and doesn't have a clue what the audience does?

Forget shocked. Think angry now.

Somebody told me that you are going into politics. That would explain it, wouldn't it? You get yourself an audience of 1300 people (your figures). From 36 countries (again your figures). You tell those hotshot politicians that the audience represents 60 million people, because they represent the blogging community (Technorati figures).
That figures.

You win of course, because you make yourself look important to these politicians. Politicians that don't have a clue of what we represent. And you are the guru who understands. You know how to play the 5th power. You, Loïc Lemeur, will tell them. And if they buy it, you win.

They lose, however. They lose, because you pissed of a lot of people by turning what could have been a great event into propaganda. You lose, because they talked about it on the backchannel on IRC. You lose, because of Technorati. You lose, because of posts like this one.

Allow me to give you a quote I've always liked. You'll like it, because it's from a politician as well. It says: “You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time.”

With bloggers, you can only do it for a short time.

Thanks for day one though; that was really great. And so was the party.

Crossposted on These Days blog



Sorry voor de regelmatige lezers, dit moest er even af. Hierna terug naar de orde van de dag.

• FireFox 2 is verschrikkelijk onstabiel — er gaat geen uur voorbij waarin ik het ding niet opnieuw moet opstarten.
• MovableType 3.31 sorteert mijn eigen comments bij de spam. Viagra, Cialis en Rollex worden probleemloos gepubliceerd.
• De desktop hier heeft nog maar 's de geest gegeven.
• Het mailformulier alhier dient gedesactiveerd wegens overdaad aan spam.
• Mijn iPod wil niet synchroniseren met de laptop.
• RSS Bandit laat niet toe om verschillende feeds tegelijk te verhuizen naar andere groepen.
• ...

Of: ook uw dienaar heeft van die ogenblikken waarop hij met heimwee terugdenkt aan potlood, pen en papier. Telefoon. En een versterker zonder leds. En kraakjes in vinyl.
Jawel.

Eigenlijk speelde ik vroeger een beetje vals. Tot voor kort gebruikte ik Tobias' weblog namelijk wel 's in presentaties. Dat maakte mijn verhaaltje dan een beetje mooier. Kon ik zeggen: Webloggen is eenvoudig, een kind van acht kan het. En dan toonde ik een screenshot van Tokiweb. “Dit is de consument van morgen!” waarschuwde ik mijn publiek laatst nog.

Wat ik er dan niet bij zei was dat Tobias ooit twee postjes bij mekaar had getikt en zich dan met de dringender dingen des levens had beziggehouden: Zorro kijken, tekeningen maken, vier op een rij spelen. Zijn weblog was nog bestofter geraakt dan de gele Lamborghini die ik hem had gegeven.

Vandaag heeft Tobias zijn weblog afgestoft. En hoe!
Vandaag postte Tobias De Gouden Haan.
Binnen 10 jaar schrijft hij Het verdriet van België.

Vanaf vandaag hoef ik niet meer vals te spelen (en mag u nu dus echt wel alles geloven wat ik zeg.)

Het toeval, Microsoft Belux en een vriend wilden dat ik afgelopen twee weken evenveel geek conferenties aandeed. Twee weken geleden was dat FOSDEM, zondermeer de belangrijkste Open Source conferentie van Europa. Gisteren en vandaag waren er de Developer & IT Pro Days van Gates' troepen in de Belux.
De twee kanten van het huidige IT-landschap: uw dienaar ging, zag, en vergelijkt.

Microsoft heeft de blogosfeer ontdekt. Was er december van afgelopen jaar al het Scoble dinner, dit jaar contacteerde Microsoft een paar webloggers met de vraag of zij naar de Dev Days wilden komen. Zo kregen wij ook een mail en een telefoontje van Tom Mertens: “Je hoeft het niet te bloggen. Doe je dat wel, is dat leuk voor ons. Doe je 't niet, dan hopen we maar dat je er iets aan hebt gehad. Ik stuur je de uitnodiging op?”
Ik stuurde hem een paar links door naar stukjes die ik over Microsoft en/of Open Source had geschreven op dit weblog: hij liet zich niet ontmoedigen. Een week later lag de kaart in de bus. Bij FOSDEM gaat dat anders. De PR machine bestaat uit een vriend die belt en zegt: “Zeg, jij weet toch dat het dit weekend FOSDEM is?” Inkom hoef je daar sowieso niet te betalen, of wat had u dan gedacht?

Het publiek

Elk publiek zijn extremen: op de Dev Days bots je regelmatig op een suit. Bij het FOSDEM publiek ontwaar je zelfs met dit gure februariweer nog sandalen, al dan niet geitenwol gesokt. Wie John 'Maddog' Hall al 's heeft gezien, weet wat ik bedoel. Op beide events bestaat het leeuwedeel van de bezoekers uit mannen die je niet meteen een uur voor de spiegel zal zien contempleren over hun looks. Mannen die terug jongetjes worden wanneer je ze een Media Center of een laptop met een coole 3D demo voorschotelt.
Op beide events loop je bloggers tegen het lijf; noblesse oblige.

De presentaties

Op de Dev Days ben ik bij één sessie buitengelopen na een slide of vijf. Het concept van een presentatie volgens de dame in kwestie: je plakt whitepapers van een server in je slides en je leest alle bullets af. In PowerPoint Engels (lees: het taaltje dat door die bevolkingsgroep gebezigd wordt die voortdurend met een laptop zeulen terwijl zij GSM en PDA-gewijs meetings aan het schedulen zijn).
Op FOSDEM heb ik een presentatie bijgewoond waar een developer op het publiek werd losgelaten die het erin bestond om eerst de geschiedenis van JavaScript te doceren om daarna lijn na lijn de code te overlopen die hij had geschreven voor zijn toolkit. I shit you not.
Op beide conferenties heb ik schitterende keynotes gezien van bevlogen sprekers met een visie, met een speciale vermelding voor trendwatcher Rob Cremers op de Dev Days: mind boggling. (Al werd er bij Jeff Waugh beslist meer gelachen in de zaal.)

Conclusie

Op beide conferenties ben ik (ex) collega's en bloggende medemensen tegengekomen. Ik heb verstandige mensen gezien en mensen met oogkleppen op. Ik heb verschillende antwoorden gehoord op dezelfde vragen: vergelijk de Dojo Toolkit met ATLAS. Op de twee conferenties heb ik een drive gevoeld die ik sinds 2002 vergeten was. Een drive van breinen die meebouwen aan het krachtigste communicatiemedium dat de mensheid heeft gezien sinds de uitvinding van Gutenberg. En dan maakt het mij niet veel uit of die brainwave zich vertaalt in C#, Python of plain C.

Lees hier meer:
Developer & IT Pro Days 2006, door coolz0r
FOSDEM 2006, door Kristof Willen
Fotogallerij FOSDEM & Microsoft Developer & IT Pro Days, door mezelf op Flickr

Scoble heeft een gewéldig naamkaartje. Scoble heeft nog voor Winer gewerkt en staat nog steeds achter zijn ex-baas. “If your idea sucks, he basically will tell you ‘Your idea sucks.’ A lot or people have problems with that.” Scoble laat obligate Microsoft moppen gelaten over zich heen gaan en komt zelf geestig uit de hoek: “How will you know I got fired at Microsoft? It's the day Google adds appear on my blog.” Of: “Microsoft is no longer evil. Google took that away from us.”

Scoble is een echte geek. Wanneer een Schot klaagt dat hij een ingesproken boodschap die hij op zijn GSM heeft opgenomen niet naar zijn computer geoutput krijgt, vraag Scoble langs zijn neus weg: “Tried an earphone jack yet?” Scoble is getrouwd met Maryam. En Maryam heeft Claus gelezen. Scoble drinkt Kasteelbier en heeft er niet merkbaar last van. Scoble blogt niet op MSN spaces, maar op WordPress.

Scoble is cool. En je kan hem moeilijk kwalijk nemen dat hij zich door Microsoft laat betalen als dat betekent dat je moet gaan eten met en spreken voor webloggers. En al zeker niet als je het coolste naamkaartje van 't hele bedrijf op zak hebt.

Andere Scoble-verslagen hier:
Coolz0r
Maarten Schenk
Smetty's Soapbox
Tom's corner
David Boschmans' Weblog
Wim Verhaeghen's Blog

Check out my PR, baby!

Ubergeek Peter Forret en Bart VH organiseren een Bloggers Dinner in Brussel op 7 oktober. Plaats van het gebeuren: het Internationaal Perscentrum aka Résidence Palace.

Noblesse oblige, dus al zeker aanwezig op het appèl: Maarten Schenk, Clo Willaerts, Luc Van Braeckel en Cindy De Smet. Dat de gespreksonderwerpen niet van enig gewicht gespeend zullen zijn, valt af te leiden uit de locatie. Ik citeer even vanop de website zelf: “[...] sedertdien heeft Residence Palace internationaal perscentrum zich ontwikkeld als dé ontmoetingsruimte bij uitstek voor journalisten, beleidsmakers, woordvoerders en communicatiedeskundigen uit binnen- en buitenland.”

Wij hebben de Bolognese al besteld. U toch ook?

Meer info:
Brussels Bloggers Meeting
Will attend Wiki page

Mag Blindsurfer hun label toekennen aan een website die kwa manier van coderen nog uit het stenen tijdperk stamt? Neen, zo zei Veerle als overtuigd standaarden evangelist, want dan geef je een verkeerd signaal aan websitebouwers. In de rant die volgde, sprak Roel van Gils, van Blindsurfer zelf. Een erg interessante discussie volgde.

In essentie willen wij allemaal hetzelfde: een toegankelijk en bruikbaar web. En webstandaarden spelen daar een belangrijke rol in, zoals ik lang geleden al eens schreef. Ook onder Veerle's stukje herhaal ik: “because standards compliance really guarantees a better website: it's faster, forward compatible, cross-device and cross-platform.” En onderaan deze pagina kan u het trouwens controleren: dit weblog valideert als XHTML 1.1 strikt. Webstandaarden zijn belangrijk. Punt uit.

Maar het is niet de taak van Blindsurfer om een website daarop te beoordelen. Het is hun job om te kijken — no pun intended — of een website door blinden of slechtzienden kan gebruikt worden. Roel heeft mij ervan overtuigd dat Blindsurfer dat naar behoren controleert. En dat kan je mijns inziens alleen maar toejuichen.

In het licht gezien van het web toegankelijk te maken voor mensen die geen licht kunnen waarnemen, is het hoogst ongepast om over theoretische standaarden en best practices te zeuren. In alle andere gevallen is het ten zeerste veroorloofd.

De bitch is jaloers. “Een heel stukje over Maarten! En geen woord over mij!” De verontwaardiging is niet eens gefaket: zij wil een T-shirt met linkwhore erop. In vette gifgroene letters. En toegegeven: zij heeft een minstens zo coole telefoon als Maarten.

Maar zij had geen pizza Hawai gegeten die avond, zij had iets ‘al dente’ besteld en zich zo meteen gediskwalificeerd voor het übergeek label. Meer nog: mother Clo maakt soms heel ingenieuze lasagna's klaar voor de kids — ergert zich dan wanneer het nageslacht de voorverpakte gele en rode smurrie verkiest. Die kids bukken zich in de auto wanneer er flikken voorbijrijden, precies zoals mama hen dat geleerd heeft.

Sinner Clo geeft presentaties over het businessmodel van haar eigen X-rated website aan gladde marketingjongens. Lover Clo haat mannen wier scherm je niet mag aanraken. Saint Clo bezorgt ons een plaatsje naast haar op het beste terras van Mechelen.

Twee linkwhores hebben een goede avond.

Zijn telefoon gaat. Moeder de vrouw aan de lijn: dat er iets gebeurd is thuis. Of zij OK is — zij is. Of dochterlief OK is — jawel. Of de laptop OK is. Ja, de laptop ook. Ik ben er zeker van dat hij zich nog heeft ingehouden om niet eerst naar die laptop te informeren.

Dat, de pizza Hawai én de telefoon zelf geven het weg: Maarten is een geek. In ons gezelschap zelfs de übergeek. Maarten rules.

Ik had Maarten vroeger op de avond bedankt voor de publiciteit — een mens krijgt niet elke dag een link vanop een pagina met PageRank 7. Maarten had raar gekeken. Naar druppels, had ik verduidelijkt.
“Ah, zijt gij dat?”
In de blogosfeer kent ons ons zelden IRL.

Maarten runt op zijn eentje MovableType en TypePad in de Benelux. Maarten is de man achter superblog. Maarten heeft de Skynet Blogs op zijn geweten. En Maarten heeft met enige regelmaat op de werkvloer van PI gekampeerd.
Maar vooral: Maarten heeft een smartphone met alle MP3's van druppels' podcast erop.
Maarten rules.
En nog niet zo'n klein beetje.

Druppels presenteert: Fotolog v2. Ofte een Flash-based fotolog, met RSS of Atom feed én eenvoudig te updaten met MovableType.

U mag uw bedenkingen hebben bij de foto's zelf — ik ben de eerste om u bij te treden. U mag met recht klagen over de wel zeer sporadische updates van het fotolog. Maar op de integratie van MovableType met de Flash gallerij van SimpleViewer durf ik toch wel een beetje trots te zijn. Hoewel het eigenlijk verdomd eenvoudig is: it's all XML, baby!

P.S.: de dappere enkeling die zich al had ingeschreven op een feed van het fotolog: gelieve die hic et nunc naar de prullenmand te verwijzen en even op een van de nieuwe feeds in te schrijven.

Update: Het fotolog heeft waarschijnlijk (waarschijnlijk dus, flash & cache, it's a bitch) plat gelegen door een paar testjes. Nu is het fotolog terug ok, behalve dan nog steeds voor Opera gebruikers. Als er buiten die excentriekelingen nog gebruikers problemen ondervinden: vertel het mij. Aan die excentriekelingen zelf: er wordt aan gewerkt, al ligt het probleempje niet zometeen voor de hand.

Update 2: Het fotolog werkt nu in Opera (getest op 7 en 8) en Safari 1 en hoger. Met dank aan killuglyradio voor de testjes in Safari. Een dezer vindt u hier een korte how-to voor de integratie van Simpleviewer met MovableType.

Als ik mag kiezen uit een shortlist van de bugs die mij het meest ergeren in Microsoft Internet Explorer, is het die van gebrek aan ondersteuning van de hover pseudoklasse. Eigenlijk werkt een hover in IE alleen op een link, meerbepaald op het a element.

Dat zuigt.

Want dat betekent dat je voor elk mousover effect moet gaan scripten. Is dat op zich al vrij vervelend, het wordt pas echt ergerlijk wanneer je dat iedere keer opnieuw moet doen voor telkens hetzelfde effect. Een concreet voorbeeld: je hebt een CSS klasse voor je buttons aangemaakt, waarin je onder andere een achtergond definieert. En je wil een andere achtergrond bij een mouseover event — en uiteraard zet je hem terug naar de originele achtergrond bij een onmouseout. In de meeste browsers is dat geen probleem; een hover status van de klasse in je stylesheet definiëren en klaar is kees.
Maar dan is er dus nog IE. In principe moet je daarvoor events aan al je buttons gaan hangen, bijvoorbeeld zo:

<input type="submit" class="button"
onmouseover="this.style.backgroundImage=url(back_button_on.gif)"
onmouseout="this.style.backgroundImage=url(back_button_off.gif)" />

Een keer, geen probleem. De tweede keer krijg je die déjà vu. Wanneer je beseft dat je die buttons nog op 30 pagina's gaat moeten scripten én dat we tenslotte al in 2005 beland zijn, ga je op zoek naar een intelligentere oplossing.

“Kan je niet!”
“Wel!”
“Niet!”
“Wél!”

De layout van klant X omgezet zonder een tabel in de code. Werkt in IE 6, Mozilla FireFox 1.02, Opera 7. Kan dus wel.
*steekt geektong uit*
*slaakt nerdy Tarzankreet*

Voor het geval u zich mocht afvragen waarom het hier zo stil was de afgelopen dagen. Overigens lijkt de rest van de wereld ondertussen toch niet groter dan het Sint-Pietersplein in Rome.

Elk computerblad wijdt er tegenwoordig wel een artikel of zelfs een hele rubriek aan: Open Source. Of het magazine zich nu richt tot de die-hard system administrator of daarentegen vooral nonkel Jean probeert te boeien — die zijn kerstkaartjes tegenwoordig ook zelf in mekaar flanst met een obscuur shareware programmaatje.
Iedereen wil er zijn ei over leggen. Open Source is hot!
En wat heet is, druppelwaardig is.

— En nu is 't afgelopen met zeveren over computers he jongens! De gastvrouw is vermoeid.
— Geen probleem, dan praten we toch gewoon verder over Mac? Algemene hilariteit. Bij rode wijn en mattentaartjes is een bende geeks verzameld.

— Nu is het nog enkel wachten op een browser die erin slaagt wél de voice extensies te herkennen, maar nog altijd het boxmodel verkeerd snapt!
Mensen die kunnen lachen met de Tantek hack zijn mijn vrienden.
We slaan mekaar met acroniemen om de oren; dat SCSI voor een werkstation zinloos is en het configuratiescherm van OS X het beste is. Dat OK en Apply buttons voor woossies zijn, niet voor de trefzekere keyboard macho's hier aan tafel.

B steekt er zelfs in dit groepje met kop en schouders bovenuit. Als B zich verwaardigt tot een Windows sessie, verdenk ik hem er sterk van dat hij meteen de command prompt opstart, het zwarte venstertje maximaliseert, en alles met de command line doet. Ik vergis me, zo blijkt: B vertelt dat hij op dit ogenblik een stukje van de Gnome window manager aan het herschrijven is.
Daar wordt zelfs dit groepje even stil van.

Een stuk voorbij middernacht en met nog een goeie 80 kilometer voor de boeg vraag ik mij af wie straks thuis zal inloggen. Ik vermoed: bijna de hele bende. Op geek zijn staan geen uren.

Tien miljoen dollar. Voor een bedrijfje dat weblogsoftware maakt. Lees nogmaals. $ 10 000 000. Voor een uit de hand gelopen hobby. Passie blijft niet altijd onbezoldigd. Of: weblogs eisen hun plaats op naast de traditionele media. En investeerders tasten diep in de zakken voor degenen die dat mogelijk maken.

Aan de ontvangerszijde: het echtpaar Ben en Mena Trott. Zij krijgen de kapitaalinjectie voor hun bedrijfje Six Apart. En Six Apart maakt Movable Type, de software waarop dit weblog draait.

Na de overname van Blogger door Google vorig jaar, toont dit, meer dan welk visionnair artikel ook, aan dat weblogs zo zoetjesaan hun plaats bestendigen. Hun plaats als de vijfde macht, naast de traditionele media.

Mena is overigens niet van plan het geld meteen over de balk gooien: "I learned a good lesson when I was a kid: just because you're given a ten dollar bill, doesn't mean you have to buy a seven dollar banana split."

Gouden tip voor de investeerders die alsnog op de kar willen springen: Bob en Wouter zijn nog altijd onafhankelijk.

Ik heb De Standaard gehackt!

Stoer, huh?

Genuanceerder zou zijn: uw dienaar heeft een methode gevonden om gratis de betalende content van De Standaard te raadplegen.
Nog juister is: De Standaard heeft haar content zelf opengesteld voor tien weblogs, en ik heb bij een glas slechte rosé een eenvoudig truukje gevonden om elk artikel te lezen dat ik wil.

U zal het wellicht al gemerkt hebben: de homepage van De Standaard heeft een nieuw kleedje gekregen. Met een storm van reacties tot gevolg. U weet hoe het hoge bomen vergaat, en in Vlaanderen is een populier van 40 meter al een hele reus.

Bakken kritiek dus. Terecht of niet?

Mooi: eindelijk is die Service Pack 2 klaar. IE kan nu eindelijk ook popups blokken, de firewall werd lichtjes verbeterd en een hoop security 'issues' werden onder handen genomen. Outlook Express gebruikers — ze bestaan nog, écht waar — laden niet meer automatisch de beeldjes in een HTML mail.

Niets nieuws onder de zon dus: Mozilla en Opera blokkeren al jaren popups. Thunderbird laadt geen images wanneer je dat niet wil. En de vuurmuurtjes die je meekrijgt van Norton en Mc Affee zijn nog altijd beter dan die van Service Pack 2: zij blokkeren wél uitgaand verkeer.

Maar kom, een Service Pack installeren is nooit een slecht idee, al was het maar om de niet gedocumenteerde bug fixes. Een hoop, vermoed ik: ondanks de regelmatige updates op mijn machine haal ik meer dan 100 MB binnen.

Het resultaat mag er zondermeer wezen. Mijn machine is veiliger dan ooit. Of hoe dacht u een machine te hacken die niet meer boot?

Nu al even geleden bevond ik mij op een seminarie over gebruiksvriendelijkheid bij websites. Usability voor de insiders. Een erg interessant spreker — een naamgenoot, mijn geloof in het toeval krijgt op zo'n ogenblik wel 's een deuk — zei dat wij voorzichtig moesten zijn bij het interpreteren van onze statistieken. Ooit was hij de waanzin nabij geweest toen hij maar geen verklaring vond voor een significante dip in het bezoekersaantal van een van de populairste sites die dit landje ooit rijk was. Hij had alle redactionele inhoud van de website gecheckt en gedubbelcheckt, hij was langs de websites van de directe concurrenten gesurft, hij had de connectiviteit van de server laten nakijken: niets had de plotselinge inzinking verklaard.

Tot iemand hem het mysterie had verklaard. Iemand had gezegd:
"Kijk eens naar buiten."

De zon had geschenen. Er was een hittegolf bezig, toen. Terrasjes en stranden waren overbevolkt: geen normaal mens die het in zijn hoofd had gehaald om voor een scherm te gaan kruipen.
Noem het voor mijn part zijn Eureka moment.

Ook de afgelopen dagen heeft de zon zich uitgebreid van haar beste kant laten zien. En het kan dan ook geen verbazing wekken: ook hier is een dip in het bezoekersaantal waar te nemen! Een leek zou dan kunnen opperen dat een en ander misschien gerelateerd is aan de lage frequentie van de posts alhier, een usability expert weet natuurlijk beter: buiten schijnt de zon!

Doe er uw voordeel mee.

Wanneer ik mijn lijstje opdram, geeft de verkoper van de geekiest computerwinkel in de wijde omtrek mij af en toe een goedkeurend knikje ten beste. SATA schijf, moederbord met RAID controller en Firewire onboard, P4, grafische kaart met 128 Meg, rammetjes in koperen manteltje, aluminium case met temperatuuraanduiding en fansnelheid: voor hem staat geen doetje.

Als ik de verkoper dan ook nog vraag de schade aan mijn oude bak te controleren zie ik even de twijfel en het ontzag in zijn ogen: is deze klant de allerhoogste? Een overklokker? Heeft hij een processor door het moederbord gebrand? Wanneer ik hem vertel dat het om bliksemschade gaat, verandert de blik. Van ontzag naar minachting in een oogwenk. Even twijfelt hij of hij mij die nieuwe mooie hardware wel zal meegeven.

Thuisgekomen pak ik al de speeltjes uit. "Twee uurtjes werk!" had een vriend mij verzekerd. En dat ik maar moest bellen als er toch een probleem was.
Een CD-ROM brander, een grafische kaart of wat extra rammetjes: dàt hadden we er zelf al wel 's ingeramd. Vandaar naar de assemblage van een volledige PC zou een kleine stap moeten zijn. De aandachtige lezer ontgaat de voorwaardelijke wijs niet. Zou. Moeten. Zijn.

Vier dagen en een bezoekje van bovenvermelde vriend later kan ik alleen nog maar hopen dat de nieuwe DVD-lezer deze avond soelaas brengt. De PC boot de Linux schijf, en daarmee is alles gezegd. XP geraakt tot aan een blue screen. Maar rotsvast staat: al moet ik er nog een week aan sleutelen, naar de winkel gaan en vragen of zij de bak willen installeren, bestaat niet.

... worden door Ben en Mena met enige aandrang verzocht deze 7 vragen tellende enquête te gaan invullen. Aan de andere lezers: niets om van wakker te liggen, deze boodschap van algemeen nut moest op een prominente plaats verschijnen.

U heeft er geen idee van hoe boeiend het leven achter uw GUI kan zijn. Of, okee, u wist het misschien al, maar ik word er toch even stil van als ik mijn Apache CGI-scriptjes zie draaien die webpaginaatjes uit een MySQL databank opvissen.

Geek-to-be? Moi?

Oh ja, na lezing van vorige post vraagt u zich wellicht af: is het dat allemaal wel waard geweest? Klik op het onderstaande screenshot en overtuig uzelf. Bedenk dan dat de GUI er in luttele seconden hetzelfde kan uitzien als Windows XP. Of OS 9 zo u wil. Bedenk dat er naast de applicaties in de taakbalk nog een webserver op de achtergrond draait. Op een Pentium III alstublieft.

De waanzin nabij. Op de rand van een inzinking. Al een paar weken. S was haar valiezen al aan het pakken. Mijn beste vrienden begonnen mij te mijden, en zelfs de honden liepen aan de leiband met een air van: "Hey, dat is niet onze baas hoor, die psychopaat loopt hier gewoon toevallig aan het andere eind van de leiband, wij weten ook niet waar hij precies vandaan komt." Wie kon het hen kwalijk nemen?

Nogmaals de sympathieke pinguin als hoofdschuldige aanduiden geeft geen pas natuurlijk. Neen, dit keer moeten wij de hand in eigen boezem steken. Onkunde, gebrek aan geduld en een kutmodem natuurlijk. Neemt u het van mij aan: USB modem op Linux is een slecht idee. Die modem aansluiten is een huzarenstukje waar ik toch nog even voor moet passen.

Gelukkig herinnerde ik mij nog net voor ik de pc met de moker en een hakbijl te lijf ging, een mailtje. Van een lezer met een eigen weblog. Die Linux kende. Die Linux als beroep doet. En die zo'n modem al eens geïnstalleerd had. Mailtje naar de goeroe. Of hij 's langs kon komen.

Hij kon.

Hij zag. Hij typte. Hij Vimde. Hij configureerde, vloekte, toverde, bootte. E toen was er verbinding. Met tranen in de ogen zag ik de groene lampjes. Las ik: '8.35 succes!' Beeld u in wat ze in Kennedy Space Center voelden toen Armstrong zijn kleine pasjes ging zetten. Doe maal twee en u weet wat er door mij heen ging.

Daarom dit verzoek: als u mij een geweldig plezier wil doen, vereer Kristof dan even met een bezoekje. Laat iets in zijn comments achter, bedank hem ook even. Hij is ervoor verantwoordelijk dat uw dienaar zich terug onder de mensen kan begeven.

Hier!
http://kristof.willen.be

De laatste keer dat men hem vroeg om een bedrijf te gaan leiden stelde hij twee voorwaarden. "Een: u geeft mij een jaar de tijd waarin u geen enkele beslissing van mij in vraag stelt. Twee: mijn jaarsalaris zal vastgesteld worden op een (1) dollar."

Geen sprookje. De man is geen fictie, het bedrijf kent u allemaal. Zijn naam: Steve Jobs. Het bedrijf: Apple computers. Hij had het bedrijf in 1976 opgericht, had de Personal Computer wereld op zijn kop gezet met de legendarische Apple II: de eerste PC met een GUI! Klikken met de muis was al wat je moest kunnen om een computer te bedienen. Jobs verliet Apple. Richtte in 1986 Pixar Studio op. Zette met films als Toy Story en Monsters.inc comutergestuurde animatie een nieuwe standaard neer. Werd gesmeekt om terug aan het roer van het ondertussen noodlijdende Apple te komen. Lanceert de I-MAC en drie jaar erna zien de rapporten van Apple er zo gezond uit als het logo van het bedrijf.

Jobs staat nu nog steeds aan het hoofd van de twee bedrijven.

Wanneer geïnterviewd, heeft hij het zelden over technologie, tenzij filosofisch: "Technologie verandert de wereld niet. Sorry, maar het is waar. Wij worden geboren, leven een ogenblik, en dan sterven wij. Zo gaat het al lang."

Jobs heeft over alles een mening.

Over de televisienetwerken: "Wanneer je jong bent, kijk je TV en je denkt: er is een Samenzwering. De Netwerken Zweren Samen om ons dom te houden. Maar wanneer je een beetje ouder wordt, besef je dat dat niet waar is. De Netwerken bestaan om de mensen exact te geven wat zij willen. Dat is een veel deprimerendere gedachte. De Samenzweringstheorie is optimistisch! Je kan de smeerlappen neerschieten! Je kan een revolutie ontketenen!"

Over zijn salaris van een dollar bij Apple: "Na mijn eerste miljard (US dollar) heb ik besloten dat ik mij niet meer ging laten leiden door geld."

Over het web, in 1996: "Het web gaat heel belangrijk worden [...] Het web democratiseert enorm. Maar het gaat niet zo'n gebeurtenis zijn als een eerste televisie uitzending." Ter vergelijking: Gates dacht in datzelfde jaar nog dat hij het ging maken met zijn eigen netwerk, het Microsoft Network. Het Internet was voor nerds, en dat ging zo blijven.

Vandaag stelt Jobs de Mac online muziekwinkel iTunes ook open voor Windows gebruikers. Terwijl de platenfirma's zeuren over illegaal copiëren en downloaden, maakt Jobs er een business model van. En gaat Apple geld verdienen aan Windows gebruikers. Het idee maakt mij vrolijk.

Een man met meer visie dan Jobs moet in Sillicon Valley nog geboren worden.

Radiostilte hier? Het is de schuld van de pinguin! Uren, dagen, nachten van bloed, zweet en tranen heeft het ons gekost. Om een paar pinguins in huis te halen. Eentje resideert er nog op de tweede harde schijf, een blijvertje. En als alles goed gaat, wordt het volgende postje vanop het thuisfront uit een rode hoed getoverd.

Iedereen haat Dave Winer. Die indruk krijg je tenminste wanneer je geek weblogs afschuimt over RSS. Winer the psycho, Wino Winer, Demolition Dave. Niet ik. Ik hou van Dave Winer. En dat heeft niet eens zoveel met RSS te maken.

1998, New Orleans. Ondergetekende zit met zijn bazin en een paar honderd andere nerds in een goedgevulde zaal in de Sheraton downtown. Wij wonen de eerste Builder Conference bij, van cNet. Geek paradise. Wij zien er de hotshots van de industrie: Macromedia kondigde zijn eerste DreamWeaver aan. En Flash 2. PNG werd ons beloofd. Netscape dacht nog dat ze hun browser konden verkopen. IE4 zou een paar weken later brokken maken. Jacob Nielsen, Brendan Eich, Dan Shafer geven keynotes.

Shafer steekt een openingsspeech af: "Wij zijn de pioniers, wij bouwen aan het grootste netwerk ter wereld! Wij zullen die wereld hier en nu beter maken!" Hij meent het, wij geloven het, de sfeer is overweldigend.

Tijdens de pauzes worden er laptops bovengehaald. Palm Pilots. Een horloge waarmee je kan emailen. Gadget heaven. En natuurlijk: website showdown: "You just gotta see this script I wrote!"

Wij kijken aan de zijlijn toe. Wij zijn: een Yankee met een baard die de avond ervoor teveel Hurricanes had gedronken en ikzelf, in vergelijkbare toestand. Hij denkt dat ik Duitser ben, "with that accent and those looks, you gotta be." Ik noem hem een redneck, "with that shirt and that thirst, you gotta be." Hij lacht, wij toasten cola. Hij trekt vrouwen aan. "Hi Dave, here's my card: could you please check my url? Pretty please."
Ik vraag hem wat zijn geheim is. Hij zegt: "Scripting-dot-com. They do it for links."
En dat ik 't niet erg moet vinden, van dat accent. Dat zijn grootouders Duitsers waren, maar dan van de soort die is moeten gaan vluchten om niet in Auschwitz te belanden.

"Whiner," zegt hij wanneer we afscheid nemen. En wanneer ik beledigd frons: "No, not you, me. My name is Winer. Dave Winer."
"Oh."

Daarom — en om RSS — hou ik van Winer. Met Nielsen zag ik me daar niet zo meteen zitten vrouwen kijken.

Ik maak er nog 's iemand ritueel voor van kant. Het misplaatst in de mond nemen van het woord creatief.

Vaak meegemaakt: klanten worden rondgeleid in het bedrijf en worden voorgesteld aan onze afdeling, die van de grafici of de designers. De baas zegt dan: «Hier zitten dus onze creatievelingen!»
Waarop steevast een knikje volgt van de klant. En een blik. De blik waarmee ik soms naar een natuurfenomeen kijk op National Geographic Channel.

Een bepaald slag van vrouwen heeft ook een patent op het woord genomen. «Ohjaaaa, Anja is altijd met vanalles bezig in het huis en met bloemen en papiertjes en naaien. Creatief dat die is, zelfs haar kussentjes heeft ze zelf gemaakt!»
De ergste soort zegt dat dan nog over zichzelf.

Programmeurs daarentegen, dat zijn carthesiaanse vierkantshoofden. Doen iets met databases en schrijven code. Grote breinen, maar net als de grafici van een andere planeet. Door bazen en klanten zelden geassocieerd met creatief.

Zelf een zeer matig programmeur (HTML en CSS veronderstellen in tegenstelling tot populair geloof zero kennis van programmeren), wil ik me al wel 's toeleggen op een minuscuul hoopje uitvoerende code. Een beetje javascripten. En als de ambities bescheiden genoeg zijn, lukt me dat meestal wel.
Zoniet dit weekend. Gewikt en gewogen, gezucht, gevloekt en gesteund: een lijn of veertig code die niet deed wat ze moest doen. Dan maar op het web gaan zoeken en ja hoor: iemand had al 's exact mijn probleem opgelost. In de helft van de lijnen code die ik had. De zijne werkte.

Een dag of wat later vraag ik T, een bevriend programmeur, of dat nu eigenlijk een moeilijk probleem is. Vijf, als in 5(!) minuten later stuurt hij me zijn code door. Die werkt. En zo mooi is als de partituur van de Toverfluit. Ik schrijf Saliericode.

T is creatiever dan de meeste grafici die ik ken. Al maakt hij zijn kussentjes dan geeneens zelf.

[NB: geeks klikken hieronder om de lijntjes te zien en mogen zelfs raden wat ze precies doet]

Dit stuk, de langste post die ooit op deze blog gefigureerd heeft kan niet onder de noemer stukje vallen, is er niet voor wie zielsgelukkig is met Windows en Office. Het beoogt verder geenszins deze of gene weblogger tegen de schenen te trappen. Dit stukje is er wel voor wie zich afvraagt waarom hij in godsnaam browser compliant code zou moeten schrijven. Want hoe hard ik ook het puntje van mijn tong afbijt om nu niet als evangelist slash geek opgevoerd te worden, u vraagt erom. Wel, u krijgt. Eenmalig.

De weblogger vraagt en klaagt
Om de zoveel tijd is er een weblogger die zich luidop afvraagt waarom hij of zij, maar voor het gemak hou ik het even op hij als in hij de weblogger zijn kostbare energie zou moeten steken in het coderen voor Mozilla, Netscape, Opera en andere 'obscure browsergedrochten'. Tijd die hij anders zou kunnen investeren in het plaatsen van content. Want het is de content die doekjes oplevert, en de reakties, en de hits. Vooral wanneer de weblogger in zijn statistieken vaststelt dat nog geen een op tien van zijn bezoekers zo'n duister onding gebruikt om de vruchten van zijn keyboard te smaken heeft hij algauw de reflex om feestelijk te bedanken voor het extra werk.

Tegelijkertijd beklaagt de doorsnee webloger zich op gezette tijden over zijn Windows die vastloopt. Typt hij zijn teksten liever in Notepad dan in Word. Gebruikt hij Frontpage als ultiem scheldwoord en beschouwt hij Outlook als een vetgemeste mailklant die als enig doel heeft je hardware faktuur tot ongeziene hoogtes op te drijven.
Maar om te browsen gebruikt hij Microsoft Internet Explorer en hij schrijft zijn pagina's voor die ene browser. U ontgaat de contradictie niet?
En de vicieuze cirkel heeft u ook waargenomen? Wanneer pagina's zo geschreven worden dat ze alleen in IE gelezen kunnen worden is het vrij logisch dat die pagina's ook vooral met die browser worden bekeken.

Voor wij verdergaan: ik geloof niet dat Bill Gates de incarnatie van Satan is -- al was het maar omdat de president van zijn land daar meer aanspraak op maakt. Windows XP en 2000 maken hier de dagelijkse dienst uit en zeker de eerste voldoet. Mac OS X is beslist mooier maar mij te elitair. Linux en andere Unix-flavors zijn beslist stabieler maar er bestaat geen Photoshop voor (en laat ik Gimp hier niet horen vallen).

Hiroshima '45, Tsjernobyl '85, Windows '95
Maken we een sprongetje naar 1995. Er was toen omzeggens een (1) browser: Netscape 1.2 om precies te zijn. De browser deed Jpegs en geneste tabellen en wonder-boven-wonder: achtergrond images! Zelden heeft het web er zo lelijk uitgezien, maar dat is bezijdens het punt.
'95 was ook het jaar van -- u raadde het zelf ook -- Windows 95. Microsoft geloofde toen niet erg in dat chaotische netwerkje waar studenten naaktfoto's uitwisselden en stelde MSN voor: the Microsoft Network als serieuze tegenhanger voor het Internet. En als je bij de Windows doos ook nog 's het Plus! pakket kocht, kreeg je er zowaar een browser bovenop: Microsoft Internet Explorer 1.0.
Over MSN kunnen we kort zijn: het is nu een bescheiden onderdeeltje geworden van het internet in plaats van de arrogante uitdager. Over IE 1.0 eveneens: het onding heeft geen enkele webpagina naar behoren weergegeven en heeft het maar een paar maanden uitgehouden alvorens het vervangen werd door IE 2.0. Die in hetzelfde bedje ziek bleek.

Netscape had intussen niet stilgezeten en had voor versie 2 van zijn browser al frames geïntroduceerd, javascript uitgevonden, het plugin concept uitgewerkt en applets mogelijk gemaakt. Zo zoetjesaan begon het ook bij de heer Gates te dagen dat hij zijn pijlen anders moest gaan richten. Microsoft zag het licht van het web en richtte op Netscape. Zoals het daarvoor met het ondertussen doodbloedende WordPerfect en Lotus 123 had gedaan. Versie 3.0 was de eerste pijl in de andere richting. Onder andere stylesheets werden voorzichtig geïntroduceerd.

Met de versies 3 werden ook de eerste symptomen van schizofrenie vastgesteld bij de websitebouwers. De browsers verschilden dermate in hun begrip en kennis van HTML dat het nagenoeg onmogelijk was om ook maar een van de meer geavanceerde features van de ene te gebruiken zonder de andere te verwaarlozen. En met versie 4 van IE bracht Microsoft de definitieve mokerslag toe aan Netscape: de browser was sneller, gebruiksvriendelijker en kwa concept op veel vlakken intelligenter dan Netscape (voor de freaks onder u: document.style was veruit superieur aan document.layers). Een beetje fancy DHTML schrijven voor beide browsers was een regelrechte nachtmerrie.

Groen boekje voor browsertaal
Een standaard voor HTML drong zich op. Websitebouwers wilden een groen boekje voor officiële browsertaal. Wat iedereen ondertussen vergeten leek, was dat er al zoiets bestond: het W3C had de verschillende versies van de HTML standaard indertijd vastgelegd. Het W3C had daar niet de verschillende browser extensies in opgenomen. Dus werden de jongens van Netscape en Microsoft vriendelijk uitgenodigd plaats te nemen in het comité om een logische en consequente standaard uit te werken waar iedereen mee kon leven. Een standaard waarnaar de fabrikanten zich zouden schikken. HTML 4 is min of meer die standaard geworden. En de meer geavanceerde styling zou door de CSS standaard opgevangen worden.

Servicepack voor het Internet
We spreken IE 6. En Netscape 7, Mozilla 1.1, Opera 6. Stuk voor stuk browsers die in extreem hoge mate voldoen aan de HTML 4 en CSS level 1 standaarden. Een websitebouwer heeft het in dat opzicht veel makkelijker dan zijn collega van pakweg drie jaar geleden: al wat hij moet doen in geval van twijfel is er het groene boekje op naslaan. En de browser, hij zal het renderen.

En toch blijkt dat teveel gevraagd.

Mag ik u vragen waarom? Is u dan echt zo tevreden met uw Office? Zo blij dat Word synoniem is geworden voor tekstverwerker als ware het een bic voor de balpen? Excel voor rekenblad? IE ander woordje voor browser? Microsoft-dot-net voor het Internet?
Mag ik u dan nu alvast al succes toewensen bij de download van uw eerste servicepack voor het Internet? En u verwittigen dat u voor het raadplegen van uw mail het Plus! pakket zal moeten aanschaffen?

Ga ik toch nog een offline toekomst tegemoet.