Recent verschenen in de categorie Poëzie

Die ochtend in de krantenwinkel
Wissel ik het laatste nieuws
Van de morgen voor een euro
Die ochtend in de krantenwinkel
Wikkel ik een foto van jou
In het bedrukt papier hier

Met mijn hand verkrampt om de krant
Waar een broodschrijver de pols voelt
Van de spraakmakers van gisteren
Dansen kapitalen voor mijn ogen
Anders dan jij diep vannacht
In een ritme dat ik niet bevat

In een paleis houdt een vorst
Het been protocollair stijf
In een woestijn ontploft een mens
En de stukken raken mij niet
Zoals jouw lenige onderrug mijn hand
Voor jouw borsten gegoten

Die ochtend geef ik mij
Over aan de orde van de dag
En vergeet ik hij en jij en nog 's hij
Die ochtend versmelten feitjes
Van gisteren met dromen van de nacht
In een vuilnisbak aan de krantenwinkel

(Omdat het vandaag Internationale Gedichtendag is.)

Een blad valt en waait
Weg van de kastanjeboom
De traan in haar oog!

Gezegend zijt gij Charlaten
Boven alle zwendelaars
Boter op uw hoofd
En tijdens de oorlog
Ook in de koffer

Aan de deur gezet
Van het seminarie want
Gij waart niet onbevlekt ontvangen
In de nis na de mis, gij had het gezegd
En de paters hadden niet gelachen

Aan de deur gezet
Door uw eigen vader
Maar er waren vrouwen
Genoeg, en zij deden open
En gij zwendelaar smokkelaar

Gij trouwde er een
Dreef een tweede tot waanzin
En uiteindelijk maakte zij het
U gemakkelijk
Want zichzelf van kant

“Mijn geluk is op”
Deelde gij mede en het lijden
Waarachtige woorden wanneer
Ontrouw aan zijn reputatie
Een charlatan rouwt om zijn vrouw

Nadat hij zijn dochter ten grave heeft gedragen
Zit hij zijn tijd uit
Aan het raam met de kat op zijn schoot – haar kat
De vrucht van zijn lendenen onder de zoden

Buiten is het alle dagen zondag en om de zoveel tijd voetbal
In het stadion van zijn ploeg
Naast het kerkhof waar zij ligt
Waar gejoel van supporters en zijn stilte oren verdooft

Een halve eeuw na zijn doodvonnis
Is zijn levenslang uitgezeten
Een kat op een stoel rijgt de dagen aaneen
Voor het raam bij het stadion aan het kerkhof

Met mijn rug tegen de muur in de hoek sta ik
Stil en verankerd in de wortels van dat wat is
Zie ik molens wieken maar val niet aan want ik
Ben Don Quichotte niet

Niet in het minst

Papieren tijgers ruisen — bladeren in de wind
Handen ballen vuisten — gaten in de lucht
Dronken woorden vallen in een herfstnacht, gezwind
In de duisternis

En zonder tegenwind

Wordt vuur een vlam die waakt om te doven het licht
Van ooit in haar ogen en de kleur van haar haar daar
Toen aan zee en zie het tij trekt terug maar ik zwicht
Niet want versagen is verslagen

Vind ik de opening

Cello's bezingen een antieke smart
— rode tranen aan de rand glashard
Waarboven zij in zijn ogen kijkt
Maar niet verdrinkt en hem bereikt
In de afdronk wanneer hij de eik
Proeft het inzicht en de wetenschap smaakt
“Dit is niet het altijd durende verbond”

Hij legt zich bij de feiten en naast haar
Neer en geeft het een goed jaar
Niet met haar dan toch wel de wijn

Wanneer de hemel zijn loden grijs met haar groen verzoent
Ontwaart de dichter de doler op drift. Zijn kin geheven
Met windkracht zeven die de regen striemt in zijn gezicht

De zee stort haar golven op het vlakke land van zand
Terwijl de dichter op haar metrum danst. De doler fier
Op zijn pier diep in zee, een toren vurig aan land

De loden lucht drinkt zwarte inkt en Luna sommeert
Neptunus al die schuimbekkend en drietand in de hand
Uit het water rijst, zijn zeemeermin de rug toekeert

Dan dicht de doler, dan dwaalt de dichter
Dan rijmen zij erbarmelijk maar dichter
Waren geen twee dan zij aan zee

‘Through me the way to the city of desolation,
through me the way to everlasting pain,
through me the way to souls in abomination.
Justice moved my great maker in my design.
I was created by the primal love,
wisdom supreme and potency divine.
Before me nothing was created save
the eternal, and I endure eternally.
All you who enter, let no hope survive.’
In darkly colored letters I could see
these words inscribed on a portal overhead.
“Master,” I said, “this saying is hard for me.”
Like one who knows and understands, he said:
“Here all your doubt is to be left behind,
here all your cowardice is to fall dead.”

Inferno, Canto III, regels 1 tot 13
Dante Alighieri

Zoals de nacht de dag sluiert, snoert zij mij de mond
Haar ogen spreken boekdelen en bevelen mijn handen
Naar beneden op de tast verdwaal ik verlies ik
Mijn zinnen na mijn woorden en zij leidt mij op de grond

Mijn voeten ontaarden in die van haar en haar haar
Kranst nu ook ook mijn gelaat en gelaten streelt het
Mijn naakte schouders die nu een bekken torsen
Een baken naar de haven en ik berg mijn waar

Ongehoorde woorden vinden een echo in het duister
Dat zij had doen vallen met een knip van haar hand
En het nachtlampje naast dit bed waarin menig goed man
Viel en daar nooit spijt van had en ik luister

Met mijn hand op haar hart
Zonder licht zie ik klaar
De rode digits geven aan
Hoe laat dromen vergaan

Noem een kat een kat en haar dan een hoer
Maar dan niet omdat zij jou toeliet
Too Little Too Late? Misschien
Maar jij kwam toen te vroeg
En ja, zij vloekte dan en dat en zij
Deden de deur dicht
“Toe?” Toe

Waar rook is is vuur en een oude schuur
(zij is jong maar van alle tijden)
Brandt derdegraadswonden die de tijd
Heelt wanneer die van jou gekomen is
Achter een zwarte sluier
Zal zij die dag oprechte tranen wenen
Voorvocht van haar voor jou en mij

En met de Mattheüs passion zal ik haar nemen
Zacht en teder ontdoe ik haar blanke lijf van alle zwarte kant
En alle vage herinneringen aan jou
En ik noem haar nog eenmaal mijn hoer

“Erbarme dich, mein Gott”

Zwijg vermoord – ongehoord
Spreek niet sluit uw ogen
Vervloekt uw onvermogen
Uw stem – droogweg gesmoord

Moederharten – diepe smarten
Een zoon teveel betreurd
Een hemd dieprood gekleurd
't Lot van hen die druppels tarten

Triest is 't einde van de anonieme reageur
Gespeend van elk scheppend talent ocharme
Driest want zonder naam, op 't graf posteur

Hier geen erbarmen voor de geestesarmen
Met de hulp van een staf sla ik ze uit de deur
Voor Luna wilde ik hem graag voorverwarmen

De staf van Sinterklaas is een initiatief van Ton en legde ondertussen volgend traject af:
Zijperspace
Cranium 's hersenspan
Suffie

In de waterval
Van druppels smelten stukjes
IJs op de rotsen